Titulus. XV.

abrahā cōmendat̉ de fide: ex qua iuſtificatꝰ eſt:ẜm illud. Credidit abrahā deo: ⁊ reputatuꝫ eſtei ad iuſticiā .i. ad iuſtificationem. Et interptatur abrahā pater multaꝝ gentiū ſcꝫ per iuſticiam fidei. Et de parētibꝰ virginis .i. anna ⁊ ioachim dicit̉ in hiſtoria eius: ꝙ erant iuſti amboante deum. Nota aliquos eē iuſtos ante hoīesqui ſcꝫ ab hominibꝰ querunt iuſti reputari: qd̓chriſtus prohibet: dicens. Attendite ne iuſticiam veſtrā faciatis coram hominibus: vt videamini ab eis ⁊cͣ. Math. v. ¶ Secundū bonumex quo generatur in nobis chriſtus in mēte: eſtir reprehenſibilitas: cum ſcꝫ quis cauet ne offēdat ⁊ ſcādalizet proximum malo exemplo. Adquod hortat̉ apl̓us dicens. i. Cor. vi. Neminidantes vllam offenſionem. Quod quidē pauci faciunt mal̓ operibus ⁊ verbis ſcādalizātesꝓximos ſuos. Sed parentes virginis: vt legitur erant ſine reprehēſione viuentes. Et iſta irreprehēſibilitas ſignificat̉ in iſaac: qui interpretatur riſus. Magnuꝫ enī gaudium exurgit inmente: ex eo ꝙ quis irreprehenſibiliter viuit.Tertium ex quo generat̉ chriſtus in mēte ēobſeruantia mandatorum dei. Nec alit̓ poteſteē ingreſſus ad vitā chriſtū. Un̄ ip̄e ait: Mathei. xix. Si vis ad vitam ingredi ſerua mādata: non vnū vel duo: ſed omnia: vt dicere valeas illud Thobi. iiij. Oīa quecūqꝫ precepiſti mihi pater faciam: quod fecerunt anna ⁊ ioachimde quibus ſcriptū eſt: ꝙ incedebāt in oībus mādatis dei. Et hͦ notat̉ in iacob: qͥa iſaac genuitiacob qui interpretat̉ ſupplātator. Oportꝫ enīſupplātare vincere ⁊ ſubijcere ſenſualitateꝫ adobſeruandū dei mādata. ¶ Quartū in generatione chriſti eſt confeſſio ad Ro. x. Ore autēꝯfeſſio fit ad ſalutē .i. neceſſaria. Ex hoc innuit̉qꝛ iacob genuit iudā: qui interpretat̉ confeſſio.Confiteri enī oportet ⁊ peccata ſua et diuinaslaudes: ẜm illud p̄s. Confitebor dn̄o nimis inore meo .i. valde: ⁊ declarat moduꝫ. In mediomultorū laudabo eum. Sic ioachī ⁊ anna ibātad tēplum ꝯfitētes dn̄o .i. gratias agētes ⁊ perſacrificia peccata diluētes. ¶ Quintū qd̓ ponitur in generatōne chriſti eſt diuiſio ſeu diſtributio ſubſtātie ſue in pauꝑes. Iudas eniꝫ genuitphares qui interpretat̉ diuiſio .ſ. rerum ſuaruꝫtum pauperibus: thobi. iiij. Si multū tibi fuerit abūdanter tribue. Si parū: ⁊ illud libenterimpartiri ſtude. Et p̄s. diſꝑſit .ſ. iuſtꝰ hō deditParētes beate marie diligēter hoc agebāt: diuidētes ſubſtantie ſue redditꝰ tripharie. Partem vnam tēplo ⁊ miniſtris offerētes. Secundam pauꝑibus. Tertiā ſibi ⁊ familie ſue ad ſuſtētatione retinētes. ¶ Sextū quod multū iuuat ad generationē gratie chriſti ⁊ augmētuꝫ ē

