στασιν ἔχειν λέγει τίς τὸ ἷν, οὐ κακῶς κατηγόρησε τοῦ ὄντος τὸ ἀναγκαῖον ὁ πορφύριος,ἐπειδὴ καὶ τοῦτο δεδώκαμεν. κατὰ γὰρ τοῦ ἴσου, τὸ ἴσον κατηγόρησεν. ἔτι μέντοι καὶ κατὰἄλλον λόγον δείκνυται, μὴ ὁν γένος τὸόν. μήτε τῶν προειρημένων τριῶν, τοῦ τε ἀναγκαίου, καὶτοῦ ἐνδεχομένου, καὶ τοῦ ὑπάρχοντος, μήτε τῆς οὐσίας τε καὶ τοῦ συμβεβηκότος, καὶ τῶνλοιπῶν κατηγοριῶν. ἐν οἷς γὰρ πρῶτον τί καὶ δεύτερον, τούτων τὸ κοινῶς κατηγορούμενονγένος οὐκ ἔστι. τὸ γὰρ γένος, εἰδῶν ἐστι γένος. τὰ δὲ εἴδη, κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον ὑφίσταται, καὶἐν ἑαυτοῖς ἕκαστον ἔχει τὸ εἶναι, οὐκ ἐν ἀλλήλοις. εἰ δὲ καὶ τὸ συμβεβηκὸς δευτερόν ἐστι τῆςοὐσίας, καὶ ἐν ἐκείνη ἔχει τὸ εἶναι καὶ τὸ ὑπάρχειν, δευτερότ ἐστι τοῦ ἐνδεχομένου, καὶ ἐν ἐκείνω ἔχει τὸ εἶναι. ὁ μωνύμως ἄρα κατὰ τούτων, ἀλλ' οὐ συνωνύμως τὸ ὸν κατηγορηθήσεται.οὐ γάρ ἐστι γένος. ἐπειδὴ τὸ πρῶτον καὶ τὸ δεύτερον ἐν τούτοις φαίνεται, πόθεν δῆλον ὅτιτὸ συμβεβηκὸς ἐν τῆ οὐσία ἔχει τὸ εἶναι, καὶ ἐν τῶ ἐνδεχομένω τὸ ὑπάρχον, ἀλλ' οὐκ ἐναὐτοῖς. ὅτι ἀναιρουμένης τῆς οὐσίας καὶ τοῦ ἐνδεχομένου, συναναιρεῖται τὸ συμβεβη-κὸς καὶ τὸ ὑπάρχον. εἰ δὲ ἦν εἴδη ἐκ τοῦ ὄντος ἀντιδιηρημένα, καὶ μὴ ἐν ἐκείνοις εἴχε τὸ εἶναι,οὐκ ἄν τούτων τῶν εἰδῶν ἀναιρουμένων, οἷον τῆς οὐσίας, καὶ τοῦ ἐνδεχομένου, συναναιρεῖταιτὸ ἕτερον. οὐ γὰρ εἴτι εἶδος φθαρείη τοῦ ζώου, οἷον, κύων, ἢ ἵππος, συναναιρεῖ καὶ τὰ ἕτεραεἴδη. οἷον, ἄνθρωπον, ἢ βοῦν, ἢ καμῆλον, ἢ ἄλλότι τῶν λοιπῶν εἰδῶν. κατὰ τοσούτους γοῦντρόπους, καὶ τὸ τῆς ἀπορίας ἄλογον δέδεικται, καὶ τὸ τῶν λύσεων γλαφυρόν. τινὲς πάλιν αἰ-τιῶνται τὴν ἀρχὴν ὡς κακῶς ἔχουσαν, καὶ φασίν. εἰ γὰρ τὸ ὂν τῶν ὁμωνύμων ἐστὶ, τὸ δὲ ὁ-μώνυμον