DuodecimusCitulus

velle. tūc nō teneor velle qd̓ deꝰ pult. vt mortem meaꝫ vel damnatōꝫ. Ratio eſt ẜm ip̄osqͥa cū grā ꝑficiat naturā nō deſtruat. nō teneor ꝓpter ſtatū gr̄e velle aliqͥd qd̓ ſit ꝯͣriumnature mee. vt mortē meā vel meoꝝ. It̄ natura nō dictat ꝙ velim damnatōeꝫ meā necetiaꝫ grā hoc exigit vt hoc velim. gͦ nō teneor. Alia opīo. ꝙ volūtate abſoluta et deliberata oīno teneor velle qd̓ deꝰ vult. vel qd̓ ſciodeū velle. Et ad hoc dicēdū. mouet eos autoritas. ratio. et exēplū. Et autoritas quidē hr̄ī glo. ſuꝑ pͣs. Nō adheſit mihi cor prauū. vbibr̄. ꝙ cor prauū ⁊ diſtortū hꝫ qͥ nō vult quoddeꝰ vult. Et glo. ſuꝑ illud. rectos decꝫ collaudatio. dīc. Recti ſūt qͥ volūt qd̓ deꝰ vult. Rōque ad idē mouet eſt. qꝛ ſi nō teneor velle qd̓deus vult: gͦ poſſuꝫ velle ꝯͣriū. gͦ pt̄ mihi diſplicere qd̓ deus vult. Sed hoc eſt falſū. qꝛ vtdīc Aug. Impius eſt. cui diſplicet diuina ꝓuidētia. Itē nil iuſtū diſplicet iuſto. ẜm Auguſt. de vera religione. ſed eē volitū a deo eſtiuſtū. gͦ ille cui tale volitū diſplicet ē iniuſtꝰSi gͦ nō poſſū velle ꝯtͣriū eiꝰ qd̓ deus vult. gͦteneor velle eſſe quod vult. Itē qꝛ ẜm Uulliūamicoꝝ eſt ideꝫ velle ⁊ nolle. ſed tenemur eēamici dei: gͦ et velle quod vult ip̄e. Patꝫ hocetiā ꝑ exēplū. qꝛ mala q̄ inferunt̉ corꝑi meodebeo acceptare. exquo deo placꝫ. Sed nihilmagis debeo diligere pꝰ aīaꝫ ꝙͣ corpus meū.gͦ multomagis debeat acceptare q̄ fiūt parētibꝰ meis vt mortem eoꝝ ⁊ hmōi. Nec iſti dicūt. ꝙ debeā velle damnatōnē meā. ſed ꝙ debeo eam velle. ẜm qd̓ deus eā vult. Deus aūtnō vult ꝑ ſe ⁊ ſimpliciter me damnari. ſed ſifacio oꝑa peccati. vult me dānari. vnde bultordinē iuſticie. qͥ eſt punitōis culpe ꝑ penaꝫ.Iſtum at̄ ordinē iuſticie teneor acceptare .ſ.ſi peccauero puniar. qꝛ al̓r repugnarē ordini diuine iuſticie. et ſn̄ dubio ſic teneor vellequicqͥd ſcio deū velle ſi mihi ꝯgruit. ẜm oēshuiꝰ tentiōis nō teneor alia rōne. niſi qꝛ voluntas mea tenetur velle eſſe quod iuſtū ē etbonum. Etſi iſta eſt rō tentōnis. vbicūqꝫ eſtiuſticia et bonitas. illd̓ teneor velle. Nec obſtat. ꝙ nat̉e nō cōgruit. qꝛ voluntas deliberata ſe p̄fert ī eā que repugnat nat̉e .i. volūtas ẜm rationē ſubijcit ſibi volūtateꝫ ſeu inſtinctū naturaleꝫ. vt cū homo ꝓpter virtutēſe morti expoīt. Uenet̉ tn̄ velle volūtate deliberata iſtū ordinē iuſticie. qͦ ſi in pct̄is moritur: damnat̉. qꝛ hoc deꝰ vult ⁊ nō damnatōnem ꝑ ſe neqꝫ culpā. Tho. ad pͥmaꝫ opīonem videt̉ magis declinare tāꝙͣ duram. Secūdaꝫ firmat. b Tho. diſ. ea. Et de damnatōne ſua ꝓpͥa dicit. ꝙ iſta poſitio eſt qͣi impoſſibilis .ſ. ꝙ alicui reueletur damnatō ſua. ſicutnec angelis. Unde ſi cui fieret. debet ille cuifieret eſtimare ꝙ ſit illuſio diaboli. Ꝙſi certificaret̉ ꝙ reuelatio eſſet a deo. debet crede̓

