Druckschrift 
Expositio in Psalterium : Mit Vorwort von Jakob Wimpfeling
Einzelbild herunterladen
 

Eino ſci petrarche poete ſaurcati Pſaln penitentales clegantes ex deuon? 7Eu mihi miſero: qꝛ iratū aduerſuꝫme cōſtitui redemptorē meū: et legēſuā cōtumaciter neglexi. Iter rectūſponte deſerui: et inuia longe lateqꝫ circūactus ſuꝫ. Aſpera quelibꝫ inacceſſapenetraui: et vbiqꝫ labor anguſtie. Unꝰ aūtalter ex gregibꝰ bruthoꝝ: et inter luſtra ferarūhabitatio mea. In anxietatibꝰ cum voluptateꝟſatꝰ ſuꝫ: et in ſentibꝰ cubile meū ſtraui. Et obdormiui in interitu: ſꝑaui requiē in tormētisNūc qͥd agā? me ī tātis ꝑicul̓ vertā? ſpēsadoleſcētie mee corruer̄t oēs Et factꝰ ſum naufrago ſil̓imꝰ: mercibꝰ amiſſis nudꝰ enatat iactatus ventis pelago. Elongatꝰ ſum a portuet viā ſalutis app̄hendo: ſꝫ rapior ſiniſtrorſum. Uideo tenuiter quidē: ſed hinc mihi grauius duellū qꝛ iraſcor mihimet: et anime meeſum infeſtus. Iraſcor pctīs meis: ſed ingentemiſeriarū mole dep̄ſſus ſum: nec eſt reſpirandi locus. Sepe fugā tentaui vetuſtū iugū excutere meditatus ſum: ſed inheret oſſibꝰ. O ſtandem excidat a collo meo: excidet ꝯfeſtim ſitu iuſſeris altiſſime. Oſi mihi ſic iraſcar: vt tediligā vel ſero. Sed multū timeo: qꝛ libertasmea meis manibꝰ labefacta eſt. Iuſte crucior:cōſenſi labore torqueor digniſſimo. Quid mihi ꝓcuraui demens: catenā meā ip̄e cōtexui: etincidi volēs inſidias mortis. Rhetia mihi diſpoſuit hoſtis quocunqꝫ ibam: et pedibꝰ meislaqueos tetendit. Ego aūt deſpexi inceſſi ſecurus inter lubrica in pctīs meis mihi blanditus ſum. Credidi iuuentutis decus oberrare: et ſecutus ſum quo me tulit impetꝰ. Et diximecū qͥd ante mediū de extremis cogitas? habet enī etas quelibꝫ ſuos fines. Uidet iſta deſed irridet facilius erit ad veniā: ꝯuerti poteris voles. Nūc ꝯſuetudo peſſima ſuū vēdicatmancipiū inicit manꝰ fruſtra reluctāti. Quofugiā habeo: ego vi nctꝰ ſum: refugiūmeū lōge eſt Moriar ī pctīs meiſ: niſi auxiliūmihi veniat ex alto. merui fateorſꝫ tu dn̄emiſerere extēde manū ꝑeūti Et memor ꝓmiſſionū tuaꝝ eripe me faucibꝰ īferni. Glo.Nuocabo quē offendi nec timebouocabo quē abieci nec erubeſcā Spēꝑditā reſtituā audebo rurſuꝫ ex his tenebris in celū ocl̓os attollere. Illic inhabitatredēptor meus: potēs eſt ab inferis euellere.Et gelidis artubꝰ ſpm̄ infundere: extrahereiacentē de ſepulchro. Ego in me perij: ſꝫ in illo mihi vita ꝑmanet: et ſalus ineternū. Ille imperat morti: ille vitā p̄ſtat reſtaurat quis ꝓhibet ſperare meliora. Auolent me terrificant:pctm̄ meū grande nimis ſed miſeratio dn̄i immenſa eſt. Peccaui infelix mala peioribꝰ accumulans mihimet fui hoſtis acerrimꝰ. Uerūenimuero om̄s ſordes meas vna gutta vel tenuis ſacri ſanguinis abſterget. Attn̄ vn̄ mihigemitus: frange ſaxū hoc dn̄e: et fontes ꝓruātex adamante duriſſimo. Fontes limpidi ſcaturiant: et detēdāt in volūtabrū vbi aſſidue truxaper immergit̉. Et diluant̉ macule vetuſte etplacere tibi poſſit habitaculū in me dum mihi diſplicꝫ. Fiat mihi noctē miſeriaꝝ meaꝝrecordatio diē ſpes ſalutis appareat. Temperem leta triſtibꝰ: ſꝫ miſerationū tuaꝝquā obliuiſcar. Ex quātis me malis eruerisvt animā meā deſerueris in ꝑiculis ml̓tis.Lugeā penitēs de ꝯmiſſis ad feliciora ſuſpirēde memetip̄o metuā ſꝑ: de te nunquā deſperē.Fiat mihi talamꝰ meus purgatoriū meū: et lectulus meus lachrymaꝝ ꝯſcius meaꝝ. Et incorꝑe meo doleā pͥuſqua p̄ceps corruā in tartara. Miſerere dn̄e miſerere: opus tuū ne deſtituas liberator meꝰ ſpes mea vltima. Glo.Piſerere doloꝝ meoꝝ dn̄e ſatꝭ ſuꝑqꝫvolūtatꝰ ſum: et in ſceno pctōꝝ meoꝝmarcui miſer. Et qͥd reſtat ampliꝰ? afflictio tꝑs īutilit̓ abijt: vitā in ꝯſilijs expēdi.Mors āte oculos meos adeſt: domꝰ nouiſſima ſepulchꝝ ſtridor ac gemitꝰ gehēne. Quādiu me deludet dies hodiernꝰ ſub expectatiōecraſtini? qn̄ incipiā ad te reuerti. Siſte iaꝫ fluctꝰ ac ꝓcellas animi: illūina ꝯſiliū cordis meiet methā laboribꝰ impone. Qui intellectū dederas vt bn̄ agerē: tribue volūtatē ī actū dirige: ne exprobratōe tui munerꝭ ꝯfundar Zripeme ẜuicio hoſtis tui: et ne īſultet ī opꝰ manuūtuarū ꝓhibe: qm̄ alt̓ ꝓhibeat eſt: Liberame de ſupplicijs eternis ſit mihi ꝑs purgatōislabor meꝰ quo ꝑſingl̓os dies exerceor. Reliquū in hac vita in his mēbris exige pͥuſquāveniat tꝑs egeſtatꝭ. Reduc me ī vias tuas anteſolis occaſū: adueſꝑaſcit ei nox ē amica p̄donibꝰ. Coge me ad te ſi vocare parū ē deniqꝫ vtlibet: ne pereā. Reſpice dn̄e vide miſerereſuccurre qm̄ tu ſolꝰ oēs miſerias meaſ noſti. GEcordari libet munerū tuoꝝ deꝰ vt ſitmihi ꝯfuſio ante oculos rubor in geOnis meis. Hic forte miſereberis vbino ꝓrius oblitū videris oīm mihiⁱ tribuiſtilargītor optime. Tu mihi celū ſtellas (qͥd enīhoꝝ indigebas) tu mihi viciſſidinestꝑm creaſti. Tu ſolē lunā: tu dies nocteſqꝫ: tu lucē actenebras diſcreuiſti. Aer eſt opus digitoꝝ tuorum ſerenitatē nubes tu feciſti vētos pluuias. Terraꝫ aquis inuoluiſti: feciſti monteset maria valles planiciē fontes lacus et flu