Titulus .I.

Triticum autem congregate in horreum meumMath. xiij. Ponit etiam Gre. exemplum de beato Petro qui fuit quaſi herba ante paſſionemꝯculcatus pede timoris quaſi ſpica tempore reſurrectionis: plenū frumentū poſt penthe. Dicitetiam Gratianus de pe. diſ. ij. Charitas eſt a quain fi. illius ca. ꝙ nemo repente ſit ſummus: ſed aminimis quiſqꝫ inchoat vt ad maiora ꝑueniat.Iteꝫ nota ꝙ nunqͣꝫ pōt aliquis ita augeri in virtutibus qn̄ poſſit adhuc magis perfici: exceptochriſto qui ſūmam plenitudinem accipit qͣꝫtumcreatura eſt capax. Unde de eo intelligitur illudIoan. i. Non ad mēſuram dat deus ſpiritum .i.eodem modo tantam mēſuram ſicut omnibusalijs ⁊ ſanctis ⁊ angelis ſed quaſi infinitam. Etquanto quis magis perficit: minus videtur ſibihabere: quia magis cognoſcit qd̓ ſibi d̓eſt ad qd̓poteſt pertingere. Et ſic intelligitur illud Eccleſiaſtici. xviij. Cum conſumauerit homo tunc incipiet: ſcilicet ſcd̓m eſtimationem ſuam ¶ Quantum ad tertium nota ꝙ omnes virtutes in vnohomine ꝓ eodem tempore ſunt equaliter intenſe ẜm beatum Tho. prima ſecunde. q. lxvi. articū.ij. ⁊. iij. Quanuis enim vna ſit excellentior alia inter ſe eas comparando ſicut charitas maior fide⁊ ſpe ⁊ alijs ⁊ prudentia excellentior alijs cardinalibus: tamen ſecundum participationem ſubiecti prout ſcilicet intenduntur vel remittunturin ſubiecto: omnes virtutes huius hominis ſūtequales equalitate ꝓportionis in quantū equaliter creſcunt proportionaliter in homine. Sicut digiti manus ſunt inequales ſcd̓m quantitatem: ſed ſunt equales ſcd̓m proportionem: cumproportionaliter augeantur. Unde ⁊ Auguſtinꝰin libro detrinitate dicit: ꝙ quicunqꝫ ſunt equales in fortitudine: ſunt equales in fortitudine ettēperantia: ⁊ ſic de alijs. Ꝙ autem vnus ſāctuslaudat̉ magis de vna virtute qͣꝫ de alijs: vt abraham de fide: Moyſes de manſuetudine: Iob depatientia: ⁊ ſic de alijs: ⁊ de quolibet confeſſorecantatur in eccleſia. Non eſt inuētus ſimilis illi⁊cͣ. eo ꝙ habuit prerogatiuam alicuius virtutishoc eſt ꝓpter excellentiorē promptitudinem adactum talis virtutis qd̓ poteſt ꝓcedere vel ex natura: vel ex conſuetudine: vel ex gratiā. Ex quolibet autem actu virtutis non augetur. Sed velaugetur: vel ſaltem diſponitur ad augmentum:ſicut gutta cauat lapidem non vno ictū ſed ſepecadendo. Similiter ꝑ actum malum corrūpiturvirtus: vel diſponitur ad corruptionem: vt perceſſationem a bono opere: vel negligenter faciēdo: ⁊ tūc dicitur diminui. Et de his habes infrain tractatu de charitate. c. i.¶ De connexione virtutum vtrum ſic ſūt cathenate ad inuicem: vt vna ſine altera haberi nō poteſt. c. v.

E connexione virtutum: vtrum .ſ. omnes ſint concathenate ad inuicē: vt vna non poſſit haberi ſine altera. Ad qd̓ dicit. b. Tho. iª 2ᵉ. q. lxv.ar .i. ꝙͣ quantum ad virtutes intellectuales claꝝeſt ꝙ non ſunt connexe ad inuicem: nec etiaꝫ cūalijs virtutibus. Et ratio eſt. Quia ſunt circa diuerſas materias ad inuicem nō ordinatas: et iōnon inuenitur in eis connexio. Qd̓ patet ex hocquia habens ſcientiam nō habet ſapientiam: ethabens vnam ſcientiam n̄ habet alia: ⁊ habensartem non habet ſcientiam: ⁊ habens artem velſcientiam non habet virtutes morales nec theologicas. ¶ Ꝙtum autem ad cardinales virtutes conchatenate quideꝫ ſunt: ẜm ſuum eſſe ꝑſectum. Nam vt dicit idem vbi ſupra virtus moralis pōt accipidupl̓r. Uno mō imperfecta. Aliomō perfecta. Et imperfecta quideꝫ nihil aliud ēqͣꝫ inclinatio quedam ad faciēdum aliquod opꝰde genere bonoꝝ: ſiue talis īclinatio inſit nobisa natura: ſiue ex aſſuetudīe operum. Et hoc modo virtutes morales n̄ ſunt connexe. Uidemusenim aliquem promptū ex complexione corporis vel aſſuetudīe ad oꝑa liberalitatis qui tamēnon eſt promptus ad opera caſtitatis. Perfectaautem virtus moralis eſt habitus inclinans adopus bonum bene agendū. Et ẜm hanc acceptionem ſunt virtutes cardinales omnes connexeEt hoc eſt qd̓ dicit Grego. in. xxij. moralium: ꝙvna virtus ſine alijs: aut omnino nulla eſt: autimperfecta eſt: huiuſmodi connexionis ratio eſtẜm philoſopum: quia nulla virtus moralis pōtſine prudentia haberi: eo ꝙ ꝓprium virtutis moralis ſit facere electionem rectam: cum ſit habitus electiuus. Ad rectam autem electionem nōſufficit inclinatio in debitum ſinem: quod eſt directe per habitum virtutis moralis: ſed etiaꝫ ꝙaliquis directe eligat ea que ſunt ad finem: qd̓ſit per prudentiam: que eſt cōſiliatiua: iudicatina: ⁊ preceptiua: de his que ſunt ad finem. Similiter prudentia haberi non poteſt niſi habeāturcetere virtutes morales: cuꝫ prudentia ſit rectaratio agibiliū: que ſicut ex principijs ꝓcedit exfinibus agibilium: ad quos aliꝗs recte ſe habetper virtutes morales. Et ſic patet eas eſſe cōnexas. ¶ Uirtutes tamen ille que nō ꝑficiunt hominem ẜm cōmunem ſtatum .i. quantum ad ea q̄cōmuniter in omni vita hominū occurrunt ageda: ſed perficiunt ẜm eminentem ſtatum: vt magnificentia: magnanimitas: virginitas: in qͣꝫtumacquiſite non ſunt connexe cum moralibus ẜmhabitum ſed ẜm ꝓpinquam potentiam: quia ſcilicet de facili ab habentibus ipſas morales perexercitium acquiri poſſunt. Non ſolum autemſunt connexe ad inuicem cardinales: ſed etiamſi ſint infuſe ſunt connexe cum theologicis ⁊ cūdonis. Neqꝫ enim perfecte ſunt ipſe cardinales