Druckschrift 
4 (1481)
Einzelbild herunterladen
 

Citulus.VI.

torē. Idē ſi totū debeo me me facto: ꝗd dēome refecto: refecto hoc: nec .n. facile retectus: qͣꝫ factꝰ. Si quidē de me: ſic alijs: dixitfacta ſūt. At v̓o tm̄ ſel̓ dn̄do fecit: in reficiēdo dixit multa geſſit mira: ꝑtulit dura: nec tm̄dura: ſꝫ īdigna?: ꝗd retribua dn̄o om. r. m.Idē: ꝗd in te adhuc dormitat affectio. t. īmo nondormitat: ſꝫ mortua ē: ſi huic rn̄det bn̄ficio. Id̓in ẜmōe penthe. O duri indurati filij adā: qͦsemollit tata benignitas: tāta flama: ingens ardor amorꝭ: vehemēs amator: vilibꝰ ſarcinulis: p̄cioſas merces expendit. Quantū adquartū ſollicitare dꝫ gl̓a ꝓmiſſa i. ad Corin. ij.Oculꝰ vidit: nec auris audiuit: nec ī. c. h. a. quepreꝑauit deus diligētibus ſe. Miꝝ ē qūo amornr̄ euāde̓ pōt deo: qꝛ ſi venal̓ ē nullꝰ deo cariusemet. Dabit .n. illo regnū eter. Si ē ad dandū:nullꝰ eo dignior ē qͣꝫ deus: ip̄e ſit ſūme bonusvn̄ nulli potius qͣꝫ ei dari dꝫ. Si violentia reꝗͥritnullꝰ maiorē violētia faciet qͣꝫ ip̄e. Petit .n. quaſigladio euagīato: di. Aut mihi dabis: aut tumorte ꝑibis. pͣs. vij. niſi. c. f. .ſ. ab amore mūdi adamorē d̓i: gladiū ſuū vibrauit ꝑauit illū: vrg tribulatio nos. b. Gre. Mala nos pͥmuntad. d .n. ire cōpellūt. Hinc. b. Au. Quis nos pōtamplius amare qͣꝫ deꝰ fomētis leuioribꝰ: ꝗbusnos ꝯſolat̉ ſepiſſime ēt mordaciſſimū medicam̄ tribulatiōis adiūgit: exercet fame pr̄iarchaspios religioſos: ppl̓m cōtumace diris v̓beribꝰagitat. aufert ab apl̓o ſtimulū carnis tertiorogatꝰ vt v̓tutē in infirmitate ꝑficiat ⁊c̄. v. q. v.oīs Quātū ad ꝗntū. Oīs creat̄a īuitat nos addei amorē. b. Aug. in. x. ꝯfeſ. Celū terra: oīain eis ſunt vndiqꝫ mihi dicūt: vt amē te dn̄e: necceſſāt dicere oībus ita vt inexcuſabiles ſint. Dupliciter āt creature clamāt: ſeu dicūt vt amē deūUno on̄dendo digniſſimū amore noſtroBonitas .n. creaturaꝝ on̄dit creatorē optimū ideo amore digniſſimū. Secūdo: qꝛ creatureſūt dona dei: bn̄ficia nobis a d̓o collata: qꝛ oīafecit ꝓpter nos. Oīa inferiora nr̄a ſūt ad ſeruien: equalia aūt vt angeli ad ꝯuiuendū: ſuꝑioravt deus ad fruēdū. Ad inducēdū .n. aliquem adamādū: efficacior ē donatio qͣꝫ locutio. Canes inquit Sen̄. amāt bn̄factores ſuos. Itē. b. Aug. inli. ꝯfeſ. ad deū loquēs. Quid aūt amo: te amo deꝰ in creaturis: candorē lucis: dulces melodias cantilenaꝝ: floꝝ vel vnguētoꝝ aromatūſuaue olentiū: mana: mella: mēbra acceptabilia carnis amplexibꝰ. hec amo: dum amodeū meū tn̄ amo qͣꝫdā lucē: qͣꝫdā vocē: quēdaodorē: quēdā cibū: quendā amplexū interiorishoīs mei: vbi fulget alo meo qd̓ capit locꝰ: vbiſonat qd̓ capit tp̄s: vbi olet qd̓ ſꝑgit flatus: vbi ſapit qd̓ minuit edacitas: vbi heret qd̓diuellit ſocietas. Hec amo: deū meum amo.Hugo de ara aīe. Magno debito obligata es: oaīa: multum accepiſti: nihil a te hūiſti. his

