Pſalmus de exhibitōe diuine laudisex cōſideratōe eminentie diuine vbiqꝫ p̄ſentis et omnia cognoſcentis.pͣs. cxxxviij.Omine probaſtime et cognouiſti me: tu cognouiſtiſeſſionē meā: et reſurrectionē meā.Auctor pſalmi ꝓph̓a dauid. Titulus in finēpſalmus dauid .i. pſalmus iſte dirigēs nos infinem .i. in chriſtū qui eſt finis noſtri operis etfructꝰ laboris attribuit̉ dauid .i. toti chriſto incuius ꝑſona loquit̉ hic ꝓpheta nunc de capitenunc de membris ꝓpter nimiaꝫ vnionē capitiset corꝑis quantuꝫ ad membra loquit̉ in ꝑſonaſuꝑioris captiui qͥ iam ſpe in hierl̓m reſtitutuset poſitus memor diſceſſionis ſue in qua deumlatere nō potuit in qua ⁊ eum ſecuta eſt manusdn̄i deliberat ab eo vlterius non eſſe fugiendūſed ad eum ꝑ eum ab irato ad placatū vnde ſibi magna bona dicit eſſe ⁊ loquit̉ quaſi voce filij ꝓdigi redeūtis ad patrem. Materia: aſſurrectio ad confeſſionē diuine laudis ex conſideratione eminentie diuine vbiqꝫ pn̄tis ⁊ omniacognoſcentis. Intentio: monere huiuſmōi eminentiam diuinā ſemꝑ cognoſcere ⁊ ad eius laudem debitā cōſurgere atqꝫ nō a deo ſed ad deūꝑ eum fugere. Sententia in generali ꝓpheta iniſto pſalmo aſſurgit ad confeſſionē diuine laudis ex conſideratōe diuine eminentie conſiderando ſcꝫ quod diuina noticia omnia intime ⁊clariſſime cogͦſcit ⁊ ſua diuina natura vbiqꝫ p̄ſens exiſtit. ꝯſequenter etiam aſſurgit ad dei reuerentiā eiuſqꝫ ſctōꝝ ⁊ ad deteſtationē omniuꝫiniquoꝝ. Sententia in ſpeciali: ait ergo ꝓph̓aprius in ꝑſona capitis ad pr̄em ſcd̓m qd̓ homo loquentis o Dn̄e) pater nō eſt dn̄s eius niſi qꝛ dignatus eſt naſci ſcd̓m carnē pater eſt forme dei dn̄s eſt forme hominis (ꝓbaſti me) exꝑimentis ml̓tis ⁊ ſic (cognouiſti me) .i. ab alijscognoſci me feciſti. ꝓbatus eſt in operibus notus in miraculis. ꝓbatus eſt in paſſione notusin reſurrectōe prius eum pater nouerat ſed tūceum notum alijs fecit ⁊ ꝓbatuꝫ oſtendit (tu cognouiſti) ꝑ approbatione id eſt voluiſti (ſeſſionem meam) in ſepulchro id eſt humilitatē meam in paſſione (et reſurrectionē meā) de tumulo id eſt glorificationē in reſurrectōne qꝛ ſcd̓mvoluntatē tuam factū eſt. Uel in ꝑſona corꝑisO (dn̄e ꝓbaſti me ⁊ cognouiſti me) qd̓ poſteaexponit dicens (tu cognouiſti ſeſſionē meā) ſcꝫꝙ in tribulatōne mea patientiā habeo ⁊ peccata recognoſco ac confiteor (et reſurrectionē meam) ſcꝫ quod ꝑ gr̄am iuſtificatus ſurgo a morte ⁊ erigor in ſpem eterne vite. Sedet homo qn̄penitētia ſe humiliat ſurgit aūt in remiſſis peccatis quando in ſpem vite eterne erigit̉. deindeconſequenter ſimiliter loquit̉ in ꝑſona corꝑisſeu membroꝝ dicēs. Et nō ſolū exteriora oꝑamea noſti ſed etiam.Intellexiſti cogitatōes meas de longe:ſemitam meam et funiculū meum inueſtigaſti.Intellexiſti cogitatōes meas) interiores (delonge) .i. diu antequā cogitarē (ſemitam meā)id eſt actionē (et funiculū meum) id eſt limitē exactionis terminū (inueſtigaſti) id eſt diſcuſſiſtiet tanquaꝫ coram te ꝑfecte cognouiſti qꝛ et quogradimur et quouſqꝫ ꝑuenimus ſubtiliter penſaſti vt deprehenſus fugiens loquit̉ ſequente ſelegittima vindicta dei vindicantis. q. d. Intellexiſti meum deſideriū ad te redeundi quo dixiſurgam ⁊ ibo ad pr̄em meum ⁊ hanc cogitationem p̄cognoſcēs occurriſti mihi (ſemitā meā)qua a te receſſi (et funiculū meū) quouſqꝫ ꝑueni (inueſtigaſti) et ſciſti.Et omnes vias meas preuidiſti: qꝛ noneſt ſermo in lingua mea.Et omnes vias meas) .i. operatōes ⁊ actus(preuidiſti) priuſqͣꝫ fierent ⁊ antequam eas ambulareꝫ ⁊ premifiſti me in labore ire vias measvt ſi nollē laborrae redirē in vias tuas. Et qꝛ p̄uiſus ſiue agnitus ſum deprehenſus ſum iamquid dicā nō habeo ego ipſe me inculpo et fateor (quia nō eſt ſermo) excuſationis (in linguamea) ſed potius accuſatōnis vt dicā pater peccaui in celū ⁊ corā te culpā meā agnoſco ſed excuſationē non inuenio. Et nimirū qꝛ.Ecce tu dn̄e cognouiſti omnia nouiſſima ⁊ antiqua: tu formaſti me et poſuiſtiſuper me manum tuam.Ecce dn̄e tu cognouiſti omnia) ſcꝫ (nouiſſima) ⁊ vltima mea quo ꝑueni(et antiqua) ac prima vbi te offendi. Antiqua ⁊ prima nr̄a fuerūtpeccati origo qn̄ per antiquū pctm̄ lapſi ſumꝰnouiſſima ⁊ vltima ſunt pena peccati ⁊ miſeriain qua viuimꝰ que eſt vltima ſi redire velimusalioquin reſtat eterna (tu formaſti me) ⁊ finxiſtiin iſta mortalitate et in iſto labore ad quem omnes nati ſumus ac pene peccati me ſubieciſti(et poſuiſti ſuꝑ me manum tuaꝫ) vindicte ⁊ vltricem me ſuperbuꝫ grauantē. Et miro modoſalubriter deiecit elatū vt erigeret humilē vnderecte ſubiungit̉.Mirabilis facta eſt ſcientia tua ex me: cōfortata eſt et nō potero ad eam.