.VI.Titulus

inimicitie dānoſitas: ⁊ tertio amicitie fidelitas: ⁊vtilitas: qꝛ nihil pōt diligi fructuoſius qͣꝫ deus:na ipſe diligētibus ſe primo quidem peccata dimittit. Lu. viij. Dimiſſa ſūt ei peccata multa: qm̄dilexit multū. Secundo ip̄e eos erudit. Ecc̄i. ij.Diligite deum ⁊ illuminabūtur corda veſtra. b.Greg. Interdū compūctionis ardore: tante ſubtilitatis ē vis amoris: vt hāc nec ip̄e animus poſſit comprehēdere: qui hac illuminat meruit habere. Tertio ip̄e eos cuſtodit. pͣs. cxliiij. Cuſtoditdn̄s diligētes ſe. Quarto ip̄e eoſ ad ſuauitate cōtēplationis admittit: etiam in preſēti. b. Greg. inmoral̓. Si quis ad ꝯtemplationis ſtudiū preꝑatſemetip̄m prius interroget: qͣꝫtum amat. Quintoin neceſſitate adiuuat. vn̄ Iſa. xliij. dr̄ a deo d̓ diligente ſe. Cum ꝑtranſieris ꝑ aquas .ſ. tribulatōnis tecuꝫ ero ⁊ flumina non oꝑient te. Sexto inmonte n̄ deſerit: ſed tūc magis aſſociat. p̄s. lxxij.In voluntate tua deduxiſti me: ⁊ cū gloriā ſuſcepiſti me. Septimo: qꝛ vt ait apl̓s ad Ro. vij. Diligētibus deū om̄ia cooꝑantur in bonū. Et bona⁊ mala penalia ⁊ facta criminalia. Unde. b. Augde pe. di. ij. Zalibus dicit vſqꝫadeo omnia vt ſi ꝙeoꝝ exorbitauerūt a fide: hoc eis faciat ꝓficeread ſalutem: qꝛ cautiores: humilioreſqꝫ: ⁊ feruentiores ſurgūt. Econtra ad diligendū deū inducere debet inimicitie danoſitas. Nā peccatoribusqui n̄ diligūt deum oīa inimicatur. Sap̄. v. Pugnabit orbis terraꝝ ꝓ eo ꝯtra inſenſatos. Tertioad hoc debet īducere amicitie fidelitas. Ecc̄i. viAmico fideli nulla eſt comꝑatio: vbi nota differentia inter ipſos ⁊ alios. Alij .n. n̄ ſemꝑ amant:etiā cū amantur. Iſte ſemꝑ amat: ꝓuer. viij. Egodiligentes me: diligo. Alij tꝑe aduerſitatis aliqn̄deſerunt: iſte nunqͣꝫ. Frater in anguſtijs comprobatur .i. xp̄s. Alij ⁊ ſi ſintꝰ amici pr̄is: aliqn̄ ſūt inimici filioꝝ. Sꝫ iſte pater filios amat vſqꝫ in multas generationes. Exo. xx. Ego ſū dn̄s deus tuꝰ⁊cͣ. Faciens miſericordiam in milia his qui dili¶ §. VI.gunt me.Secundo debet homoex charitate diligere ſeip̄m: qd̓ patet ex eo qd̓ dr̄Leui. xix. Diliges amicū tuū .i. ꝓximum tuū: ſic̄teip̄m. Ubi datur ꝓ regula ⁊ exemplari dilectōisꝓximi: dilectio ſui ipſius. Pro cuius declaratione dicit. b. Tho. 2ª 2ᵉ. q. xxv. ar. iiij. ꝙ cum charitas ſitⁱ amicitia quedā: dupliciter loꝗ poſſumusde charitate. Uno mō ſub cōi rōne amicitie. Etẜm hoc dicenduꝫ: ꝙ amicitia non hr̄ ꝓprie ad ſeip̄m: ſed aliꝗd maius amicitia: qꝛ amicitia vnionem quandā importat. Dicit Dionyſius ꝙ amorē virtus vnitīa: vnicuiqꝫ aūt ad ſeip̄m eſt vnitas:que ē potior vnione. Un̄ ſicut vnitas eſt principiū vnionis: ita amor quo quis diligit ſeip̄m eſtforma ⁊ radix amicitie. In hoc .n. amicitiā habemus ad alios: ꝙ ad eos nos habemꝰ ſicut ad noſmetip̄os. Dr̄ enim. ix. ethi. ꝙ amicabilia que ſūe

