Titulus.V.

naturalibus cāis. Exempli gr̄a. Diſpoſuit deꝰ dare homini fructū agri ſui: ⁊ ꝑ hūc ordinē .ſ. ſi cultiuetur ⁊ ſeratur hiꝰ. Oportet ergo hoīem colereagꝝ ⁊ ſerere vt impleat effectū illū ẜm ordinemdatū a deo. Et ſimile ē de or̄one. Nō .n. oramꝰ vtdiuinā diſpōeꝫ īmutemus ſꝫ vt impetremus qd̓deus diſponit ꝑ or̄ones ſanctoꝝ eſſe implenduꝫEt hoc ē qd̓ dicit Gre. in. i. li. dial̓. ⁊ hr̄. xiij. q. iiij.Obtineri ea q̄ ſctī viri orādo efficiūt: ita p̄deſtīata ſunt: vt eoꝝ p̄cibus obtineatur. Nā ⁊ ip̄a eterni regni p̄deſtinatio ita ē ab oīpotenti deo diſpoſita: quatenus ad hoc electi ex labore ꝑueniant:vt ipſi orando mereātur acciꝑe qd̓ eis oīpotensdeus an̄ ſecula diſpoſuit dare. Uult deus nosorare ꝑꝑ qd̓ frequēter ad hoc īuitat ꝓpter nr̄amvtilitatē. Primo videlicet vt accipiamus quandam cū eo fiducialitatē recurrēdi ad eū. Chryẜ.Cōſidera quāta tibi ē ꝯceſſa felicitas quāta collata gl̓a or̄onibus fabulari cū deo: cū xp̄o miſcere colloꝗa: optare qd̓ velis: qd̓ deſideras poſtulare. Secūdo vt exerceamꝰ in nobis hūilitatemvt recognoſcamꝰ eū eſſe actorem bonoꝝ nr̄oꝝ inom̄ibus eiꝰ auxilio indigere: p̄s. Ad te leuaui ⁊cͣ.Ecce ſicut oculi ſeruoꝝ ⁊c̄. Tertio vt augeamusin nobis feruorē ⁊ charitatē. Nā deuote orādocū cogitat̉ de deo magis ac magis guſtat̉ bōitaseius: ⁊ ꝑ ꝯn̄s magis diligitur.Quid ſit oratio. Oratoſumitur tripliciter. ¶ Uno mō large ꝓ qualibetbona oꝑatione. Un̄ ſuꝑ illud. i. ad Theſ. vlti. ſineintermiſſiōe orate: glo. dicit ſemꝑ orat ꝗ ſemperbona facit. ¶ Scd̓o dr̄ or̄o applicatio mentis addeū: ⁊ ſic dicit Io. dama. ꝙ oro ē aſcēſus intellectus in deū ⁊ intellectus hic cōprehendit vī apprehenſiuā q̄ dr̄ ītellectus ſpeculatiuꝰ ⁊ vim motiua q̄ dr̄ intellectus practicꝰ. Intellectꝰ ſpeculatiuꝰ ad deū aſcēdit cū ꝯſideratiōe mali ſuoꝝ defectuū ad ꝯſiderationē boni ſufficiētiſſimi ⁊ cōpletiſſimi ſupplere illos defectꝰ tranſijt. ⁊ innuit̉hic modꝰ qͦ dꝫ ꝓcedere ꝗ vult orare. Prīo .n. debet d̓fectus ſuos ꝯſiderare. Deinde aſcēdere adeiꝰ liberalitatē ꝗ pōt hoc ſupplere. vn̄. iij. ℟. vijdr̄ ſi ꝗs cogitauerit plagā cordis ⁊c̄. Intellectuspracticꝰ ad deū aſcēdit deſiderio ⁊ ſpe ad liberationē eius: ſperādo impleri deſideriū ſuū. Tertio mō ſumit or̄o ꝓ poſtulatione deo facta: ⁊ ſicdiffinit Io. dama. Ꝙ or̄o ē petitio dicētium deoEt ſic dixit xp̄s diſcipulis Mathe. vi. Cū oratisdicite. Pater nr̄ qui es in celis ⁊cͣ. Ubi docꝫ petere ea oīa q̄ iuſte pn̄t peti: ⁊ ordine qͦ peti debēt.Et ꝯtinet ſeptem petitiones..§. II.Ad quem dirigēda ſeuporrigenda ſit or̄o. Noͣ ẜm Tho. vbi ſupra ꝓprieē ad deū dirigēda: vt pꝫ ex diffinitione eius ſupra poſita: rō eſt ẜm. b. Cho. Quia id qd̓ principaliter debemus pete̓ ē vita eterna: ⁊ nō aliud niſi