ꝙ eēt ẜm cōminatōeꝫ. nō ẜm p̄ſciētiā. vt illd̓Ione. iij. c. xl. dies ⁊ Niniue ſb̓uertet̉. Sꝫſciendū ẜm Tho. di. ea. circa finē. ꝙ motꝰ voluntatis deliberate circa volitū diuinū. alit̓ſe habet ī pct̄oribꝰ. et al̓r ī iuſtis viatoribusaliter ī comp̄hēſoribꝰ. Naꝫ ī peccatoribꝰ motus voluntatis eſt corruptꝰ. qꝛ ex toto relinquūt deliberatōneꝫ rōis. et ꝯſequūtur impetum volūtatis naturalis ⁊ ſēſitiue. murmūrātes de dei ordinatōne. Nullꝰ tn̄ eſt adeo obſtinatꝰ ī pct̄is. qui obſtinatiōeꝫ nō poſſit deponere. et ſe diuine volūtati ꝯformare dumeſt viator. Solū damnatis ī penā inflictū ē.vt a ſua obſtinatōe nūꝙͣ curēt̉. In iuſtis at̄viatoribꝰ manet motꝰ volūtatis integer. ſedimꝑfectꝰ dr̄. tum ex ꝑte ꝯgnitōis qꝛ nō plenevolūtatē diuinā cogſcunt. tū ex ꝑte affectionis q̄ retardat̉ ex motibꝰ inferioribꝰ. vndeī talibꝰ ſufficit nō recalcitrare diuine ordīatōni. Ph̓s em̄ dīc ī. iij. ethicoꝝ. ꝙ ſufficit forti ꝙ nō ꝯtriſtetur ī ꝑiculis mortis. ꝙͣuis nōgaudeat ſicut eſt gaudiū in actibꝰ aliaꝝ virtutum. Sed ī beatis eſt motꝰ volūtatis deliberate integer ⁊ ꝑfectꝰ. tū ex ꝑte cognitōnisqꝛ diuinā volūtateꝫ plene cogͦſcūt. tū ex ꝑtiaffectōis q̄ dn̄at̉ om̄i appetitui inferiori necin aliqͦ retardat̉ vl̓ impedit̉. Un̄ ī vidēdo qd̓deus bult ⁊ qd̓ ip̄i volūt. gaudiū experiunt̉de quo ī p̄s. Letabit̉ iuſtꝰ cū viderit dīdictā.Unde talis nō dꝫ dimitte̓. qͥn faciat eē bonūqd̓ pt̄. qꝛ ī cuſtodiēdis illis .ſ. p̄ceptis dei. retributō multa. ait pͣs. Nō ſolū ꝓ cuſtodiēdisi. obſeruādis retributio multa hr̄ mercediseterne. ſꝫ etiā in ip̄a obſeruatōne retributiomulta delectatōis ſpūalis. qꝛ v̓tuoſe oꝑari delectat mēteꝫ magis ꝙͣ delectabilia corꝑis. Etex hoc etiā vitat̉ maiꝰ ſuppliciū. ſi pure debe̓tdamnari ī inferno. qͥa ex pct̄o aggͣuat̉ ſupplicium. Legit̉ ī vitiſpatꝝ. Ꝙ cū qͥdā paterſanctꝰ hr̄et quēdaꝫ diſcipulū valde obediētē.modeſtū. ⁊ gratioſū. rogauit dn̄m vt ſibi reuelaret ſi debebat eſſe demum ſaluādus Reuelatū eſt ꝙ erat bamnādus. ꝓpter quod cuꝫpater videbat illū. lachrimas ꝯtinere nō poterat. Qd̓ perpēdēs diſcipulꝰ ille. interrogauit pr̄eꝫ de cā fletus. Et cū frequētiꝰ hoc petiſſꝫ. victus p̄cibꝰ eiꝰ ſibi dixit. ꝙ ex ꝯpaſſiōead eū flebat. qꝛ reuelatū ſibi erat eum eē dānandum. Quod ille audiens ait. Pater nonoportet vt ꝓpter hoc lugeatis. qꝛ ſcio iuſtumeſſe dn̄m. ⁊ ꝙ me nō damnabit niſi ꝓpter pct̄amea. Et ſicut fur patiēt̉ dꝫ pati penā ſuſpēdēdi exqͦ meruit. Ita et ego ſū ꝑatꝰ ferre penam damnatōis. ſi offēdero. qꝛ exigit diuineiuſticie ordo. cuiꝰ volūtati volo me ꝯformare. Itaqꝫ conabor ex me face̓ qd̓ bonifacerepotero. et dn̄s de creatura ſua faciat qd̓ ſibiplacet. Adeo aūt placita deo fuit talis rn̄ſio⁊ ꝯfor̄atio volūtatis. ꝙ nocte ſeq̄nti r̄uelat