votū quod .ſ. eſt de melioribꝰ bonis: ad q̄ al̓s qͥsnon tenetur: ſed poſtquā fecerit obligatur. p̄s.Uouete ⁊ reddite domino deo veſtro: vbi glo.Uouere eſt volūtatis: ſed reddere neceſſitatisPhares enī genuit eſron qui interpretatur ſagitta: qꝛ vt ſagitta velociter aſcēdit ad deuꝫ qͣſiferiendū ad amorē dandi qd̓ ſub voto petēdi:grām ꝯcedendi ob voti oblationē. Iſtā ſagitemiſerūt ioachim ⁊ anna qͣndo ſteriles exitvouerūt deo fructū ventris ſui ſe daturos ei: ſieis ꝯcederet: quod ⁊ obtinuerūt ⁊ ſeruaueruntEt non ſicut vane ⁊ fallaces mulieres: ꝗ qͦvouēt ⁊ nihil obſeruāt. ¶ Septimū eſt opibriorū tolerātia ⁊ iniuriaꝝ. Petrus in canca ſua. Si quid patimini ꝓpter iuſticiā bearmath. v. Beati eritis cū maledixerit vobis homines ⁊ dixerint ome malū aduerſus vos mētientes ꝓpter me. Nam ⁊ chriſtꝰ de ſe dicit. Factus ſum obprobiū hoīm et abiectio plebis: inp̄s. Unde ⁊ ſequitur: ꝙ eſron genuit aram: quiinterpretatur excelſus. Obprobria enī ⁊ iniurie tolerate faciūt hoīem excelſum coram deo.In cuiꝰ figurā dicitur: qꝛ multiplicate aque ſcꝫtribulationū: eleuauerūt archā in ſublimi .i.mam: Gęn. vij. Hic paſſus eſt opprobriū ⁊meliam. Ioachim quādo per gēs ad templumcum fecūdis: eiectꝰ eſt a ſacerdote ſacrificio repulſo: improperāte ei opprobrium ſterilitatis:¶ Octauū eſt vt non ſolum ſuſtineat aduerſaqd̓ cōmune ē oībus: ſed libenter ꝓ chriſto: vt dicat cū apl̓o. Cor. xij. Libēter gloriabor in īfirmitatibus meis: vt habitet in me virtus chriſUt .n. dicit. b. grego. Ab electis ſuis deꝰ curmaculas peccatoruꝫ temꝑali afflictōe tergerquas in eis in eternū nō vult videre .i. punire:de pe. di. i. Si pctm̄. Unde aram genuit aminadab: qui interpretat̉ voluntariū. Uolūtarieenī ſacrificabo tibi ait p̄s .ſ. me in aduerſitatibꝰtibi offerēdo. Sic ioachim accepta ꝯtumelia aſacerdote non rn̄dit ei malū pro malo. Sed neꝑturbaret officiū vel populuꝫ in contēnendo:vel impatiētiā oſtendēdo: receſſit patienter ferens iniuriā: ⁊ receſſit ad paſtores ſuos: nō adꝯſanguineos qui ſecū vindicarēt iniuriaꝫ: ſicuthodie fit ex quo multiplicātur mala. ¶ Nonūeſt ſolatio angelica. Non enī quis diu poſſꝫ ſuſtinere aduerſa: niſi angeli inuiſibiliter noslarentur per bonas inſtigatōes ⁊ illuminanes ꝯfortando. p̄s. Scd̓m multitudinē demeorū in corde meo: ꝯſolatōnes tue letificrūt aīam meaꝫ. Et Sara vxor Thobie eiuſdēiij. c. Non delectaris domine in perditōibꝰ noſtris: ſed poſt tempeſtatē trāquilluꝫ facis: poſtlachrymatōem ⁊ fletum exultatōem infundis.Quod ſignificat̉ in eo ꝙ aminadab genuit naaſon: qui interpretatur auguriuꝫ. Conſolat̉ eniꝫangelus quaſi auguriando .i. ꝓmittēdo nobis