Capitulum .II.

manēt ſides ſpes ⁊ charitas. Huius rō ē: qꝛ virtus theologica dr̄ que deū habet ꝓ obiecto: ⁊ ꝓfine: huius aūt eſt ſpēs. Obiectū .n. huius ⁊ finisē deus. Reſpicit .n. deū vt cam efficiente: in qͣꝫtueius auxilio inititur. Et ſicut vltimā finalē camin qͣꝫtum in eis fruitione beatitudineꝫ expectat.Et ſic pꝫ ꝙ e theologica. Ꝙ ſit diſtincta a ceteristheologicis: pꝫ per Greg. in. i. moral̓. dicens hastres eſſe v̓tutes. Fidem .ſ. ſpem ⁊ charitateꝫ. Qd̓ſic on̄ditur. Uirtus aliqua dr̄ theologica: ex hocꝙ habet deū ꝓ obiecto cui inheret. Pōt autē aliquis īherere alicui dupl̓r. Uno mō ꝓpter ſeip̄mAlio mō in qͣꝫtū ex eo ad aliud d̓uenit. Charitasaūt facit hoīem inherere deo ꝓpter ſe ip̄m voluntatē hoīs viuens deo ꝑ amoris affectu. Spes āt⁊ fides faciūt hoīem deo inherere ſicut alicui pͥncipio ex quo aliqua nobis ꝓueniūt. De deo autēuenit nobis ⁊ cognitio veritatis: ⁊ adeptio boitatis ꝑfecte. Fides igit̉ facit nos deo inhererein qͣꝫtum ē nobis pͥncipiū cognoſcēdi veritatemCredimus .n. ea vera eſſe q̄ nobis dicunt̉ a deo.Spes aūt facit nos deo adherere: in qͣꝫtū eſt nobis pͥncipiū bonitatis ꝑfecte: in qͣꝫtum .ſ. ꝑ ſpemdiuino auxilio īnitimur ad beatitudine obtinēdā. Et ſic diuerſa rō obiecti qd̓ ē deus facit v̓tutes ip̄as eſſe diuerſas. Facit ergo ſpēs ꝑ actu ſuum tendere in deū: ſic in quoddā bonum finaleadipiſcendū: ⁊ ſic in quoddā adiutorium efficaxſubueniendū. Tho. 2 2ᵉ. q. xvii.C §. IISi autem queratur ſeꝫat ſperare in homīe vel in aliquo creato. Rn̄detb. Tho: 2ª 2ᵉ. ꝙ ſpes duo reſpicit .ſ. bonū qd̓ obtinere intēdit: ⁊ auxilium ꝑ qd̓ illud obtinet̉. Bonum qd̓ quis. ſperat obtinēdum hꝫ rōnem cauſe finalis. Auxiliū v̓o ꝑ quod ꝗs ſperat illud bonū obtinere: hꝫ rōnem cae efficientis. In vtraqꝫaūt ca inuenit̉ pͥncipale ⁊ ẜariuꝫ. Principalis .n.finis ē finis vltimus. Secūdarius autē finis eſtbonū qd̓ eſt ad fine. Sil̓r. pͥncipalis cā agens eſtprimū agens: ẜaria v̓o cā efficiens eſt ages ſecūdariū ſiue inſtrumētale. Spes aūt reſpicit beatitudine ſicut fine vltimū. Diuinū vero auxiliū ſic̄pͥmam cam inducētem in beatitudinē. Sicut ergo non licet ſperare aliquod bonuꝫ p̄ter beatitudinē ſicut vltimum fine: ſed ſoluꝫ ſicut id quodeſt ad finem beatitudinis ordinatū: ⁊ ſic pōt ſperari ſubſtantia tꝑalis a d̓o haberi ⁊ ſanitas ⁊ ſubleuatio in miſerijs ⁊ adeptio virtutū ⁊ hiꝰ in quatum pn̄t iuuare ad beatitudinē ⁊ non aliter: itaetiā n̄ licet ſperare de hoīe aliquo vel de aliquacreatura ſicut de agente pͥmo: ſeu de prima cauſa mouente in beatitudine. Nam ꝯtra talem dr̄Hiere. xvij. Maledictus vir qui cōfidit in hoīe:licet aūt ſperare de aliquo hoīe vel creatura ſic̄de agente ſecūdario ⁊ inſtrumētali: per quod aliquis iuuat̉ ad quecūqꝫ bona ꝯſequenda in beatitudinē ordīata. Et hoc etiā modo ad ſāctos re

