Titulus

Sextus

Si em̄ deus non eſſet. non afferret remediūSi verus homo non eſſet. non preberet exempluꝫ. Neceſſariū ergo eſt hoc vnū .i. vnionature diuine cum humana. vt mori poſſetex vno. ⁊ reſurgere ex altero. Et ſic ẜm Grego. in. iij. mora. ꝑ vnicam ſuā mortem .ſ. tm̄corporis: nos a duplici morte redemit corporalis ⁊ ſpūalis. In cuiꝰ ſignū vna die ītegra artificiali. ⁊ duabꝰ noctibꝰ mortuꝰ iacuit. quia ſua vnica morte lucida (qͥa ſine peccado) nos a duabus mortibꝰ tenebroſis liberauit. Unde petrum volentē eum in tempore paſſionis defendere rep̄hendit: dicēs. qm̄ſic oportet fieri. vt .ſ. patiar ob redemptōeꝫpeccatorum. ¶ De ſeptima vnitate .ſ. eſſentiali dicitur. jͣ. Ioh̓. v. Tres ſūt qui teſtimonium dant in celo .ſ. xp̄o. pater. verbū ⁊ ſpirituſſanctus. ⁊ hi tres vnū ſunt. Et Ioh̓. xEgo ⁊ pater vnū ſumꝰ non inde excluſo ſpūſancto. qui eſt nexus amboꝝ. Ubi notanduꝫeſt ꝙ abbas Ibachim male intellexit iſtamvnitatem in diuinis. Dicebat em̄ hanc vnitatem non eſſe veraꝫ ⁊ ꝓpriam: ſed quaſi collectiuam ⁊ ſimilitudinariam. Sicut multihomines dicuntur vnus populus. et multifideles vna eccleſia. Et ſicut dicitur in li. regum. populus meus ⁊ populus tuus vnuꝫſunt .ſ. collectiue nō ſubſtantialiter. Et adaſtruendā ſuā ſententiā vt veraꝫ. inducebatip̄e ioachim illud qd̓ xp̄c dixit in oratōne defidelibus ſuis ad patrē. Volo pater vt ſintvnum in nobis .ſ. fideles: ſicut ⁊ nos vnumſumus. vt ſint ꝯſumati in vnum Ioh̓. xvij.Non em̄ fideles dicebat Ioachim ſunt vnuꝫi. quedā vna res que coīs ſit omnibꝰ: ſed tm̄ſunt vnum .i. vna eccleſia ꝓpter fidei vnitatem. ⁊ tandem vnū regnum. ꝓpter vnionemindiſſolubilis caritatis. Similē dicens eſſevnitatem ī ꝑſonis diuinis ſeu trinitate. Etmagiſtrum petrū qui in pͥmo ſen. di. v. dixerat. ꝙ quedā res ſūma eſt pater filiꝰ ⁊ ſpūsſanctus. ⁊ illa non eſt generans nec genitanec ꝓcedens. Dixit eum in hac ſentētia fuiſſe hereticum. quia quaternitatem non trinitatem aſtruebat in deo. videlicet tres perſonas. ⁊ illā ꝯmunē eſſentiā quaſi quartamSed ſacroſanctū ꝯcilium vniuerſale. determinauit opinionē ſeu ſententiam Ioachimhereticā ⁊ falſam. ⁊ veriſſimā eſſe ſententiāmagiſtri petri. p̄dictam videlicet. ꝙ vna quedam ſūma res eſt. que veraciter pater ⁊ filius ⁊ ſpūſſanctus. ineffabilis ⁊ incōprehenſibilis. tres ſimul ꝑſone. ac ſigillatim quelibet earundē. Et ideo in deo trinitas nō quaternitas. qꝛ quelibꝫ triū ꝑſonaꝝ. eſt illa resſubſtātia. ſeu eſſentia. ſeu natura diuina: q̄ſola ē vniuerſoꝝ pͥncipiū. p̄terquā aliud inueniri nō poteſt. Et illa res nō eſt generāsnec genita nec ꝓcedēs: ſed eſt pater qui ge-

