CapitulumPrimum

aūt iuris diuini nullū excuſat. Un̄ qͥcqͥd fitꝯtra ip̄m. fit cū mala ꝯſcīa. Idem pt̄ dici dedantibꝰ pecūiam mercatoribꝰ vel alijs ad diſcretōnē. ſi nō ſubſtāt pericl̓o ꝓut cōiter fit.Item alij ſūt qͥ vt faciāt ꝓximos euitare ꝑicula vel damna magna. nō faciūt ſibi ꝯſcīaꝫmēdacia dice̓. ⁊ qd̓ peiꝰ ē etiaꝫ peiorare. Sedmala ꝯſcīa ē iſta: nō bōa. cū ſit ꝯͣ ordinē caritatis. ẜm quē qͥs debꝫ plꝰ diligere ſalutē ꝓpriam ꝙͣ alioꝝ. Ande nūqͣ pt̄ licite fieri aliqd̓ de ſe malū ꝓpter ſalutē alioꝝ. Nō ſūt faciēda mala vt eueniāt bona. inqͥt apl̓s ad Ro.iij. Indecēs eſt em̄ crimen ſuū alienis cōmodis impēdere. ait Leo papa di. xlvij. Sic̄ nōſuo. Sit gͦ caritas de ꝯſcīa bona. vt n̄ ſit error ī ꝯſcīa de his q̄ ſūt fidei et bonorū morū.ſed diligas ex tota aīa .i. intelligētia. habēdoſanū intellectū de agēdis. Et ſic eris immacl̓atꝰ ī via. ¶ Ꝙͣtū ad terciū ſūt plurimi. qͥ⁊ſi ī via caritatis aliqn̄ reꝑiant̉. tn̄ qꝛ cōtͣhūtmaculā defectōis. nō ꝑſeuerātes ī ea: id̓o viailla nō ꝑducit eos ad bt̄itudinē. Incaſſū em̄bonū agit̉. ſi an̄ vite terminū deſerat̉ Greg.in. j. moral̓. Et de Salomone dr̄ Eccͣi. xlvij.Poſuiſti maculaꝫ ī gloria tua. Et q̄ fuit iſtamacl̓a. niſi qꝛ nō ꝑſeuerauit ī grā ſibi collata. a via recedēs diuini amoris ꝓpter inordinatū amorē mulieꝝ. Sꝫ vera et ꝑfecta caritas eſt cū fide nō ficta .i. fidelitate obſeruationis mādatoꝝ non fragili incaduca. Vt em̄dīc Amb̓. de pe. diſ. ij. Facta eſt caritas quedeſerit ī aduerſitate .i. fragilis. Naꝫ om̄i tꝑediligit qͥ amicꝰ eſt. vt dr̄ ꝓuerb̓. xviij. et tꝑeaduerſitatis ⁊ tꝑe ꝓſꝑitatis ⁊ tꝑe tēptatōis.Etſi amicꝰ hoīs. multomagis amicus dei. Nāvt dr̄ ean. viij. Multe aque .ſ. tēptatōnum ⁊tribulationū non potuerūt extinguere caritateꝫ. dum .ſ. qͥs vult ſequi inſtinctū eiꝰ. Sicem̄ caritas nūꝙͣ excidit. jCorin. xiij. i. ex caritate oꝑans nunꝙͣ peccat. Sicut ex igne nōpt̄ ꝓcedere niſi calor. nō at̄ frigꝰ. et ex habitu virtuoſo nō pt̄ ꝓcedere actꝰ vitioſus: itaex caritate nō pt̄ ꝓcede̓ niſi bonū. Ueꝝ quiavoluntas vbi eſt habitꝰ caritatis eſt libera ⁊vertibilis ad bonū ⁊ malū: iō pt̄ hn̄s caritatem peccare gͣuiter et eā amittere. Sicut pꝫexēplū ī Petro negāte. Dauid adulterante.Ezechia infirmante. Et hec eſt rō qͣre caritas viatoꝝ pt̄ amitti. ⁊ nō caritas ꝯp̄hēſoꝝ.qꝛ ſct̄i ſꝑ actualiter vidēt diuinā eſſentiā facie ad faciē. ⁊ cogͦ ſcunt clare ip̄m deū eē ſūmum et infinitum bonū. in qͦ oīa bona cōtinentur. Voluntas at̄ amat bonum ſibi ꝑ ītellectum repn̄tatū. et quātū bonū eē qd̓ intelligit ſibi p̄ſentatuꝫ amat. Et quia ꝯtinueactualiter cogͦſcit intellectꝰ deum eē bonuꝫſummū ⁊ vl̓e. ꝯtinue volūtas ſumme amat.in patria. et non poteſt nō amare. eo ꝙ vibeat oīa alia bona qͣi nihil eē ī ꝯꝑatōne eiꝰ.

