Qm̄ iuſtus dn̄s et iuſticias dilexit: equitatem vidit vultus eius.Qm̄ iuſtus) eſt (dn̄s) in ſe. et ideo diligit ſibi ſil̓es vn̄ dicit (et iuſticias dilexit) in alijs.iuſticias dicit qꝛ multe ſunt iuſticie iuſtoꝝ:cum vna ſit iuſticia dei. Qualis ip̄e eſt talesnos oēs eſſe deſiderat. et (equitatē ẜm vtrāqꝫꝑtem ſcꝫ bonoꝝ ⁊ maloꝝ (vidit) ſcꝫ approbādo (vultus) .i. cognitio ⁊ pn̄tia (eius) Eſt aūtequitas vt factis digna rependat vt iuſtis p̄mia et peccatoribꝰ penā retribuat. Iuſtus eſtergo dn̄s in ſe et in oꝑatōne: in dilectōe iuſticie in alijs. in cognitōe iuſticie ⁊ executōe.¶ Dirigeloculos pietatis tueſuꝑ humilē pauꝑtatis nr̄e ꝑſonā omp̄s dn̄eet circunda nos fidei armis vt ab iniquitatūſagittis exuti valeamus equitatē et iuſticiaꝫcuſtodire. Per do.Pſalmus de ꝑiculis ac malis et vanis huius ſeculi a quibꝰ omnibꝰ eccleſiavel fidelis ⁊ ꝑfectꝰ petit ſaluari. pͣs. xi.Aluum me fac domine qm̄ defecit ſanctus: qm̄ diminute ſunt veritates a filijs hoīm.Auctor pſalmi ꝓph̓a Dauid. Titulus hiceſt. In finē psͣ dauid ꝓ octaua. Id eſt psͣ ille dirigens nos in finem .i. in chriſtū. eſt Dauid ꝓphete qui hic loquit̉ in ꝑſona alicuiusiuſti. habitus ꝓ octaua .i. ꝓ die iudicij quamdeſiderat vt iniquitas ſeculi deſtruat̉ ac veritas et btītudo ꝓmiſſa veniat. Uel: ꝓ octaua .i. ꝓeterno ſeculo qd̓ poſt hoc tꝑus quodſeptē diebꝰ voluitur dabit̉ ſanctis. videns ergo vir ſanctus mala vt p̄mittitur multiplicariquaſi timens pro magnitudine ꝑiculi petit ab eis ſaluari. Materia: mala et periculaſeculi a quibꝰ petit liberari. Intentio: reuocare hoīes a malis huius ſeculi qͣtenus ſic ꝑtꝑalia tranſeant vt ad eterna ꝑtingant. Sententia in generali Propheta in iſto psͣ in perſona eccleſie vel cuiuſlibet fidelis attendensmultiplicē vanitatē et ꝑuerſitatē hoīm huiꝰſeculi puta qualiter aliū decipit atqꝫ ſuperbeſceleratis oblocutōibꝰ vilipendit recurrit addn̄m et petit ſe ſaluū fieri et ab eoꝝ damnatione eripi. Inſinuanſqꝫ deū pr̄em ꝓpter cōſolatione pauperū ſuū filium miſſurū: ſub breuitate ꝯmendat eloquia chriſti. Snīa in ſpeciali. videns ergo ſanctus vir multiplicatāvanitatē ſeculi quaſi timēs ſubito exclamatꝓ magnitudine ꝑiculi et ait. ¶ Saluū me facdn̄e ꝑ ſeculi huius vanitati ꝑiculis et malis(qm̄ defecit ſanctus) .i. ſanctitas in hoībꝰ etvere defecit ſanctitas qꝛ defecit veritas. vnꝰde ſequitur. (qm̄ diminute ſunt veritates afilijs hoīm) qꝛ dona dei culpa eoꝝ deprauātur et minuunt̉. Ueritas dei vna eſt qua illuſtrantur aīe ſancte ſed in hoībꝰ multe ſunt veritates de quibꝰ h̓ agit puta veritas vite doctrine et iuſticie que heu defecerat in hoībuset regnat in eis prauitas vite doctrine et iudicij. Et vere diminuta eſt veritas quia creuit falſitas vnde ſequitur.Uana locuti ſunt vnuſquiſqꝫ ad ꝓximūſuū: labia doloſa in corde et corde locutiſunt.Uana) .i. falſa et inutilia q̄ vacua ſunt veritate et vtilitate. Ubi enī deficit veritas ibineceſſe ē habūdet vanitas (locuti ſunt vnuſquiſqꝫ ad ꝓximū ſuum) decipiendū. ꝓximuseſt oīs homo et ideo cū nullo male eſt agendum qꝛ ip̄i exiſtentes (labia doloſa .i. doloſiin verbis. cōſuetudo enī eſt ſcripture hoīemcenſeri noīe eius rei q̄ in ip̄o dn̄atur (in corde et corde) duplici corde (locuti ſunt) namin ore p̄tendunt fidelitatē ſꝫ in aīo gerunt deceptōnem ſub ſpecie cōſulentis occultantesvenenū perimentis. SedDiſperdat dn̄s vniuerſa labia doloſa: etlinguam magniloquam.Diſperdat dn̄s) vt paſſim pereant (vniuerſa labia doloſa nō ip̄os hoīes ſꝫ doloſitateꝫlabioꝝ ip̄oꝝ vniuerſa aūt dicit ne quis doloſus putet ſe exemptū (et linguam magniloquā .i. ſuꝑbam magna et alta de ſe loquentēvt ſe magnificet. Eſt lingua magniloqua diaboli. ponā ſedem meā ad aquilonē et ſimilisero altiſſimo. Et ph̓i: labia nr̄a a nobis ſuntEt phariſei: ieiuno bis in ſabbato. Et p̄dicatoris mali qui eſt multi ſermonis et pauce actionis. Et merito diſperdendi ſunt.Qui dixerunt linguam noſtrā magnificabimus: labia noſtra a nobis ſunt: quisnoſter dominus eſt?Qui dixerūt) hec ſcꝫ (linguā nr̄aꝫ magnificabimus) nos de nō habitis iactando et extollendo. vel eloquentiā famoſam faciemus.(labia nr̄a a nobis ſunt) .i. facundia noſtra anr̄o ingenio et ſtudio eſt nō ab alio. loquacitate ſe extollūt et ponūt in ſua ptāte quod ſea deo nō putant accepiſſe (quis nr̄ dn̄s eſt:)a quo ſcꝫ vt a dn̄o p̄dicta recognoſcamus etcuius nos legi et regule ſubijciamꝰ. q. d. nullus. hec p̄dicta dicūt ⁊ faciūt mali. Sꝫ cōtramala ſeculi dicit et facit deus pr̄ qd̓ ſequit̉.