currimus ſperantes iuuari meritis ⁊ p̄cibus eorum ⁊ ab hoībus aliqua petimus ſperantes obtinere: ⁊ vituꝑantur illi de quibus quis confidere non pōt ad auxiliū feredum: iuxta illud Hiere. ix. Unus a ꝓximo ſuo cuſtodiat: ⁊ in omni fratre ſuo n̄ habeat ſiducia.¶ §. III.De actu ſpei data ſuntprecepta in veteri teſtō: iuxta illud p̄s. Speratein eo oīs congregatio ppl̓i: ⁊ in pluribus alijs locis. Non aūt expreſſe data ſunt in d̓calogo. Rōhuius ē: qꝛ ẜm Tho. 2ª 2ᵉ. q. xxij. Preceptoruꝫ q̄in ſacra ſcriptura inueniunt̉: quedā ſūt pambula legis: ⁊ quedā ſunt de ſubſtātia legis. Preambula quidē ad lege ſunt illa quibus n̄ exiſtentibus lex locū hr̄e non poſſet: huius aūt ſūt precepta de actu fidei ⁊ de actu ſpei: qꝛ ꝑ actum fideimens hoīs inclinat̉: vt recognoſcat auctorem legis tale cui ſe ſubdere dꝫ. Per ſpem v̓o premijhomo inducit̉ ad obſeruantiā p̄ceptoꝝ. De ſubſtantia legis ſūt que hoī iam ſubiecto ad obediēdum parat o imponūtur ꝑtinentia ad rectitudine vite. Et iō ip̄a p̄cepta ſtatīi ipſa latione legisꝓponūtur ꝑ modum preceptorū. Sed preceptai ⁊ ſpei non erant ꝓponenda ꝑ modum preceꝝ: qꝛ niſi homo ia crederet ⁊ ſperaret: fruſtraei lex preponeret̉. Sed ſicut pcetum fidei fuit ꝓponendū ꝑ modum denūciationis vel cōmemorationis vt dictū eſt: ita p̄ceptum ſpei fuit ꝓponēdum ꝑ modum ꝓmiſſionis. Qui igitur obedientibus premia promittit: ex hoc ip̄o incitat eos adſpem. Un̄ omnia ꝓmiſſa que in lege ꝯtinent̉ ſūtſpei excitamina. Sed lege iam poſita pertinꝫ adſapientes viros: vt non ſolū inducāt homīes adobſeruantiā p̄ceptoꝝ: ſed multo magis ad fundamentū legis. Et ideo poſt primā legis lationēin ſacra ſcriptura multipliciter inducūtur homines ad ſperandū ⁊ per modū admonitionis velp̄cepti. ⁊ n̄ ſoluꝫ ꝑ modū ꝓmiſſionis. ¶ Quāuisenim natura ſufficiēter inclinet ad ſperandū bonū nature ꝓportionatū hūane. Ad ſperandū tn̄bonū ſuꝑnatale oportuit induci auctoritate diuine legis partim promiſſis: partim admonitionibus vel preceptis. Per ꝓmiſſiones autē poſitas in primo ⁊ quarto p̄cepto decalogi inducebātur ad ſpem: licet alias in ipſo decalogo nō fieretde hoc p̄ceptum rōne iam dicta. Contra ſpeꝫ ſūtvicia iſta duo: p̄ſumptio ⁊ d̓ſperatio. De quibusin. ij. ꝑte habetur.I. §. IIII:Ad actum ſpei ſeu adſperandum adiuuant tres ſpēs meditationumſeu conſiderationū. Prima eſt ꝯſideratio diuīebonitatis ⁊ largitatis circa nos. Secūda ē conſideratio noſtre oꝑoſitatis .ſ. eoꝝ que pro deo agimus ⁊ ſuſtinemus nos. Tertia ē ꝯſideratio beatoꝝ ſuffragioꝝ charitatis ſcōꝝ erga nos. Quātum ad primū dicit Ber. in quodaꝫ ſermone de