omnia iſta ita ſe habent ideo ꝓ omnibꝰ ſupramemoratis.Laudationē dn̄i loquet̉ os meū: et benedicat omnis caro nomini ſancto eiusin ſeculū: et in ſeculū ſeculi.Laudatōꝫ) .i. laudē (dn̄i loquet̉) nunc et infuturo (os meū) .i. ego ponit̉ enī pars ꝓ toto etqͣꝫtas potero gr̄as rependā (et) meo exēplo (benedicat omnis caro) omnis ſexus ⁊ cōditio. .i.omnis homo ſcꝫ cōuerſi ad deū hoc eſt omnecorpus eccl̓ie qd̓ nos ſumus qui deū laudareet bn̄dicere debemꝰ ꝑ quē viuimꝰ ⁊ ſumus (nomini ſctō eius) ip̄m extollendo et glorificandoet hoc (in ſeculū .i. in pn̄ti ⁊ in ſeculū ſeculi) .i.in futuro hoc eſt aſſidue et ſemꝑ ac ineternū etiugiter in omni ſeculo tam p̄ſenti qͣꝫ futuro.Oꝛatio¶ Regnator omniū ſeculoꝝ dn̄e qui ſpūaleꝫcibuꝫ omni anime oportuno miniſtras in tꝑeꝯcede nobis te ꝑpetualiter benedicere: tua potentia cū electis tuis fiducial̓r exultare. ꝑ do.¶ Palmus de laude diuina et de eo ꝙtota ſpēs noſtra et plena ꝯfidētia in deotm̄ et nō in hoīe eſt ponēda pͣs. Clxv.Auda anima meadn̄m: laudabo dominū in vita meapſallam deo meo qͣꝫ diu fuero.Auctorⁱ pſalmi ꝓph̓a dauid. Titulus. all̓a.qd̓ interp̄tat̉ laudate dn̄m. eſt enī vox exhortantis aīam ſuā ad laudandū. Materia: lausdei ac ſpes ⁊ plena ꝯfidentia in deo nō in homine ponendo. Intentio: monere fideles adlaudē dei et ad hoc ꝙ ꝯfidentia in hoībꝰ eſt fugienda ꝓpter ſaluandi impoſſibilitatē ⁊ adiutorij breuitatē ſed cōfidentia in deo eſt amploctenda ꝓpter eius ſummā potentiā: ſapientiā etclementiā ſeu bonitatē. Snīa in generali: propheta in iſto pſalmo cōſulit aīe ſue ⁊ ꝯſeq̄nteroībꝰ in ꝑſona ſua deū laudare monetqꝫ multꝭrōnibꝰ in hoībꝰ minime ꝯfidenduꝫ ſed totamſpem in dn̄o eſſe ponendā. Quia enī in ſuꝑiori pſalmo ſe laudaturū ꝓmiſerat ⁊ multa ſuntque laudantē impediunt ideo hic et ſe ⁊ aliosad laudantuꝫ inuitat. Snīa in ſpāli vir itaqꝫiuſtus aīam ſuā .i. ſuꝑior ꝑs ſcꝫ mens et ratioinferiorē ſcꝫ ſenſualitatē: vel aīa ſcd̓m rōnemſe ip̄am ẜm ſenſualitatē et inſuꝑ ꝑfectus minꝰꝑfectos ad laudē dei excitans ⁊ exhortans aitLauda) o (aīa mea dn̄m) ſcꝫ creatorē tuum.q. d. quid de alijs ſatagis et ꝑ tot reꝝ ſeculariūamores te diuidis: Sta in laude dei mecū qͥdte occupat cura mortalium reꝝ. Collige te adauctorē tuū qui te fecit hic tibi pax ⁊ ſecuritaserit. hoc dicat vnuſquiſqꝫ aīe ſue lauda dn̄mtuū creatorē ad cuiꝰ facta es imaginē ⁊ ſil̓itudinem ⁊ quaſi huic exhortatōi acquieſcēs rn̄det aīa. d. (laudabo dn̄m) nō tm̄ lingua ſꝫ (invita mea) .i. bn̄ viuendo et (pſallam deo meo)bn̄ oꝑando (qͣꝫ diu fuero) in bonis oꝑbꝰ ꝑſeuerando. neqꝫ enī aliter digne poſſumus deūlaudare niſi bn̄ viuendo ⁊ in hoc ꝑſeuerandoDeinde hortat̉ nos vt in ipſo quē laudamusſpem noſtram cōſtituamus. d.Nolite confidere in principibꝰ in filijshoīm in quibꝰ nō eſt ſalus.Nolite confidere) et ſpem vr̄am ponere (inprincipibꝰ) .i. in hoībꝰ quibuſcūqꝫ excellentibus ſcꝫ qui inter alios vident̉ magis poſſe adiuuare: et multo minꝰ ꝯfidendū eſt in alijs inferioribꝰ: et vt breuiter dicā nolite cōfidere (infilijs hoīm) qͥbuſcūqꝫ qui tꝑalia amare ſuadent (in quibꝰ) .i. in qͦꝝ ptāte (nō eſt ſalus) qꝛnec alios nec ſe ſaluare pn̄t ſed in filio hoīs inquo ſalus eſt ſperate quia dn̄i tm̄ eſt ſalus nōprincipū ſcl̓i vel filioꝝ hoīm Et vere nō eſt inhoībꝰ ſperandū naͣm vide quid de his om̄ibꝰtanqͣꝫ de vno dicat̉.Exibit ſpūs eius et reuertetur in terraꝫſuā: in illa die ꝑibūt oēs cogitatōes eoꝝExibit) enī ⁊ egrediet̉ ſcꝫ de corꝑe (ſpūs) .i.anima (eius) ſcꝫ hoīs etiā malis gr̄atibꝰ ſuis cito et ſubito qn̄ nō vult vel ſcit aūt ſperat (et) excunte ſpiritu (reuertet̉) ſcꝫ caro vl̓ corpus eius(in terrā ſuā) de qua originaliter in primo ꝑente cepit iniciū (et in illa die) ſcꝫ mortis (ꝑibūt)id eſt fruſtrabunt̉ (om̄s cogitatōes) et p̄ſumptōnes (eoꝝ) que in diuerſos ambitꝰ ſeculi tendebant. qꝛ exeqͥ nō poterūt qd̓ ſuꝑbe ⁊ inanit̉cogitātes ꝓpoſuerāt ⁊ nec ſibi nec̄ alijsferre pn̄tauxiliū ⁊ ideo talibꝰ nō eſt intendendū. Deinde on̄dit ꝙ in deo principal̓r eſt ſperandū. d.Beatus cuius deus iacob adiutor eius:ſpes eius in dn̄o deo ipſius qui fecit celum et terrā mare et or̄a q̄ in eis ſunt.Beatus) ſcꝫ eſt ille (cuiꝰ) nō homo ſed (deusiacob) .i. quē coluit iacob eſt (adiutor eiꝰ) et ſuperabūdat eius qꝛ ⁊ ipſi iacob ſic fuit adiutorvt de iacob faceret iſrl̓. Sic ⁊ tu hic poſitꝰ ⁊ peregrinus nōdum videns deū ſi habueris adintorē deū iacob eris tandē de iacob iſrl̓ ⁊ videbis deū ⁊ ceſſabit om̄is labor ⁊ gemitꝰ et interim dum in hac viia gemit (ſpes eius) eſt (indn̄o deo ip̄ius) nō in alio ⁊ ideo btūs. nam inquo eſt eius ſpes ip̄e erit eius res. ſicut ſcriptūeſt. ſpes mea es tu: portio mea in terra viuētiū.