ad alteꝝ: veniunt ex his que ſunt ad ſeip̄m. Sic̄etiam de pͥncipijs nō habetur ſcientia: ſed aliꝗdmaius .ſ. intellectus. Alio mō poſſumus loqui d̓charitate ẜm ꝓpriam rōnem ip̄ius ꝓut .ſ. eſt amicitia hominis ad deū: pͥncipaliter ⁊ ex ꝯn̄ti ad eaque ſūt dei: inter que eſt ipſe hō qui charitatemhabet. Et ſic inter cetera que ex charitate diligitad deū ꝑtinentia: etiaꝫ ſeip̄m ex charitate diligitNon aūt obſtat his ꝙ apl̓s vituꝑat amantes ſeip̄os: dicens. ij. ad tymo. iij. In nouiſſimis diebꝰinſtabant tꝑa ꝑiculoſa. Erunt .n. homines ſeip̄osamantes ⁊c̄. Quia loquitur de amore quo quisamat ſe ẜm naturā ſenſibilē: ita vt eī ſubijciat rationem: qd̓ vtiqꝫ eſt vitupoſum et ꝑnicioſum.non de amore quo quis amat ſe ẜm naturā raonalem querēs eius ꝑfectionem: qd̓ pertinet adcharitate. Et qꝛ homo reſultat ex aīa ⁊ corpore:iō debet ſe diligere ex charitate: non ſolū quātūad aīam: ſꝫ etiā ad corpus: ẜm. b. Aug. Pro cuiꝰdeclaratione dicit. b. Tho. vbi ſupra ar. v̓. ꝙ corpus nr̄m ẜm duo pōt ꝯſiderari. Uno mō ẜm naturā ſuam. Alio mō ẜm corruptionē culpe ⁊ pene. Natura aūt noſtra cum nō ſit a malo pͥncipiocreata: vt manichei fabulatur: ſed a deo ſit: poſſumus eo vti ad ſeruitiū dei: ẜm illud ad Ro. viExhibēte mēbra vr̄a: arma iuſticie deo. Et ideoex charitatis dilectione: qua diligimus deuꝫ: debemus etiā corpus nr̄m diligere: Quauis .n. corpus nr̄m deo frui nō poſſit: cognoſcēdo ⁊ amando: in qua fruitione fūdatur amicitia charitatiscum ꝑ opera que ꝑ corpus facimus ad fruitionem venire poſſumꝰ. Et ex fruitione diuina anime redūdat quedā beatitudo ad corpus .i. ſanitatis ⁊ incorruptionis vigor: ⁊ ſic ē corpus capaxbeatitudinis. Secūdū aūt qd̓ ꝯſideratur in corpore .i. infectione culpe ⁊ corruptionem pene incorꝑe noſtro n̄ debemus diligere: potius ad eiꝰremotionē anelare deſiderio charitatis. Et ſcd̓mhanc infectōnē dicebat apl̓s ad Ro. vij. Infelixego homo: quis me liberabit de corꝑe mortꝭ huꝘ debemus corpus diligere ꝓpriū ⁊ qūo. oſtēdit etiam Proſper ſic dicēs: de pe. diſ. ij. Corpusnoſtrum qꝛ pars noſtri ē: ad hoc diligendum nobis ē: vt ſaluti eius ⁊ fragilitati naturali cūſulamus ⁊ agamꝰ quatenus ſpūi ordinate ſubiectūad eterna ſalutem accepta īmortalitate: ⁊ incorC §. VII.ruptione ꝑueniat.Diligit autem quis vere ſeip̄m ex charitate: qn̄ in ſe ẜm ꝑtem pͥncipalēid eſt rōnem habet: ſeu oꝑatur quinqꝫ que ſuntꝓpria amicitie ẜm ph̓m. in. ix. ethi. Unuſquiſqꝫ amicus pͥmo quidē vult amicū ſuū eſſe ⁊ viuere.Secūdo vult ei bona. Tertio oꝑat̉ bona ad ip̄m.Quarto ꝯuiuit ei d̓lectabiliter. Quinto ꝯcordatcū eo: quafi eiſdē delectationibus ⁊ ꝯtriſtationibus. Pro hoꝝ maiori declaratione ſcienduꝫ ẜmb. Tho. vbi ſupra ꝙ hō dicitur eſſe aliꝗd dupl̓r.