CapitulumPrimum
eius in obiectū .i. in volitū. Nam cū ꝯformitas importet quandaꝫ aſſil̓atōnē vniꝰ rei adalterā. vnde dr̄ ꝯformis qͣi ꝯueniētia ī vnaꝫformā: nō pt̄ hoc intelligi de oīmoda aſſil̓atione volūtatis nr̄e vel nr̄i velle qd̓ actꝰ ip̄iꝰpoluntatis eſt. cū voluntate dei. hoc em̄ impoſſibile eſt. cū ī infinitum diſtet. qꝛ voluntas dei ⁊ velle eiꝰ ē eſſētia eiꝰ. ſꝫ ī nobis volūtas ē q̄daꝫ potētia. nō eſſentia aīe. ſed accn̄sꝯueniēs ip̄aꝫ. et velle ē actus ip̄iꝰ potētie nōpotētia nec eſſentia eiꝰ. Eſt at̄ ꝯformitas ꝓportionis inter voluntatē nr̄aꝫ ⁊ dei ī hoc .ſ.qꝛ ſic̄ deꝰ vult libere quod vult: ita ⁊ volūtasnr̄a. ⁊ ſicut vult bonū. ita ⁊ volūtas nr̄a naturaliter. ſed hoc ꝑtinet ad imaginē dei q̄ naturaliter eſt ī nobis. Cōformitas gͦ iſta attēdit̉ ẜm tendentiā ī obiectū .i. ī volitū. ꝓut .ſ.velle ꝑtinet ad genꝰ moris .ſ. bn̄ vel male. Ettūc iſta ꝯformitas volūtatis pt̄ attēdi ẜm qͣdruplex genꝰ cauſaꝝ .ſ. efficiētis. finalis. formalis. ⁊ materialis. Et ẜm genꝰ cauſe efficientis tenemur cōformare volūtatē nr̄aꝫ volūtati dei. qd̓ .ſ. tūc facimꝰ. qn̄ volumus id qd̓deus pult nos velle. Hoc em̄ ip̄e efficit ī nob̓Un̄ apl̓s. ad Phil̓. ij. Ipſe eſt qͥ oꝑat̉ ī nobisvelle ⁊ ꝑficere ꝓ bona volūtate. Et ſic Unomodo exponit̉ illd̓. j. ad Thi. j. deus vult oēshoīes ſaluos fieri .i. iſtā volūtatē qͣ velimusoēs hoīes ſaluos fieri ꝯſiderata ſolū naturaip̄oꝝ ip̄e facit ī nobis. et hoc vult nos velle.¶ Scd̓m cāꝫ finalē debēꝰ etiā ꝯformare volutatē nr̄aꝫ volūtati diuine. Et ſic ī lege dn̄ivolūtas iuſti. vt .ſ. velit oīa ꝓpter bonū finē.qd̓ eſt ꝯfor̄are ſe ī rōne volendi. Quicqͥd em̄pult deꝰ. vult ꝓpt̓ hūc finē .ſ. ꝓpter bonū vniuerſi. ꝑ qd̓ maīfeſtat̉ bōitas ſua infinita q̄ ēfinis oīm. Et quilibet etiā qd̓cūqꝫ vult. debetvelle ſub rōne boni. nō tm̄ apparētis .i. ꝓpteraliquē bonū finē. Illud at̄ qd̓ de ſe eſt malūnō pt̄ ordinari ad finē qͥꝓpͥe dicat̉ bonꝰ. Sicut furari ꝓpter hūc finē vt qͥs inde faciet elemoſinā. nō pt̄ ꝓp̄e dici ꝙ fiat ꝓpter bonū finem. Debꝫ gͦ qͦs ꝯformare voluntatē ſuā diuine. ẜm cauſā finalē. vt oīa faciat ꝓpter aliquē bonū finē. ẜm illud. Omnia in gloriā d̓ifacite. Unde iudei volētes paſſionē xp̄i quādeꝰ volebat. nō ꝯformabāt ſe volūtati dei. ſedꝯͣriabāt̉. qꝛ deꝰ illā volebat. ⁊ ſācti hoc cupiebāt ꝓpter hūc finē .ſ. ꝓpter redēptōnem nr̄aꝫinꝙͣtum erat ſatiſfactiua nr̄i debiti: nō auteꝫvolebāt inqͣtū erat afflictiua innocētis xp̄i.Sed iudei volebāt eā ꝓpter hūc fineꝫ inꝙͣtūerat afflictiua innocentis xp̄i. et ſatiſfactiuapaſſioni eorū ire et inuidie. nō inꝙͣtum eratnr̄i ſaluatiua. vnde grauiſſime peccauerūt.SScd̓m cauſā for̄aleꝫ ꝯformare voluntatēſuaꝫ diuine. eſt oꝑari ex caritate ſeu hr̄e caritateꝫ. Sed rectꝰ homo ī lege dn̄i voluntaseius. vt .ſ. velit oīa ex caritate. Sꝫ ad habē-
