¶ De montibus iſrael. ¶ Capl̓m. xxj.Ontes iſrael dicuntur montes generaliter totiꝰ terre ꝓmiſſionis ſiue fuerint vltra iordanem ſiue citra ſepe ſumuntur ꝓ terra decemtribuū que fuit mōtuoſa precipue in tribu dan⁊ effraym. naꝫ ⁊ decem tribus nomen iſrael ſibivendicauerunt ſub Hieroboam qui fuit de effraym ⁊ regnauit primo in ſamaria ſuper deceꝫtribꝰ vt dic̄ Hiero. ⁊ pꝫ in hiſtoria li. iij. Regūxij. Hi montes multuꝫ erant paſcuales vberesfructuoſi ⁊ frugiferi oliuis ⁊ alijs arboribꝰ fructiferis conſiti. erant etiam medicinales herbis⁊ ſpeciebꝰ aromaticis pleni vt dicit Iſid̓. li. xiiij.ca. iij. Samarie regio eſt paleſtine ab oppidoquondam nomen accepit quod quondam eratciuitas regalis in iſrael que nunc ab auguſtoſebaſtia nuncupatur. Hec regio iudee vicinaeſt ⁊ illi ſimilis in natura. nam variarum opumdiues eſt frugibus fertilis aquis illuſtris opimabalſamis. Unde ẜm gratiā elementoruꝫ iudeihanc terram melle ⁊ lacte fluentē iudicabāt. nāin eius montibus ꝓpter paſcuarū abundantiāinnumerabiliū ouium ⁊ pecoruꝫ greges ⁊ armēta paſcebant̉. Apes etiā innumerabiles ī eiſdeꝫmellificantes. herbarū ⁊ florum ſuanitate dulciflua nutriebantur. fructus ⁊ fruges propter aeris temperiem ⁊ roris abundantiaꝫ citiſſime admaturitatem in illis montibus ducebantur. aurū vl̓ argētū ⁊ cetera metalloꝝ genera ī illis mōtibus fodiebāt̉. Deut. viij. Fōtes ⁊ flumina devenis mōtiū ſuperiꝰ ꝓgrediebāt̉ loca munitiſſima in illis montibus edificabant̉. fere ſilueſtresſicut tigrides ⁊ leones ī illis nemoroſis montibꝰconuerſabantur.¶ De montibus yperboreis. Cxxij.Perborei mōtesdicuntur montes ſcithie eo ꝙ vltraeos flat boreas vt dicit Iſid̓. li. xiiij.Sunt auteꝫ ẜm Iſid̓. eundem. c. iij. terre ſithielocupletas inhabitabiles tamē plures. Nā dūin pleriſqꝫ locis auro ⁊ gemmis mōtis ſit hie effluat. gri fonū īmanitate rarꝰ ibi acceſſus hominū eſt. In illis montibus ſmaragdi optimi ſunt⁊ criſtalli puriſſimi de ſithie montibus trāſmittuntur. Sunt autem ſilue aſpere ibi ⁊ maximeque immanibus feris pardis tigridibus ⁊ pantheris ſunt replete. Ibi etiā ſunt canes tāte magnitudinis ⁊ tamīmenſe feritatis vt thaurū perimant ⁊ leones premant ⁊ occidant ⁊ maximein albania ⁊ hircania que ſithie ſunt regiones q̄montuoſe ſūt ⁊ plurimū nemoroſe.¶ De carmelo. ¶ Capl̓m. xxiij.Armelꝰ ē monsiudee in qua eſt ciuitas dicta carmela. Et eſt duplex carmelus. vnus inſuperiori parte cōtra meridiem in quo nabal legitur pauiſſe greges j. Regū. xxj. aliꝰ eſt carmelus ī inferiori parte terre reſpiciēs mare. vterqꝫmons fertilis eſt in paſcuis fructibus ⁊ herbis.¶ De libano. ¶ Capl̓m. xxiiij.Ons libai ē mōsphenicis altiſſimus. cuius meminerunt prophete. Dictus eſt autem libanꝰ a thure vt dicit Iſid̓. quod ibi colligitur.cuius pars ad orientem reſpiciens libanus appellatur vt dicit Iſid̓. Libanus etiam .i. candidatio vocatur. quia perpetuis niuibus ſemperin hyeme .ſ. ⁊ eſtate candidatur. nullo enim tempore ita nix totaliter eliqueſcit quin ī aliqua ſuiparte valeat inueniri. Eſt autemlibanus fluuiorum ⁊ fontiuꝫ principiū ⁊ origo. ex eius radicevt dicit Hiero. oriūtur duo fontes .ſ. ior ⁊ dan.qui ſimul iuncti iordanē efficiunt. Libanus igitur eſt mons redolētie ⁊ ſumme aromaticitatisnam ibi herbe odorifere creſcūt ibi etiam arbores thurifere conualeſcunt quarum gummi electi olibanū a medicis nūcupātur vt dicit Hiero. Item mons eſt ſufficientie ⁊ fecūditatis. naꝫpropter roris abundantiam ⁊ pluuiarum frequentiam herbis abundat precipuis paſcuisvberrimis ⁊ fructibus optimis ⁊ maturis. Etideo in monte libani nutriebātur animalia queofferebantur in templo. ⁊ ī ipſius paſcuis fouebantur. Itē mons erat eminētie ⁊ maxime ſublimitatis. quoniam vt rabanus ſuꝑ Regū. dicit omnes alios montes illius regionis altitudinis ſitu libanus excedebat. Et ideo venientibꝰtyrum per remota valde maris nauigia ſe nauigantium oculis efferebat ⁊ quos deberent nauigantes petere portus ſua altitudine oſtendebat vt dicit idem ibidem. Item mons erat indeficientis influētie ⁊ ſempiterne humiditatisnā qͣꝫuis ſiccitate preferret in ſua ſuperficie. nobiliſſimis tamen abūdabat ītrinſecꝰ venis aquevt patet in puteis aquarum viuentiū qui iuxtaſalomonis ſententiaꝫ in canticis ſolent cōtinuecū impetu de libano emanare. vt dicitur Cant.iiij. quaſi poteus aqͣꝝ ⁊cͣ. Item mons confidentie ⁊ ſecuritatis. nam in libano quieſcentes tutiſunt a venenoſis ⁊ ſerpentibus quos ſua aromaticitate ⁊ virtute fugāt tā herbe qͣꝫ arbores