Sed ī via imꝑfecte cognoſcit̉ deus ꝑ fidē .ſ.Etſi ꝑfecti viri ī contēplatōne poſiti ꝯgͦſcātqͥdaꝫ guſtu mētis. ip̄m deū eē ſummū bonū.et oīa q̄ ī mundo ſunt qͣi lutum ī ꝯſpectu eiꝰ.Un̄ dum habēt illum guſtum nunꝙͣ peccāt.Sed qꝛ nō pt̄ mens viatoris ſꝑ actualiter intali ſpeculatōe ⁊ guſtu ꝯſiſtere. qꝛ circa alid̓oportet occupari. hinc eſt. ꝙ dum circa aliaberſat̉. aliqn̄ voluntati repn̄tat̉ aliqd̓ opusvt maximū bonū a rōne obfuſcata paſſione.et ſic aſſentit poſtponēs dei mādata. et indeamittit caritateꝫ. Sic gͦ caritas ex fide nonficta. nō fragili et deuicta tēptatōnibꝰ ⁊ tribulationibꝰ. Sed diligas ī om̄i mēte .i. om̄itꝑe vite. et eris immaculatus in via.Ꝙtum ad tercium.§. iiij.principale diuiſionis pͥme additur executioip̄iꝰ dilectionis dum dr̄. Qui ambulāt ī legedn̄i. Probatio dilectionis (inquit Greg) exhibitio eſt oꝑis. Hi em̄ vere ſūt ī bia dilectōnis. qui ambulāt ī lege dn̄i .i. qui oꝑant̉ ẜmlegē dei. Oīs em̄ lex ī vno ẜmone implet̉ diliges. ad Gall̓. v. Et finis p̄cepti caritas. idemapl̓s. .j. ad himo j. Unde interrogatꝰ a xp̄olegiſꝑitus qui dixerat ei. Quid faciēdo vitaꝫeternam poſſidebo: Ait xp̄c. In lege qͥd ſcriptum eſt; Et reſpōdit optime. Diliges dn̄mdeum tuum ⁊ ꝓximum tuū Luc. x. Qd̓ vtiqꝫī om̄i lege ſcriptum eſt. Sūt em̄ multe legūdr̄e. Un̄ Iob. xj. dr̄. Utinaꝫ on̄de̓t tibi deꝰ ſecreta ſapīe ſue. Et ꝙ multiplex ſit lex eiꝰ. Etq̄libet lex habet multa p̄cepta qͣſi multas leges. Sunt igitur dn̄i leges.Lex deifica et eternalis.Cer intrinſeca et nat̉alis.Lex moſayca ⁊ diuinalis.Lex euāgelica ⁊ ſpūalis.Lex ꝯſuetica ⁊ generalis.Lex canoīca ⁊ eccl̓iaſticalis.Cex politica et ſecl̓aris.¶ De pͥma lege .ſ. et̓na pt̄ intelligi illd̓ pͣs. lexdei eiꝰ ī corde ip̄iꝰ .ſ. iuſti. naꝫ ſꝑ iuſtꝰ ī omībꝰoꝑbꝰ reſpicit ad legē et̄nā. q̄ ē rō ſapiētiſſima voluntatis dei. ꝓut ordinat oīa in debitos fines ſuos. Cuilibꝫ creat̉e dedit legē ſuaꝫſeu p̄ceptum qd̓ ẜuāt. ẜm illd̓ ꝓuer. viij. Qn̄circūdabat mari terminū ſuū et legē dabataquis ne trāſirēt fines ſuos. Et pͣs. preceptūpoſuit .ſ. celis ⁊ planetis de quibꝰ loqͥt̉. ⁊ nōp̄teribit. et ſic de alijs creaturis. Nō eſt alid̓illa lex ſeu p̄ceptum. ꝙͣ inclinatio creat̉e adoꝑatōnes ſuas ꝓpͥas. Sicut lex celoꝝ et planetaꝝ. eſt inclinatio ad motū quē faciūt qͦttidie de oriente ī occidēs. et ad influēdum iniſta inferiora. Et hanc legeꝫ nunꝙͣ p̄tereūt.Omnes autem creature ꝑ ſuas operationesmanifeſtāt dei magnificentiam et bonitateꝫ.et ad ꝯſeruatōnē ſuā tēdunt. et ſic ſuo modo