bū caritatē directe nō tenemur. qꝛ hoc nō ēī pt̄ate nr̄a eā hr̄e. dei em̄ eſt eā infūdere. ſine meritis nr̄is. ẜm illud ad Ro. v. Caritasdei diffuſa eſt ī cordibꝰ nr̄is ꝑ ſpm̄ .ſ. qͥ datuseſt nobis. ſꝫ indirecte tenemur ad eā. Tenemur em̄ face̓ quod ex nob̓ eſt. vt caritatē habeamꝰ: puta. orādo. ieiunādo. a peccatis ceſſando. et hmōi. ꝑ que qͥs diſponit̉ ad recipiendum. Exēplum de ſole qͥ illuīat qͣntū eſt d̓ſe. nō ponētem obſtaculū. ſed ſe ponētem an̄eū. hec Tho. in. j. ſent. diſ. vlti. Et vt dīc Romanus diſ. eadē. Quia iſtud eſt p̄ceptū affirmatiuū .ſ. de p̄parando ad habēdū caritatē.obligat non ad ſꝑ. ſꝫ ꝓ loco ⁊ tꝑe. vtpote qn̄cogitat ꝑcepta dei bn̄ficia ⁊ hmōi. Determinare at̄ tp̄s huiuſmōi obligatōis .ſ. qn̄ teneamur vel qn̄ nō teneamur. nō pt̄ bene determinari. Ad faciēduꝫ at̄ ex caritate q̄ facimꝰtenemur ꝯditōnaliter .ſ. ſi volūꝰ mereri vitaꝫeternā. qꝛ ſn̄ caritate opꝰ noſtꝝ nō eſt meritoriuꝫ. Abſolute nō tenemur ad hoc. qꝛ ſi teneremur ſꝑ ex caritate agere. ſꝑ peccaremꝰ.faciendo aliqͥd nō ex caritate. Et ſic filiꝰ honorās patrē naturali pietate peccaret. ſi nōhr̄et caritatem. Ueꝝ eſt. ꝙ ꝓ loco ⁊ tꝑe tenetur qͥlibet face̓ aliqͥd ex caritate qd̓ tp̄s nonpt̄ facile determinari a nob̓. hec Romanꝰ injͣ. ſnīaꝝ diſ. vlti. ¶ Scd̓m cāꝫ materialē cōfor̄are voluntatē ſuā volūtati diuine. ē velle qd̓ deus vult. Sed vtꝝ teneamꝰ ꝯformarevolūtatē nr̄am diuine ī volito. ℟. fr̄ Romanus ſuꝑ. j. ſen. di. vlt. q. vlt. dicēs. Hic nō q̄ritur de volūtate ſenſualitatis. qꝛ illa nō fert̉ī bonū ſimpliciter. ſic̄ volūtas diuina. ſed inꝯueniēs ſibi .ſ. declīabile ẜm ſēſū. Un̄ ẜm iſtāvolūtatē nō tenemur ꝯfor̄are volūtatē nr̄aꝫdiuine. Et ẜm hāc volūtatē xp̄c nolebat pati. ꝓpter qd̓ orauit: dicēs. Or̄ trāſeat a me calix iſte ⁊cͣ. Nec etiā volūtate nat̉ ali te nemurad hoc: qꝛ illa ſꝑ fert̉ ī bonū nat̉e vt ꝯſeruationē ſui vel ſuoꝝ. Et ſic. b Maria. voluntate nat̉ali ⁊ ſenſuali nolebat filiū pati. qd̓ deꝰnolebat. vnde triſtata eſt maxīe d̓ morte eiꝰ.Propter qd̓ Simeon dixit de ea. Tuā ipſiꝰaīaꝫ ꝑtrāſibit gladiꝰ Luce. ij. Et ad crucē canit eccl̓ia. Flecte ramos arbor alta tenſa laxa viſcera ⁊cͣ. Nec etiā voluntate ꝯditōnataqꝛ ꝑ illam bn̄ poſſumꝰ velle aliud ꝙͣ deꝰ velitſb̓ ꝯditōe .ſ. ſi deo placet. Sic̄ Paulꝰ volebatſibi ſtimulum auferri. ꝓpter qd̓ hoc poſtulabat. et deꝰ nolebat. vt ptꝫ. ij. ad Corī. xij. nō eīvolebat illd̓ apl̓s. niſi inqͣtū deo place̓t. Un̄hoc ſibi r̄uelato. nō āpliꝰ voluit ſibi auferri.Sed queritur de vo.§. iiijlūtate deliberata. Et circa hoc ſūt due opīones. Una ē q̄ diſtinguit volitū diuinū. qͥa .ſ.aut cōgruit mihi illud velle. ⁊ ſimpliciter debeo illud velle qd̓ deus vult: dūmodo ſciā qd̓deus velit. Si autem non ꝯgruit mihi illud