Mirabilis facta eſt ſcientia tua ex me) .i. expctō meo mira et incomprehenſibilis facta eſtmihi ſcientia tua. nō eſt facile mihi te ꝯtemplari quem ſuꝑbus reliqui vt prius erat cuꝫ apudte eſſem (confortata eſt) et inualuit tranſcendendo cum ipſam inueſtigo (et nō potero ad eam)attingere ex me et ꝑ meam inueſtigatōnē et cuꝫfugitiuus ita mulctatus et punitus ſimteqꝫ nōlateā qꝛ nihil eſt quod te fugiat ⁊ vbiqꝫ eſt ſpiritus tuus.Quo ibo a ſpiritu tuo et quo a facie tuafugiam.Quo) ergo (ibo a ſpiritu tuo) qͥ omnia ſcrutatur et quo plenus eſt orbis terrarū vt me noninuenias cuius ſemitā ⁊ funiculū ſubtiliter inueſtigas (⁊ quo a facie tua) .i. a preſentia et a ſpiritu tuo qui vbiqꝫ es totus et preſens (fugiam)te iratū vt latere queaꝫ. q. d. nuſquā ſe vertit hacet illac quaſi querens locum fuge. et nequit inuenire quod cōſequenter declarat in multis inductiue dicens qꝛ.Si deſcendero in celum tu illic es: ſi deſcendero in infernū ades.Si aſcendero in celū .i. ſi de iuſticia mea cōfidens p̄ſumpſero de me tāqͣꝫ ſim in celo (tu illic es) vltor ſuꝑbie ad ꝑcutienduꝫ. Item (ſi deſcendero in infernū) .i. ſi peccando venero in ꝓfundū maloꝝ ⁊ deſperando nolens cōfiteri dicam quis me videt etiam illic (ades) vt vindices. q. d. Si me ſuꝑbiendo extulero te inueniorepreſſorē. ſi timendo me abſcōdero te iuuenioinueſtigatorē. Quo ergo fugiā vt te iratum nōſentiā. Sed inuenit iſte conſiliū. q. d. ſic poterofugere iratum ſcꝫ.Si ſumpſero pennas meas diluculo: eᶠhabitauero in extremis maris.Si ſumpſero) et accepero (pēnas meas) .i.duas alas quas ꝑdiderā ſcꝫ duo precepta charitatis in quibꝰ tota lex pendet et ꝓph̓e ⁊ hoc (diluculo) virtutū .i. poſtpoſitis tenebris pctōꝝ etin exortu gratie (et habitauero) mente (in extremis maris) .i. in fine ſeculi vt ſeculū nō amemſed eius finem in quo ſit mihi requies. tunc ſcꝫpoſſum fugere a facie irati ad faciem placati.Extremū maris eſt finis noſter in deo tranſuolare ergo ꝑiculoſos huius mundi fluctus debemus vt ad illū beatū finem ad illū ſelicē portum ꝑueniamꝰ. Illuc volemus ſpe et deſideriohabentes alas gemine charitatis. Non ſit nobis requies niſi in extremis maris naͣm ſi alibi requiē queſierimꝰ in mari p̄cipitabimur. volemus vſqꝫ quo mare finiat̉ ⁊ illū finem marisſpe fideli p̄meditemur. Ipſe aūt illuc nos ꝑducet cuius faciem irati fugere volumus nam ſequitur.Etenī illic manus tua deducet me: et tenebit me dextera tua.Etenī illic manus) .i. potentia (tua deducetme) ne aberrem vt erigar quaſi in aere nō tangens celū ꝑ elationē nec terraꝫ ꝑ deſperationēſed qꝛ eſt ſiniſtra que eſt in collatōe tꝑaliū. ideoſubdit (et tenebit me) ne recidam ſed ꝑſeuerem(dextera tua) que ducit ad eterna ſcꝫ gr̄a tua etamor eternitatꝭ. hec meditemur. hec ſit ſpes nōſtra. hec ſit cōſolatio nr̄a. Manus tua deducꝫme ad ꝓfectuꝫ virtutis. dextera tua tenebit mein ſtatu beatitudinis. Tue enī ptātis manu humana creatura deducit̉ et tui reſpectꝰ gratia vtꝑſiſtattenetur. Sed adhuc cōſiderans longinquitatem vie ⁊ ꝑicula ſubdit.Et dixi forſitan tenebre ꝯculcabūt me:et nox illuminatio mea in delitijs meis:Et) ita deliberans et volare cogitans (dixi)in corde meo (forſitan tenebre) ſcꝫ tot mala ſeculi tot ſcandala tot turbe tentationū (cōculcabunt me) .i. impedient volatū meū. abūdat enīiniqͥtas ſeculi qua refrigeſcere pn̄t pēne charitatis. ⁊ qꝛ in nocte deſꝑaui tranſire mare ſcꝫ ꝑme ideo ad diuinā gratiam reſpiraui (⁊ nox) i.hec tota miẜa vita fctā eſt mihi (illūiuatio mea)et hoc in delitijs meis) .i. ꝑ delitias meas. Noſtre delitie chriſtus eſt de quo exultamus ⁊ gaudemus qͥ deſcendit in noctē qꝛ carnē de iſto ſeculo accepitet noctē illuminauit ⁊ me ab interitu reuocans fecit mihi noctē illūinatā. Un̄ recte ſubiungit̉.Quia tenebre nō obſcurabuntur a te: etnox ſicut dies illuminabitur: ſicut tenebre eius ita et lumen eius.Quia tenebre) .i. pctā ⁊ hoīes mali (nō obſcurabunt̉ a te) ⁊ ꝑ te nō obſcuras tenebras qꝛnō ſinis impunite abire pctā nr̄a ſed flagellardo erudis hoīes vt confiteant̉ pctā ⁊ ꝯfitentesvera luce illuminas qui enim nō confitet̉ pctāſuas tenebras ob ſcurat ſed ſi cōfitet̉ deus illuminat. Tota iſta miſeria in qua gemimus dolor medicinalis eſt nō ſententia penalis. vndebn̄dicamus deū miſcentē amaritudines dulcedini vite tꝑalis ne tꝑaliū delectatōe cecati nōdeſideremus delicias eternas ſic fiet in nobisquod dicit̉ (et nox) huius noctis ſcꝫ aduerſitas(ſicut et (dies) huius noctis ſcꝫ ꝓſperitas (illuminabit̉) a te ⁊ in ſerenū mihi vertet̉ qd̓ fit ſi cognoſcamus meruto pctōꝝ noſtrorū nos aduerſitates pati et dulcia ſint nobis flagellla patrisne ſit amara ſententia iudicis. Implebit̉ etiam