in ordīe ad ip̄m in qͣꝫtum pōt nos ad ip̄am iuuare. Sed nullus pōt dare vitā eternā niſi deꝰ. Siaūt fuerit or̄o ad ſāctos: ita ad eos dꝫ fieri ſeu dirigi: ꝙ id qd̓ petit̉: expectet̉ a deo n̄ a ſancto illonui ꝑ modū int̓ceſſionis: ſperādo .ſ. meritis ⁊ p̄cibus illiꝰ ſctī a deo obtinere. Pōt ergo dici ꝙ or̄oꝓprie fit ad deū: dep̄catio ad ſāctos: ẜm Caſſio.Petitio aūt ⁊ ſupplicatio pōt fieri etiā ad hoīesqͣꝫuis vnū frequēter ſumat̉ ꝓ alio. Nā ⁊ locutiones rhetorice dicūtur or̄oes: ⁊ eas facientes vtambaſiatores oratores dicunt̉: ⁊ q̄ fit ad deū qn̄cūqꝫ dr̄ dep̄catio iuxͣ illud. Exaudi deus or̄onēquū dep̄cor. Fit or̄o ad deū rōne ſue bonitatisquā cōicare pōt. Orat̉ .n. in qͣꝫtū ē beatus: ⁊ alijsbeatitudinē largiēs: p̄cipue cōuenit deo rōe ſueeſſētie: q̄ eſt cōis tribus ꝑſonis quaꝝ ⁊ oꝑa ſicutvolūtas ſūt īſeꝑabilia: vt qd̓ vna vult ⁊ dat alia⁊ ad ip̄m deū trinitatis pōt orare et ad quālibetꝑſona intēdendo qd̓ ab vna petit̉ ab oībus recipere. Ad xp̄m etiā dirigitur or̄o: qꝛ vna ꝑſona ēdetis ⁊ hō: ⁊ in qͣꝫtū deus ē ſperari pōt ab eo oēbonū cū pr̄e ⁊ ſpū ſancto. ¶ Fit or̄o vel dep̄catōad ſctōs ⁊ ad angelos bonos ſic̄ ad mediatores⁊ ꝑcuratores nobis bona a deo. Et eodē mō adgl̓oſam v̓ginē: q̄ qͣꝫto magis pia ⁊ maioris p̄mij:tato magis ꝓ nobis orat. Cū .n. ſancti cognoſcatin viſione vbi oīa q̄ ꝑtinēt ad eoꝝ gloriā: ⁊ ad magna eoꝝ gl̓am eſt ꝙ alios iuuare poſſint: qͣꝫcooꝑatores exn̄tes: iō ſtatī in v̓bo vidēt eota: ꝗ eos interpellāt. Uidēdo aūt n̄ ſemꝑ orant ꝓillis ꝗ ſe eis ꝯmendāt ad ꝓcurādū eis qd̓ petūt:ſed tūc qn̄ in ipſo verbo vidēt hͦ eſſe deo placitūpoſtulare: ⁊ poſtulātes ſemꝑ exaudiūt̉. Et cumimpͥmis nūc ſit cōiter tm̄ aīe ſanctoꝝ: noīatur tn̄ſub noībus q̄ hēbant in corꝑe ꝯſtituti. Dr̄ .n. ſancte Petre vel Paule: non aīa Petri ora pro nobis: ex eo videlicet qꝛ ex bonis oꝑbus hīc factꝭmeruerūt vt poſſūt orare pro nobis: ⁊ etiā in teſtimouiuꝫ future reſurrectiōis ẜm. b. Tho. vndeIob. v. Ad aliquē ſanctoꝝ cōuertere ad eos quiſunt in mundo non dicitur ꝓprie fieri oratto: qꝛcū vita eterna que principaliter petitur ad ſanctos qui eaꝫ habent: ⁊ non ad eos qui non hn̄t vtcōuerſantes in mūdo: dirigenda ē oratio vel deprecatio. Et eadem rōne ad eos qui ſunt in purgatorio non eſt dirigēda or̄o cum ſint in affliction. Sed nec ſupplicatio ſicut ad bonos qui ſūtin mundo qꝛ non ſunt in ſtatu merēdi ſicut illi.Ꝙ autē oratio facta Paſcaſio exiſtenti in purgatorio: vt liberaret demoniacū vel infirmum ẜm.Greg. in dialogo: hoc n̄ fuit qꝛ Paſcaſius hoc ꝓcurauerit ſꝫ ex fide ⁊ deuotioeꝰ oratis. .§. III.Quid ſit in oratione petendū. Sciendū ꝙ peti pn̄t ⁊ bona ſpiritualia ettꝑalia: ⁊ mala penalia: ſed diuerſimode. Naꝫ bona ſpūalia: vt dic̄. b. Th. 2ª 2ᵉ. q. lxxxiij. ar.ſi ſūt neceſſaria ad ſalutē vt gratia ⁊ v̓tutes ſipl̓r