Liberſuccus eius cum puluere coctus ſpleneꝫ deoppilat. dolorem ſtomachi ⁊ inteſtinoꝝ ex ventoſitate ꝓuenientem diſſoluit et mitigat ſuccus eiusauribꝰ inſtillatus humiditates ab eis diſtillantes d̓ſiccat cū felle thauri tritū abſinthiū ⁊ auribus iniectū diſſoluit ſonitū et auditum roboratet emendat. dolorem capitis ex fumoſitate ſtomachi ꝓcedentem ſuccus eius ſedat. liuorem etdolorem ex ꝑcuſſione cū puluere cimini ⁊ melleamputat ſi ꝑ modum emplaſtri apponat̉. Lūbricos ⁊ vermes aurium ſuccus eius necat ſi inſtillet̉. ſuccus eꝰ potatus viſuꝫ clarificat. ⁊ ocl̓isīpoſitꝰ ruborē curat. ſi ſepius infundat̉ libros ⁊pannos a vermibus et muribus tutos ſeruat ſicum eis in ciſtula reponat̉ vt dicit Macro. Itēmorſibꝰ migalis et draconis obuiat et ſanat ſibibat̉. Item eius decoctio ventoſitatem ventrꝭ⁊ inflationem ſedat cum potat̉ vt dicit dyaſc.Preter has virtutes quaſdam habet cōditiones ⁊ proprietates minus laudabiles. nā ſaport̉amaritudine et ponticitate īficit et cōtriſtat guſtum. odoris horribilitate ledit olfactum ī amaritudinē redigit lac et vinum ⁊ oē dulce cui admixtū fuerit ſeu adiunctum. ⁊ ideo apes que frequentant flores abſinthij faciunt mel amarumvt dicit dyaſco. de abſinthio dicit Pli. li. xvij.Non eſt inquit dandum febricitanti. nauſeasnaribus arcet ſi fuerit prius potatū. ſomnū ꝓuocat dormienti inſcio ſub capite poſitū. capillos denigrat quando inunguntur vngento facto de eius ſucco ⁊ oleo roſaceo.¶ De apio. ¶ Capitulum. xiij.Pium eſt cōmunis herba oībꝰ fere nota. ex eo ſic vocata vt di. Iſido. li. xvij. ꝙ apicꝭ ideſt capitis triumphantiū quondam fuit ornam̄tuꝫ. Hercules em̄ primo hāc herbam capiti circumpoſuit. cuius radices efficaciter pungnantcontra inſidias veneni vt dicit Iſido. cuius ml̓te ſpeciēs vt dicit idem ſcꝫ petroſum ſic dictuꝫeo ꝙ apio eſt ſimilimū in folijs. ſilenum em̄ grecum apium dicit̉. creſcit auteꝫ in locis petroſismōtibuſqꝫ preruptis. et iō latini petroſiliuꝫ petrapium vocāt vt dicit Iſidorus. Sunt ⁊ aliemaneries apij vt dicit dyaſcorides ſcꝫ apiū ranaꝝ. apium riſus. et apium emorroidaꝝ. apiuꝫranaꝝ dicit̉ quia in locis aquoſis vbi rane ſuntſepius inuenit̉ qd̓ decoctum cum vino et oleo ⁊ventri renibus cathaplaſmatum eorum dolorimirifice oppitulat̉. Apiū riſus dicit̉ ab affectuꝙ purgat melancolicū hūorem ex cuiꝰ ſuꝑabū.XVII.dantia fit triſticia. Dicunt aūt ꝙ interius receptum in magna quantitate hominem ridendointerficit et occidit. valet contra calculum ⁊ ſtrāgͣuiriam et alia menſtrua prouocanda ſi decōctum fuerit in aqua vel vino ⁊ inde inferiora fomententur. Apiū emorroidaꝝ eſt dictum eo ꝙeius puluis vel cinis ſuperpoſitus fluxum ſanguinis deſiccat. Apium cōmune ſplenis ⁊ epatis oppilationem aꝑit. calculum frangit. yctericiam ſoluit. ydropicis ſubuenit. freneticis cōuenit ſi eius ſucco et oleo roſaceo mixto cuꝫ acetocaput ſepius inungat̉. radix eius ⁊ ſemen morſibus venenatis ſuccurrit ⁊ veneno r̄ſiſtit. vt dicit dyaſco. Epilenticis aūt nocet omne apiumquia diſſoluit et mouet omnem materiaꝫ ad ſuperiora. nocet etiam pueris illa eī etas ꝓpt̓ humiditatis multitudinem ⁊ virtutis debilitatemet membroꝝ et meatuum ſtrictitudinem parata eſt ad morbum caducum. et iō lactantes nutrices abſtineant ab apio ne puer epilenticus efficiat̉ vt dicit dyaſco. ⁊ plat.¶ De ariſtologia. ¶ Capitulum. xiiij.Riſtologia ē herba multuꝫ medicinalis qͣꝫuis amara. Cuius due ſunt ſpeciēs ſcꝫ lōgaet rotunda. ⁊ vtraqꝫ ē calida et ſicca ⁊ eſt radixmagis medicinalis qͣꝫ folia. In autumno debetcolligi. et ſeruat̉ ꝑ biennium. virtutem habꝫ diſſoluendi ⁊ expellendi venenū ⁊ cōſumendi. bonum anhelitum facit. ſplenem duꝝ remollit ⁊ eꝰoppilationes aperit. ventris dolorem et laterisamputat ac ſedat. pōdagricis ac caducis ſubuenit et contractis. contra morſus venenoſos cōfert puluis eius carnem mortuam leuiter corrodit in fiſtula et in plaga fetum mortuum de vtero expellit. radix eius ſi cū vino decoquat̉. Actenus dyaſco. de ariſtologia dicit Pli. et Iſido.li. xvij. ꝙ mulieribus fetis optima ſit. nam potata cum pipere et vino ſordiciem parturientiummundificat ⁊ matricem expurgat et menſtruaꝓuocat atqꝫ purgat.¶ De agno caſto. ¶ Capitulum. xv.Gnus caſtus dicit̉ q̄dam herba calida et ſicca. cuiꝰꝟtꝰ ē vt dicit Plini. cōſeruare in homībꝰ caſtitateꝫ. vnde et mulieres romane illiusherbe frutices ſecuꝫ deferre cōſueuerunt ī mortuoꝝ exequijs. quando ꝓpter honeſtateꝫ publicam oportuit neceſſario continentiam obſeꝫuare. Hec herba ẜm dyaſco. ⁊ plat. ſemper vi-