nerat. ⁊ filiꝰ qui gignit̉. ⁊ ſpūſſanctꝰ qui ꝓcedit: vt diſtinctō ſit in ꝑſonis ⁊ vnitas in natura. Ad auctoritatē autē inductā euāgeliRn̄det. ꝙ cū dicit xp̄c vt ſint vnū in nobis.ſicut nos vnuꝫ ſumus. ly ſicut nō dicit om̄imodam ſimilitudinē .ſ. equalitatē: ſed ẜm ꝑportōnem. Ita vt cum dicit̉ ſint vnū in nobis: intelligit̉ ibi vnio caritatis in gratia.Et cum ſubdit̉. Sicut nos vnū ſumꝰ ibi attēdit̉ vnitas ÿdemptitatis in natura. Quēadmodū ⁊ intelligit̉ illud. Eſtote vos ꝑfecti ſicut pater veſter ꝑfectꝰ eſt Math̓. v. nō .ſ. ẜmequalitatē: ſed ẜm ꝓportōnem quaſi diceret.Eſtote ꝑfecti ꝑfectōe gratie. ſicut pat̓ veſterꝑfectꝰ eſt ꝑfectōne nature. Hec om̄ia. extra.de ſū. tri. ⁊ fi. ca. damnamꝰ. Iſta autē poptime declarat. b. tho. in expoſitōne p̄dicte decretal̓ damnamꝰ dicens. ꝙ iſte Ioachim rudis fuit in ſubtilibꝰ fidei dogmatibꝰ: et ī duobus errabat circa hanc materiam. Primoquia dicens patrē ⁊ filiū ⁊ ſpm̄ſanctum eſſevnā ſubſtantiā. ponebat vnitatem eſſentietriū ꝑſonarū nō eſſe verā ⁊ realē ⁊ ſimplicēſed ſimilitudinariā .ſ. ꝑ conſenſū amoris. ficut dicimur nos vnū eſſe cū deo ꝑ amorem.Et ſic incidit in errorē arrianoꝝ. licet nō ꝑtinaciter. Scd̓o errauit male intelligēdo bba magiſtri petri: quia in eo ꝙ dixit petrusꝙ quedā ſūma res eſt pater ⁊ filius ⁊ ſpirituſſanctus. credidit ꝙ illam rem diceret eſſealiquid aliud a tribus ꝑſonis diuinis. quaſi quartū quod ille non dixit. Ubi ꝯſiderandū eſt. ꝙ nihil ꝯnūerat̉ alijs: quod nō diſtīgͣuitur ab eis. Unde quia aīal non diſtīguitur ab homine equo ⁊ boue. quoꝝ quodlibꝫeſt aīal. Ideo nō poſſumus dicere. ꝙ homoequus ⁊ bos ſunt quatuor. ſed tria tm̄. quiaqd̓libꝫ eoꝝ ē aīal. Ita quelibꝫ triū ꝑſonarūeſt illa res .ſ. eſſentia diuina vel natura. nōpoteſt dici. ꝙ tres ꝑſone ⁊ illa res ſint qͣtuorqꝛ illa res non eſt aliud a tribus perſonis.hec. b. tho. Hec autem vnitas eſt neceſſariaad gubernatōeꝫ vniuerſi. Entia em̄ noluntmale diſponi: et melius gubernetur regnūvel multitudo per vnum ꝙͣ per plures. ẜmph̓m. Et gubernatō vniuerſi ſit optima: neceſſarium eſt dicere vnum eſſe gubernatorēeius. quod ꝑ rationes ꝓbat ph̓us in vltimomethaphiſice: dicēs. Unus eſt ergo pͥnceps.Si em̄ plures eſſent. aut oīno eſſent in omnibus equales. aut non. Si vero vnus aliomaior in aliquo. minor non eſſet deus. quianō omnē ꝑfectionē haberet. Si oīno equales et diuerſi in eſſentia. tunc vnus ſuꝑfluus eēt. quia fruſtra fit ꝑ plura. quod poteſtfieri ꝑ pautiora. Si eſſent vnum in ſubſtartia et natura. licet plures in ꝑſonis. ſic ſūtvnus deus glorioſus. Et ſic neceſſarium eſeſſe unum deum Exodi. xx. Deus tuus vnꝰ