bus nil hēs qd̓ retribuas: niſi tm̄ vt diligas. Etqd̓ dilectionē datū eſt: nec melius nec decētiꝰqͣꝫ per dilectionē rependi pōt.C§. III.Deus debet magis diligi qͣꝫ ꝓximus: qd̓ ſic pōt ꝓbari. Illud eſt magisdiligendū: ꝑꝑ qd̓ alia ſūt odio hn̄da: ſꝫ ꝓximi ſūtodio hn̄di ꝑꝑ deū .i. ſi nos a deo abducūt: ẜm illd̓Lu. xiiij. Si ꝗs vēit ad me: odit pr̄em mr̄eꝫ vxorē: filios: pōt meꝰ eſſe diſcipulus. Ergdeus ē magis ex charitate diligēdus. Pro cudeclaratione dicit. b. Tho. 2ᵉ. q. xxvi. arti. ij.vnaqueqꝫ amicitia reſpicit illud in pͥncipl̓r inuenit illud bonū: ſuꝑ cꝰ cōicatione fūdabat̉: ſiamicitia politica pͥncipaliꝰ reſpicit pͥncipē ciuitata totū bonum cōe ciuitatis d̓pēdet: vn̄ ei maxime dēt̉ fides: obediētia a ciuibꝰ. Amicitia ātcharitatis fundat̉ ſuꝑ cōicatione btītudīs: queꝯſiſtit eēntial̓r in deo ſicut in pͥncipio a quo deriuat̉ in oēs ſūt btītudinis capaces. Et pͥncipaliter maxīe deus ē ex charitate diligēdꝰ. Ip̄eenī diligit̉ vt btītudinis. ꝓximus aūt ſic̄ beatitudinē ſimul nobiſcū ab eo ꝑticipans. Si dicat̉ꝯͣ: qꝛ viſio ē pͥncipiū amoris: vt dr̄. ix. ethi. ſꝫ ꝓximus ē magis viſibilis qͣꝫ deꝰ a nobis: magis videt̉ ꝓximus diligēdus. vn̄ ēt. i. Io. iiij. dr̄. Quidiligit fr̄em ſuū quē videt: deū quē videt qūopōt diligere. Rn̄det. b. Tho. dupl̓r eſt aliꝗddilectionis: vno ſicut id qd̓ ē diligēdi. Ethoc bonū ē diligendi: qꝛ vnū qd̓qꝫ diligit̉in qͣꝫtum hꝫ rōnem boni. Alio qꝛ eſt via adacꝗrendū dilectionē. Et hoc viſio ē dilectionis: quidē qꝛ ea rōne ſit aliꝗd diligibileē viſibile ſꝫ qꝛ viſionē ꝑducimur ad dilectio. oꝫ illud qd̓ eſt magis viſibile: ſit magis diligibile: ſꝫ qd̓ pͥꝰ occurrat nobis ad dilig. Et hoc argumētat̉ apl̓s Ioan. Proximenim qꝛ ē nobis magis viſibilis: prius occurritnobis diligēdus. Ex his .n. nouit aīmus: didic̄īcognita amare: vn̄ aliꝗs ꝓxiᵐ diligit: arguipōt: qꝛ nec deū diligit: ꝓpter hoc ꝓximus ſitmagis diligibilis: ſed prius diligēdus occurrit.Deus autē eſt magis diligibilis ꝓpter maiorembonitatem. §. IIII.Debet etiam quilibetmagis diligere deū qͣꝫ ſeip̄m: qd̓ ſic ꝓbat. b. tho.. q. xxvi ar. iij. A deo acciꝑe poſſumꝰ duplexbonū .ſ. bonū nature: bonū gr̄e. In cōicationeaūt bonoꝝ naturaliū nobis a deo facta: fūdaturamor naturalis: quo ſolū in ſua integritatenature diligit deū ſuꝑ oīa: plus qͣꝫ ſeip̄m: ſed ētq̄libet alia creatura ſuo. i. vel ītellectuali: velrōnali vel aīali: vel ēt naturali ſaltē amore: ſicutlapides: alia cognitiōe carēt: qꝛ vnaqueqꝫ ꝑsplus natural̓r amat cōe bonū totiꝰ qͣꝫ ꝑticl̓are bo ꝓpriū: qd̓ manifeſtat̉ ex oꝑe. Quelibet .n. ꝑshꝫ īclinationē pͥncipaliter ad actionē cōem totiꝰ