CapitulūSextum

num intentiones quod patet eſſe falſum.Pro cuiꝰ declaratōe dicit b. tho. prima ſcd̓eq. xij. arti. ij. ꝙ intentio reſpicit finem. ẜmꝙ eſt terminus motus reſpectu volūtatis.In motu autem poteſt accipi terminus dupliciter. Uno modo terminus vltimus in qͦquieſcitur. qui eſt terminus totius motus.Alio modo medium quod eſt principiū vnius ꝑtis motus: et terminus vel finis alterius. ſicut motus de quo itur de a. in. c. per bC. eſt terminus vltimus. b. aūt eſt terminꝰſed non vltimus. et vtriuſqꝫ poteſt eſſe intētio. Unde et ſi intentio ſemper ſit finis. nontamen oportet ꝙ ſemper ſit vltimus finis.¶ Intentō etiam poteſt eſſe pluriuꝫ ſimul.Quod ſic declarat b. tho. vbi ſupra. arti. iij.Aliqua duo pn̄t accipi dupliciter vel ordīata adinuicē. vl̓ adinuicē non ordinata. Et ſiquidem fuerint adinuicem ordinata: manifeſtum eſt ꝙ homo poteſt ſimul plura intendere. Eſt enim intentio non ſolum finis vltimi: ſedētiam finis medij vt dictum eſt. Simul autem intendit aliquis in finē vltimūet proximum ſicut confectionem medicineSi aūt accipiant̉ duo vt non ordinata adinuicem. Sic etiam poteſt homo plura intēdere. Quod patet ex hoc ꝙ homo vnū alteri p̄eligit quod melius eſt. Inter alias autēcondibones quibus vnus aliquid melius eſtquia valet ad plura. Unde poteſt aliquid p̄eligi alteri. ex eo ꝙ valet ad plura. Et ſic patet manifeſte ꝙ homo plura intēdit. Quodautem Augꝰ dicit. ꝙ homo non poteſt ſiml̓deum et corporale cōmodum intendere. intelligitur vt vltimos fines: quia nō poſſūteſſe hominis plures vltimi fines. ¶ Intentio finis et voluntas eius quod eſt ad finemaliquo modo eſt vnus et idem motus. Aliquo modo nō. Quod ſic declarat b. tho. vbiſupra. arti. iiij. Aotus voluntatis in finemet in id quod eſt ad finem. poteſt conſiderari dupliciter. Uno modo ẜm ꝙ voluntas fertur in vtrūqꝫ abſolute et ẜm ſe. et ſic ſimpliciter ſunt duo motus voluntatis in vtrūqꝫ.Alio modo poteſt conſiderari ẜm ꝙ voluntas fertur in id quod eſt ad finem ꝓpter finem. Et ſic vnus et idem ſubiecto motus voluntatis eſt tendens in finem et ad id quot̉eſt ad finem. Cum em̄ dico volo medicinamꝓpter ſanitatem. non deſigno niſi vnum motum voluntatis. cuiꝰ ratio eſt. quia finis eſtratio volendi ea que ſunt ad finē. Idem aūtactus cadit ſuꝑ obiecto. et ſuper ratōneꝫ obiecti: ſicut eadem eſt viſio coloris ⁊ lumīs. ⁊eſt ſimile de intellectu. qui ſi abſolute conſideret principium et concluſionem. diuerſaerit conſideratio vtriuſqꝫ. In hoc autem5concluſioni propter principia aſſentit: eſvnus actus intellectus tm̄. In hoc autē dif-

fert ab electione. quia inqͣtum motus volū 4tatis. fertur in id quod eſt ad finem. proutordinatur ad finem eſt electio. Aotus autem voluntatis qui fertur in finem. proutacquirit̉ ꝑ ea que ſunt ad finem. vocat̉ intentio. Cuiꝰ ſignum eſt. ꝙ intentio finis eſſepoteſt. etiam nonduꝫ determinatis his queſunt ad finem quoꝝ eſt electio.De intentōne loquitur.pͣs. cxviij. docēs nos ſuo exemplo ea rectifi­ Pcare dicens. Inclinaui cor meū ad faciēdasiuſtificatōnes tuas ineternū: ꝓpter retributionem. Intentō ſiquideꝫ vt ait ambro. Operi tuo nomē imponit. Nam cuiꝰ finis bonꝰeſt. eius quoqꝫ opus bonū eſt. et econtra ẜmph̓m. Unde ſaluator ait Luce. xj. Si oculustuus fuerit ſimplex. totū corpus tuū lucidūerit. Oculus intentō dicit̉. qui reſpicit finēſeu ea que ſunt ad finē reſpectu finis. Simplex aūt dicit̉ cum ſolū intēdit vltimū finēſine duplicitate vel alia mixtura. et tūc totum corpus .i. congeries operum inde ſequētium lucidū eſt .i. gratioſum. Quatuor autērequirūt̉ ad hoc vt oculꝰ ſit ſimplex ⁊ rectꝰ.i. intentō que notant̉ in p̄dicto verſu pͣs.Et primū eſt ꝙ ip̄a intentō ſit ſeꝑata. ab arrogatōne. ibi. inclinaui cor meum.Scd̓m eſt ꝙ ſit ſequeſtrata a deceptōne. ibi.ad faciendas iuſtificatōnes tuas.Tertō ꝙ ſit īmaculata ſine mortali infectōne. ibi. ineternum.Quartum ꝙ ſit determinata in ꝑfecta felicitatōne. ibi. ꝓpter retributionem.¶ Primo gͦ debet intentō ad hoc vt ſit recta (eſſe ſeꝑata ab arrogātia. vt .ſ. ꝙͣuis qͥs oꝑetur oꝑa de genere bonoꝝ. ꝓpter gloriā cōſequendā. nō hoc intēdat. tanꝙͣ deꝰ debeat ſibiretribue̓ ip̄am gloriā ex debito neceſſitatis.ſeu ex ꝯdigno. Quia vt ait apl̓s ad Ro. viij ANō ſūt ꝯdigne paſſiones huiꝰ tēporis ad futurā gloriā que reuelabit̉ in nobis. nec etiāquecūqꝫ actiones. Et ratō huiꝰ eſt. qꝛ ſic̄ creatura eſt virtutis finite: ita et merituꝫ operis eiꝰ. gloria aūt dei eſt p̄miū infinitū. Finitū aūt nō poteſt ꝑ ſe attingere ad infinitū. Debet ergo quilibet intende̓ ⁊ credere ꝙpͥncipaliter deus ex ſua largitate dabit ſibigloriam bn̄facienti. Iuxta illud ad Ro. vj.Gratia dei vita eterna .ſ. habet̉. Gratia autēgratis dat̉. Hoc aūt notat pͣs. cū ait. Inclinaui cor meū .i. hūiliaui expectās retributōnem a dn̄o. non ex operibꝰ iuſticie ꝑ me factis: ſed ẜm ſuā miſericordiā ¶ Debet ſcd̓ointentō eſſe ſequeſtrata a deceptōe. vt videlicet non faciat ea que de ſe ſunt mala. ꝓpteraliquē finem apparentē bonū. Hoc enim eſſet decipere ſeipſum. Nam vt ait apl̓us adRo. iij. Non ſunt facienda mala vt eueniātbona. Hinc et gregꝰ. Qui hac intētōe male