ἀόριστον, τὸ ὄν ἄρα ἀόριστον. οὐ δεῖ δὲ τὴν ἀρχὴν ἀπὸ ἀοράστου ποιεῖσθαι. φα μὲνοὖν, ὅτι οὐκ ἔστιν ὁμώνυμον τὸ ὂν, ἀλλ' ὡς ἀφ' ἑνὸς μὲν. ὡς ἀπὸ τῆς ἰατρικῆς, ἰατρικὸνβιβλίον. ἰατρικὸν ἐργαλεῖον. πρὸς ἐν δὲ βλέπουσι, τὸ ἰατρικὸν ἐργαλεῖον, καὶ τὸ ἰατρικὸνφαρμακὸν, τὴν ὑγείαν. τί δέ ἐστι τὸ ἀφ' ἑνὸς, ἐν ταῖς κατηγορίαις εἰσόμεθα. καὶ δια τὶ τὸ ὄντου ἀναγκαίου προεταξε. λέγομεν οὖν ὅτι διὰ τρεῖς αἰτίας. μίαν μὲν ὡς καθολικώ-τερον τὸὸν προεταξε. κατὰ δευτέραν δὲ, διὰ τὸ εὐ φαδές. εἰ γὰρ εἶπεν ἀναγκαίου ὄντος,οὐχ οὕτως ἔμτελεν εἶναι ἡ φράσις εὐφωνος, ἔχουσα τὸ κεχήνος. κατὰ δὲ τρίτην αἰτίαν, ἵναἀπὸ τῶν γενικωτάτων ἀρχώμεθα. οὕτως οὖν ἀπὸ γενικωτάτων ἄρξασθαι βουλόμενοςὁ πορφύριος, τὸ ὂν προέταξε. ια τὶ δὲ οὐκ εἰπεδικαίου ἢ ἀγαθου, ἢ χρησίμου, ἀλλ'ἀναγκαίου. ῥητέον οὖν ὅτι ἀπότινος διττῆς διαιρέσεως. Ιστέον δὲ ὅτι τὰ δύο ταῦτα,ἀλλήλοις παρακείμενα εἰσὶ, τὸ ἀγαθὸν, καὶ τὸ χρήσιμον. τὸ δὲ χρήσιμον, τέμνεται εἰς δύο. εἰςτοο μώνυμον τῶ γένει χρήσιμον, καὶ εἰς τὸ ἀναγκαῖον. καὶ ἀγαθὸν μέν ἐστι, τὸ δι ἑαυτὸ αἱρετόν.οἷον, ἡ εὐδαιμονία. ἡ εὐσεβεια. χρήσιμον δὲ, τὸ ἀντιδιαστελλόμενον τῶ ἀναγκαίω. ὅπερ οὔτεπαρὸν σώζει, οὔτε ἀπὸν φθείρει, ὡς ἡ τοιάδε ἐσθής. ἀναγκαῖο δὲ, ὁπαρὸν σώζει, καὶ ἀπὸ ν φθεί-ρει, ὡς ἡ ἀναπνοη. πάλιν δὲ τὸ ἀναγκαῖα διττόν. ἢ τὸ δι' ἑαυτὸ αἱρετὸν, ὅπερ οὐδὲν τοῦ ἀγαθοῦδιαφέρει. οἷον, ἡ θυδαιμονία. ἡ ὑγεία. ἢ τὸ δι' ἄλλο αἱρετὸν, ὡς τὸ φλεβοτομεῖν. καὶ τὸ φάρ-μακόν. κατὰ οὖν τὸ πρῶτον σημαινόμενον, ἡ τῶν πέντε φωνῶν γνῶσις ἀναγκαῖα, διὰ τὸ συμ-βάλλεσθαι ἡμῖν εἰς τὰς κατηγορίας, καὶ εἰς τὴν λογικὴν μέθοδον. τοῦτο δὲ τὸ ἀναγκαῖον,ἑξαχῶς λέγεται. λέγεται ἀναγκαιον ἡ ὕλη. λέγεται ἀναγκαῖοι, καὶ τὸ λογικὸν τῶ ἀνθρώπω.β β