CapitulūUndecimum

et aſſerens alicui populo ſe iratū ꝯtra ip̄met mala illaturum. Et cum talis populus ſecorrexit et penituit de peccatis. dominus reuocauit ſententiaꝫ et nō immiſit illa mala.Nec tamen. locutio fuit falſa. quia cōminatoria fuerat ⁊ ſub conditōne .ſ. ſi ſe non emēdarēt. Sicut patet de Niniue. de qua dixeratdominus ꝑ Ionam ꝓphetā. Adhuc quadraginta dies ⁊ Niniue ſubuertetur Ione. iij. Etcum audiſſent hoc niniuite penitentiā egerunt: dicētes. Quis ſcit ſi forte ignoſcat deꝰet auertatur a furore ire ſue. Et ꝓpter penitentiam eoꝝ reuocata eſt ſententia. Vnde etHiero. ſuꝑ Oſee. xj. c. inquit. ſed continuo qͥdixerat. Sicut adama faciā te. et ſicut ſeboim ponaꝫ te: que due ciuitates ex vicinia ſodomorum. parilis excidij traxere conſortiū.Conuerſū eſt inquit .ſ. dominꝰ cor meū intrame. cōturbata eſt anima mea. non faciā ẜmiracūdiā furoris mei. nōne apparet ꝙ iccirco indignat̉ nobis dn̄s. vt nos indignatōnisire ſue conuertat. de peni. diſ. j. ſed cōtinuo.Et loquitur de populo iſrahel cui dominꝰ minabatur ſe exterminatuꝝ ꝓpter peccata. ſicut illas duas ciuitates vicinas ſodomis. ſedcum aliquādo conuerſi ſunt ad penitētiam.dominꝰ ſuſpendit ſententiam. ¶ Secūdo dicitur deus iratus. cum .ſ. flagellat et flagellando peccata expurgat reuertētibus ad penitentiam. Unde dicebat Tobias ad dominūloquens. Cum iraſceris flagellando miſericordiam facis. et in tꝑe tribulationis peccata dimittis. his qui inuocāt te Tobie. iij. EtAbachuc. iij. Cum iratus fueris .ſ. flagellādo. miſericordie recordaberis .ſ. pct̄a remittendo. Sicut patet exemplum in Dauid. cūperſecutōeꝫ ſuſtinuit a filio Abſalon ꝓpterpeccata ſua. ⁊ cum peſtis maxima ſuꝑuenitin populum ſuum. ꝓpter peccatū elatonis .i.Legū. xviij. et. c. fi. Hinc et Hiero. Si qn̄ fanes et penuria et oīm reꝝ egeſtas opprimitnundum. ſciamus hec ex ira dei deſcendere.ui in pauꝑibus cum recipiūt elemoſinaꝫ ſeraudari loquitur. xvj. q. j. c. Reuertimini.Tercio iraſcitur erga reprobos extermiādo. Sicut cum iraſcitur homo contra hotem capitalem. exterminat eum ſi poteſt dmundo. Sic vt dicitur Naum. j. Ulciſcēs doninꝰ in hoſtes et iraſcens inimicos ſuos Io.iij. Qui incredulus eſt nō videbit vitaꝫ eternam. ſed ira dei manet ſuꝑ eum. Iraſcitur gͦdeus iſto modo .ſ. exterminando. et morti et̄ne deputādo impenitētes uſqꝫ in finem. Propter quod ait apoſtolus ad Ro. ij. Tu auteꝫẜm impenitens cor tuū theſaurizas tibi irāī die ire. Nō em̄ (vt ait Hiero) hoībꝰ ſed vitijs iraſcit̉ deꝰ. de peni. diſ. j. ꝙͣobrem. Et qꝛ īreprobis ſꝑ inueniūt̉ peccata. ideo ſꝑ contraeos dn̄s manet iratꝰ. et ita terribiliter: vt in

fine mūdi dicant montibꝰ. Cadite ſuꝑ nos etabſcondite nos a facie ſedētis ſuꝑ thronū: etab ira agni Apoc. vj. Nec ira poteſt ceſſare.i. punitio. qꝛ nec culpa remoueri. Hinc Gregorius in li. dÿalogoꝝ ait. Cum ſuꝑna indignatio ſeſe (vt ita dixerim) medullitꝰ moueti. determinatiue. hāc humana opinio nō remouet. Nec ſe cuiuſlibet vtiliter deprecatioobijcit. cū ſemel aliquid deus ab intimis iraſcendo diſponit. xxiij. q. iiij. cū ſuꝑna. Et Lactantiꝰ in li. de ira dei. Ira diuina ineternummanet. aduerſus eos qui peccāt ineternum.Ne ergo tardēs ꝯuerti. ⁊cͣ Eccͣi. v. ¶ Scd̓ario eſt alia ira que dicit̉ virtualis ſeu ira perzelū. ⁊ hec eſt cū videlicet quis habꝫ diſplicētiam et turbationeꝫ contra vitiū cōmiſſuma ſe vl̓ ab alio. inqͣtū eſt offenſa dei. ꝓpter qd̓ſi habet autoritateꝫ ip̄m punit. Et ad hancinuitat pͣs. cū dicit. Iraſcimini et nolite peccare. Loquitur .n. ẜm Grego. in. v. moraliū.de ira ꝑ zelum. Vnde quaſi declarās ip̄aꝫ irāſubbit. Que dicitis ī cor. ve: ⁊ ī cu. ve. cōpugimini .i. iſto modo iraſcimini. vt hēatis cōpūctionem et doloreꝫ de his. que dicūt hoīesī cubilibꝰ ⁊ cordibꝰ .i. d̓ peccatis que fiūt oꝑecorporis quod eſt qͣi cubile anime. ⁊ cogitatione que eſt in corde. Signāter auteꝫ dicit.iraſcimini ⁊ nolite peccare. Nam etiā ex zeloiraſcēdo peccat̉ niſi mobus ſeruet̉. Ita ergoiraſcendū eſt cōtra ſua vel alioꝝ vitia. ꝙ ratione ira regatur: nō impatiētia vel odio vl̓nimia ſeueritate vtat̉. Unde Aug. Iraſcituriuſtus peccatis paleaꝝ: ſed nō odit ī quo extingueretur oculus rationis. vij. q. j. §. vlti.Dec autem ira tria bona facit.Placat deum.Auget meritum.Uxcitat ꝓximum.¶ De primo pͣs. Stetit Phinees ⁊ placauitſ. deū in eo ꝙ ex ira per zelum occidit principem ex iudeis fornicantem cum Moabitide:et ceſſauit quaſſatio .i. flagellum populi quomulta milia occiſa ſūt. Unde dicit̉ Numeri.xxv. Phinees auertit iraꝫ dei ab eis. Ibi habes hiſtoriam. Sic ſanctus oÿſes cum vidit deſcendens de monte ſyna vitulum aureum. et choros adorātium eū: iratus eſt valde. ⁊ cōfregit tabulas lapideas diuine legis.vt habet̉ Exo. xxxij. reputās indignū margaritas verboruꝫ dei ante illos porcinos exponere. Et caſtra ingreſſus. ipſe cum leuitiszelo ducti. interfecerunt. xxiij. milia qui adorauerant vitulum. Qui prius ī monte domini placuerat ſua or̄one iratū contra populūillum ita vt vellet delere. ¶ Ꝙ talis ira augeat meritum. patet ex hoc. quia per quēlibet actum virtutis meretur homo. et tantomagis. quāto maior eſt virtꝰ ceteris paribꝰ.Sed iraſci ꝑ zelū eſt actꝰ virtutis. et maxīe