quiſqꝫ ſeruiens rectitudineꝫ iuſticie tenere nequaqͣꝫ poteſt. Et vt dicit ſalomon. In multiloquio nō deerit pctm̄. Seruus ergo dei qͥ vuldirigi magis oportꝫ audire qͣꝫ loqui. naꝫ ſi qͥsetiam vera dicat ſed preter neceſſitatē vir linguoſus eſt. nec tm̄ nō diriget̉ vir linguoſus ſꝫet (mala capiant virū iniuſtū in interitu omīslinguoſus iniuſtus eſt qꝛ illiuſ qui nō refrenatlinguā ſuā vana eſt religio. vnde enī nō refrenat malū locutōis inde deriuat̉ ad malū oꝑiſQuem mala nūc capient ad interitū qꝛ in miſerijs nō ſubſiſtit ſed deficit bonū vero nō adinteritū qꝛ flagellat dn̄s filiū quē recipit. Sꝫet de futuro.Cognoui qꝛ faciet dn̄s iudiciū inopis:et vindictā pauperū.Cognoui) ego (qꝛ) tandem (faciet dn̄s) et ſimodo nō facit (iudiciū inopis) qui eſurit iuſticiam querit ⁊ pulſat ip̄m ditando diuitijs ſpiritualibꝰ ⁊ eternis. beati enī qui eſuriūt ⁊ ſitiūtiuſticiā qm̄ ip̄i ſaturabunt̉ ⁊ faciet etiā (vindictam) vel cauſas (pauperū) ſpiritu .i. humiliūnō relinquens eoꝝ iniuriā impunitā ſed puniens opp̄ſſores eoꝝ quos tunc mala ꝑducūtad ꝑditionē. et ſi boni modo affligunt̉ ⁊ p̄ſſuras patiunt̉ apꝑebit gloria eoꝝ cum apparuerit caput ip̄oꝝ. Unde ſequit̉.Uerūtame iuſti ꝯfitebunt̉ nomini tuo:et habitabūt recti cum vultū tuo.Uerūtamen iuſti ꝯfitebunt̉ ꝯfeſſione laudis (nomini tuo) .i. laudabūt nomen tuū ⁊ hicinter grauia qd̓ laudabiliꝰ eſt ⁊ maxime in futuro vbi dum iudiciū ⁊ cauſas eoꝝ facies nihil ſuis meritis ſed tue miſcd̓ie tribuent (et habitabunt recti qui recte viuunt ⁊ bona ſua nōſibi ſed tibi tribuūt (cum vultū tuoſ .i. cum preſentia tua: manifeſta tua viſione ꝑfruentes etfaciem tuam in celis clare videntes qꝛ deū ſicuti eſt videbūt ⁊ tunc decurſo ſudore finitiſqꝫlaboribꝰ ꝑhenni leticia implebunt̉ ⁊ in dn̄o ſine fine gaudebūt.Oratio.¶ Uirtus ſalutis noſtre deus defende eccl̓iātuā a diſſidentiū veneno mortifero vt a te obumbrati nunquā obligemur a laqueis inimici. Per dn̄m.¶ Pſalmus de oratōe fidelis et ꝑfecticōtra mala huius mūdi et ſpecialiter vta pctō lingue p̄ſeruet̉ et a pena debita lipͣs. Cxl.beretur.Omine clamauiid te exaudi me: intēde voci mee cūclamauero ad te.Auctor pſalmi ꝓph̓a dauid. Titulus pſalmus dauid vel oratio ip̄i dauid .i. chriſto attribuitur qui factus eſt ẜm carnem filius dauidloquit̉ enim hic chriſtus totus ſiue ꝓph̓a invoce ip̄ius qn̄qꝫ in ꝑſona capitis qn̄qꝫ in ꝑſonamembroꝝ vbi vnuſquiſqꝫ tanquaꝫ herens incorꝑe chriſti agnoſcat ſua vocē. Materia: oratio cōtra mala huius mūdi et ſingulariter contra malū ⁊ pctm̄ lingue de quo mentio habita eſt in pſalmo p̄cedenti. Intentio vt homo qͥalias exꝑtus eſt per linguaꝫ ſe peccaſſe vel adhoc pctm̄ ꝓnum eſſe peniteat ⁊ ad deum clamet vt ſic a recidiuo ꝑ deuotā orationē p̄ſeruetur ⁊ a pena debita liberet̉. Sententia in generali ꝓph̓a in iſto pſalmo petit ſuā orationē exaudiri ⁊ a pctō lingue ⁊ a pena ꝓ eo debita inpreſenti ⁊ in futuro infligenda p̄ſeruari. Sententia in ſpeciali: in ꝑſona ergo corꝑis ſui qd̓eſt eccl̓ia dicit. O. Dn̄e clamaui) non remiſſeoraui iam diu (ad te) corde et ore dep̄cando etideo (exandi me) petitionē meaꝫ adimplendo.Quia longe ſumus a deo clamemꝰ nō tam ſono vocis qͣꝫ intenſione ⁊ affectōe cordis. Clamor enim noſter ad deum ip̄m eſt deſideriū etvnuſquiſqꝫ quantū amat tm̄ clamat. Nec ſufficit ſemel clamare ad dn̄m manet enim tribulatio eccleſie vſqꝫ in finem ſeculi et ideo ſubiūgitur (in tende voci mee) id eſt diligenter audivt exaudias (cuꝫ clamauero ad te) iterū ⁊ quotienſcūqꝫ qꝛ nōduꝫ finita eſt tribulatio. Notaper verba trium tꝑm ſcꝫ clamaui exaudi clamauero innuit omni tꝑe eſſe orandū et ꝓ peccatis p̄teritis dimittendis ⁊ pn̄tibꝰ delendis etfuturis cauendis. Eto dn̄e.Dirigat̉ oratō mea ſicut incenſuꝫ in cōſpectu tuo: eleuatio manuū mearū ſacrificium veſpertinū.Dirigatur) de ara cordis (oratio mea) ignecharitatis incenſa .i. recta ad te veniat nō habens aliquas ſordes aut vicia aut cogitatōesmalas (ſicut incenſū) .i. bonus odor (in cōſpectu tuo) vt quēadmodū ſuauis incēſi odor eſtgratus et delectabilis ſic mea oratio tibi placita fiat ⁊ acceptabilis (et eleuatio manuū mearum) ad te in orōne vel oꝑatio mea bona quefit pro eternis ſit tibi (ſacrificiū veſpertinu) .i.placeat tibi vt ſacrificiū qd̓ in veteri lege offerebatur veſpere quando occidebat̉ agnus qd̓erat acceptabilius qꝛ erat figura veri ſacrificijſcꝫ paſſionis chriſti qd̓ in veſpere et fine mundi oblatū eſt ⁊ ſuꝑ omnia placuit patri. hoc ꝓprie ad caput videt̉ ꝑtinere qui in ſua paſſione pro ꝑſecutoribꝰ dignatus eſt orare. O felixC 3