in nobis qd̓ ſubiungit̉ (ſicut tenebre eius) noctis ſunt mihi .i. aduerſa (ita) indifferēter (et lumen eius .i. ꝓſpera vt vtraqꝫ equaliter accipiamus et ſi hec eſt tenebre nō ꝯculcabūt et prement quem lumen nō extollit ⁊ corrumpit. hecnox .i. hec miſera vita habet noctem ſiue tenebras ſcꝫ aduerſitatē ⁊ diem ſiue lucē ſcꝫ ꝓſperitatem ſed deus illuminat hanc noctē ſicut diēꝓmittens aliā lucē ⁊ docens nō letari ꝓſperisnec frangi aduerſis ⁊ tūc incipit homo his indifferenter vti ⁊ in omni tꝑe ⁊ fortuna deum ſicut iob benedicit. Et hec indifferentia ⁊ firmaꝯſtantia in vtraqꝫ fortuna eſt mihi.Quia tu poſſediſti renes meos: ſuſcepiſti me de vtero matris mee.Quia tu) o dn̄e (poſſediſti renes meos) .i. tenes nō ſolū cor .i. cogitatōnes quarū ſedes eſtin corde ſed etiam renes .i. delectatōnes quarūſedes eſt in renibꝰ vt nō delectet me lux noctisſcꝫ ꝓſperitas rerū et felicitas tꝑm ſed interiorlux ſcꝫ ſapiētie tue (et ſuſcepiſti me de vtero matris meeſ .i. de ꝯſuetudine ciuitatis mee babylonie in qua prius natus ſuꝫ captiuus vbi nōindifferenter habebā lucem ⁊ tenebras noctishuius p̄poſtere hoc dicit qꝛ pͥus eſt ſuſciꝑe qͣꝫpoſſidere. Et qꝛ hoc feciſti mihi ideo.Confitebor tibi qꝛ terribiliter magnificatus es: mirabilia oꝑa tua: et aīa meacognoſcet nimis.Confitebor tibi) .i. laudabo te ⁊ merito (qꝛterribiliter magnificatꝰ es) puta qꝛ infinitꝰ esin potentia ⁊ virtute ⁊ eo ip̄o terribilis. Quiaterribilis es timēdus es: qꝛ placabilis es amādus es: qꝛ magnificatꝰ es admirādus es: ⁊ inhis omnibꝰ laudandꝰ ⁊ querendus. ⁊ ita cumtremore gaudemus ne ſuꝑbi ꝑdamus qd̓ humiles ꝑcipimꝰ. nec ſolū tu mirabiliter magnificatus es ſed etiā (mirabilia) ſunt (oꝑa tua) increatōe ⁊ recreatōe in quibꝰ etiam ꝯfitendū eſttibi (et anima mea) iam (cognoſcet nimis id ēvalde. Ante erat mira ſciētia tua ex me nec poteram ad eam ſed modo poſſum qꝛ venit mihigratia tua ⁊ illūinauit tenebras meas. Et merito cognoſcit qꝛ.Non eſt occultatū os meū a te qd̓ feciſti in occulto: et ſubſtantia mea in inferioribꝰ terre.Non eſt occultatū) et abſconditū (os meū)dictū ab oſſe nō ab ore .i. firmitas anime interior ⁊ ꝯſtantia virtutū que frangi nō pōt quelibet tribulatio ſeu aduerſitas huius ſeculi ſeuiat (a te) ſic vt cognitionē tuā lateat( qd̓ feciſtiin occulto) et abſcondito qꝛ illud hoīes nō vident tu autē vides qui feciſti. vides bona quefeciſti in me vt nō appareant mala que ego feci in me. Operuit tua gr̄a pctā mea (et) tn̄ (ſubſtantia mea) ſcꝫ corꝑis (in inferioribꝰ terre) .i.in hac ꝑegrinatōe afflicta gemit tribulatōnibꝰet tentationibꝰ fatigat̉. Ego ſubſiſto in carnecorruptibili tn̄ os nō cedit huius ſeculi malisEx quibꝰ ꝟ̓bis penſando eſt dei miſcd̓ia atqꝫiuſticia qꝛ intus diuina virtus ſpiritualibꝰ donis ⁊ virtutibꝰ nos roborat: ſpe ad celeſtia ſubleuat. et ſue virtutis tegmine culpas nr̄as miſericorditer occultat ſed ꝓpter culpas nr̄as adhuc nos punit et natura noſtra adhuc in hacmortalitate gemit tentatōnibꝰ ⁊ anxietatibꝰ vtgetur et innumeris tribulationibꝰ fatigat̉. Etqꝛ nō noſtris meritis ſed diuine miſcd̓ie reſpectu agit̉ vt corruptio ad incorruptionē ſubleuetur bene ſubiungit loquens nunc in ꝑſonacapitis. d.Imperfectū meuꝫ viderūt oculi tui: etin libro tuo om̄es ſcribent̉: dies formabuntur et nemo in eis.Imꝑfectū meū) ſcꝫ titubantes (viderūt oculi tui) miſcd̓iter ne perirent dum adhuc nō haberent os ⁊ anime firmitatē interiorē (et in libro tuo .i. in diuina memoria (omēs ſcribentur) oēs ſcꝫ illi quos oculi tui viderūt: ac ſi diceret in memoria tua eterna ſemꝑ erūt. vn̄ adhuc de imꝑfectōne ſubiūgit. (dies formabuntur) et de filijs noctis filij lucis fient qui aliosilluminabunt naͣm qͣſi dies formauit dn̄s qn̄ſanctos apl̓os elegit qn̄ eos luce fidei illuminauit ſꝫ iſti in tenebras cōuerſi ſunt cū in chriſti paſſione lucem fidei ꝑdiderunt (et nemo ineis) remanſit qui nō erraret ſed tn̄ nō ꝑierunt.qꝛ imꝑfectū eoꝝ oculi tui viderunt. qd̓ preuidens ꝓpheta ſubiūgit. Et ſi orabūt tn̄.Mihi aūt nimis honorificati ſunt amici tui deus: nimis cōfortatus eſt princiꝑatus eorum.Mihi aūt) .i. a me (nimis .i. valde et excellenter. excellit enī honor celeſtis honorē terreſtrem. vel vltra qͣꝫ dici poſſit (honorificati) ethonorabiles facti ſunt licet alijs deſpicabilesvideant̉ (amici tui) o (deus) ſcꝫ apl̓i et ſanctiqui errabūt. vere nimis ſunt honorificati illiquibꝰ auctor celi et terre dignatus eſt dicere iānō dicam vos ſeruos ſed amicos meos. Magnus honor: magna gloria: magna dignitas.et eſſe amicos dei. Tali honore digni ſunt qͥꝓ amore dei cuncta que mundi ſunt deſeruntqui ꝓpter chriſtum viles ⁊ abiecti eſſe appetuntquos mundi ꝓſperitas nō eleuat: quos aduer