Citulus.VI.
torē. Idē ſi totū debeo me ꝓ me facto: ꝗd dēo ꝓme refecto: ⁊ refecto hoc mō: nec .n. tā facile retectus: qͣꝫ factꝰ. Si quidē de me: ſic ⁊ d̓ alijs: dixit ⁊facta ſūt. At v̓o ꝗ tm̄ ⁊ ſel̓ dn̄do fecit: in reficiēdo⁊ dixit multa ⁊ geſſit mira: ⁊ ꝑtulit dura: nec tm̄dura: ſꝫ īdigna?: ꝗd gͦ retribua dn̄o ꝓ om. q̄ r. m.Idē: ꝗd in te adhuc dormitat affectio. t. īmo nondormitat: ſꝫ mortua ē: ſi huic n̄ rn̄det bn̄ficio. Id̓in ẜmōe penthe. O duri ⁊ indurati filij adā: qͦs n̄emollit tata benignitas: tāta flama: tā ingens ardor amorꝭ: tā vehemēs amator: ꝗ ꝓ vilibꝰ ſarcinulis: tā p̄cioſas merces expendit. Quantū adquartū ſollicitare dꝫ gl̓a ꝓmiſſa i. ad Corin. ij.Oculꝰ n̄ vidit: nec auris audiuit: nec ī. c. h. a. quepreꝑauit deus diligētibus ſe. Miꝝ ē qūo amornr̄ euāde̓ pōt deo: qꝛ ſi venal̓ ē nullꝰ deo cariusemet. Dabit .n. ꝓ illo regnū eter. Si ē ad dandū:nullꝰ eo dignior ē qͣꝫ deus: cū ip̄e ſit ſūme bonusvn̄ nulli potius qͣꝫ ei dari dꝫ. Si violentia reꝗͥritnullꝰ maiorē violētia faciet qͣꝫ ip̄e. Petit .n. quaſigladio euagīato: di. Aut tū mihi eū dabis: aut tumorte ꝑibis. pͣs. vij. niſi. c. f. .ſ. ab amore mūdi adamorē d̓i: gladiū ſuū vibrauit ⁊ ꝑauit illū: vrg⁊ tribulatio nos. b. Gre. Mala qͣ nos h̓ pͥmuntad. d .n. ire cōpellūt. Hinc ⁊. b. Au. Quis nos pōtamplius amare qͣꝫ deꝰ fomētis leuioribꝰ: ꝗbusnos ꝯſolat̉ ſepiſſime ēt mordaciſſimū medicam̄tū tribulatiōis adiūgit: exercet fame pr̄iarchaspios ⁊ religioſos: ppl̓m cōtumace diris v̓beribꝰagitat. Nō aufert ab apl̓o ſtimulū carnis tertiorogatꝰ vt v̓tutē in infirmitate ꝑficiat ⁊c̄. v. q. v. n̄oīs ¶ Quātū ad ꝗntū. Oīs creat̄a īuitat nos addei amorē. b. Aug. in. x. ꝯfeſ. Celū ⁊ terra: ⁊ oīa q̄in eis ſunt vndiqꝫ mihi dicūt: vt amē te dn̄e: necceſſāt dicere oībus ita vt inexcuſabiles ſint. Dupliciter āt creature clamāt: ſeu dicūt vt amē deūUno mō on̄dendo eū digniſſimū amore noſtroBonitas .n. creaturaꝝ on̄dit creatorē eē optimū⁊ ideo amore digniſſimū. Secūdo: qꝛ creatureſūt dona dei: ⁊ bn̄ficia nobis a d̓o collata: qꝛ oīafecit ꝓpter nos. Oīa inferiora nr̄a ſūt ad ſeruiendū: equalia aūt vt angeli ad ꝯuiuendū: ſuꝑioravt deus ad fruēdū. Ad inducēdū .n. aliquem adamādū: efficacior ē donatio qͣꝫ locutio. Canes inquit Sen̄. amāt bn̄factores ſuos. Itē. b. Aug. inli. ꝯfeſ. ad deū loquēs. Quid aūt amo: cū te amon̄ deꝰ in creaturis: n̄ candorē lucis: ⁊ dulces melodias cantilenaꝝ: n̄ floꝝ vel vnguētoꝝ aromatūſuaue olentiū: n̄ mana: ⁊ mella: n̄ mēbra acceptabilia carnis amplexibꝰ. Nō hec amo: dum amodeū meū ⁊ tn̄ amo qͣꝫdā lucē: qͣꝫdā vocē: quēdaodorē: quēdā cibū: quendā amplexū interiorishoīs mei: vbi fulget alo meo qd̓ capit locꝰ: ⁊ vbiſonat qd̓ n̄ capit tp̄s: ⁊ vbi olet qd̓ n̄ ſꝑgit flatus:⁊ vbi ſapit qd̓ n̄ minuit edacitas: vbi heret qd̓ n̄diuellit ſocietas. Hec amo: cū deū meum amo.Hugo de ara aīe. Magno debito obligata es: oaīa: multum accepiſti: ⁊ nihil a te hūiſti. ⁊ ꝓ his oī
bus nil hēs qd̓ retribuas: niſi tm̄ vt diligas. Etqd̓ ꝑ dilectionē datū eſt: nec melius nec decētiꝰqͣꝫ per dilectionē rependi pōt.C§. III.Deus debet magis diligi qͣꝫ ꝓximus: qd̓ ſic pōt ꝓbari. Illud eſt magisdiligendū: ꝑꝑ qd̓ alia ſūt odio hn̄da: ſꝫ ꝓximi ſūtodio hn̄di ꝑꝑ deū .i. ſi nos a deo abducūt: ẜm illd̓Lu. xiiij. Si ꝗs vēit ad me: ⁊ n̄ odit pr̄em ⁊ mr̄eꝫ⁊ vxorē: ⁊ filios: n̄ pōt meꝰ eſſe diſcipulus. Ergdeus ē magis ex charitate diligēdus. Pro cudeclaratione dicit. b. Tho. 2ª 2ᵉ. q. xxvi. arti. ij. Ꝙvnaqueqꝫ amicitia reſpicit illud in qͦ pͥncipl̓r inuenit illud bonū: ſuꝑ cꝰ cōicatione fūdabat̉: ſiamicitia politica pͥncipaliꝰ reſpicit pͥncipē ciuitata qͦ totū bonum cōe ciuitatis d̓pēdet: vn̄ ⁊ ei maxime dēt̉ fides: ⁊ obediētia a ciuibꝰ. Amicitia ātcharitatis fundat̉ ſuꝑ cōicatione btītudīs: queꝯſiſtit eēntial̓r in deo ſicut in pͦ pͥncipio a quo deriuat̉ in oēs ꝗ ſūt btītudinis capaces. Et iō pͥncipaliter ⁊ maxīe deus ē ex charitate diligēdꝰ. Ip̄eenī diligit̉ vt btītudinis cā. ꝓximus aūt ſic̄ beatitudinē ſimul nobiſcū ab eo ꝑticipans. Si dicat̉ꝯͣ: qꝛ viſio ē pͥncipiū amoris: vt dr̄. ix. ethi. ſꝫ ꝓximus ē magis viſibilis qͣꝫ deꝰ a nobis: gͦ magis videt̉ ꝓximus diligēdus. vn̄ ēt. i. Io. iiij. dr̄. Qui n̄diligit fr̄em ſuū quē videt: deū quē n̄ videt qūopōt diligere. Rn̄det. b. Tho. ꝙ dupl̓r eſt aliꝗd cādilectionis: vno mō ſicut id qd̓ ē rō diligēdi. Ethoc mō bonū ē cā diligendi: qꝛ vnū qd̓qꝫ diligit̉in qͣꝫtum hꝫ rōnem boni. Alio mō qꝛ eſt via adacꝗrendū dilectionē. Et hoc mō viſio ē cā dilectionis: n̄ quidē qꝛ ea rōne ſit aliꝗd diligibile qͣē viſibile ſꝫ qꝛ ꝑ viſionē ꝑducimur ad dilectionē. Nō gͦ oꝫ ꝙ illud qd̓ eſt magis viſibile: ſit magis diligibile: ſꝫ qd̓ pͥꝰ occurrat nobis ad diligdū. Et hoc mō argumētat̉ apl̓s Ioan. Proximenim qꝛ ē nobis magis viſibilis: prius occurritnobis diligēdus. Ex his .n. q̄ nouit aīmus: didic̄īcognita amare: vn̄ ꝙ aliꝗs ꝓxiᵐ n̄ diligit: arguipōt: qꝛ nec deū diligit: n̄ ꝙ ꝓpter hoc ꝓximus ſitmagis diligibilis: ſed prius diligēdus occurrit.Deus autē eſt magis diligibilis ꝓpter maiorembonitatem.¶ §. IIII.Debet etiam quilibetmagis diligere deū qͣꝫ ſeip̄m: qd̓ ſic ꝓbat. b. tho.2ª 2º. q. xxvi ar. iij. A deo acciꝑe poſſumꝰ duplexbonū .ſ. bonū nature: ⁊ bonū gr̄e. In cōicationeaūt bonoꝝ naturaliū nobis a deo facta: fūdaturamor naturalis: quo n̄ ſolū hō in ſua integritatenature diligit deū ſuꝑ oīa: ⁊ plus qͣꝫ ſeip̄m: ſed ētq̄libet alia creatura ſuo mō. i. vel ītellectuali: velrōnali vel aīali: vel ēt naturali ſaltē amore: ſicutlapides: ⁊ alia q̄ cognitiōe carēt: qꝛ vnaqueqꝫ ꝑsplus natural̓r amat cōe bonū totiꝰ qͣꝫ ꝑticl̓are bonū ꝓpriū: qd̓ manifeſtat̉ ex oꝑe. Quelibet .n. ꝑshꝫ īclinationē pͥncipaliter ad actionē cōem totiꝰ