Auctor pſalmi ꝓpheta dauid. Titulus vt ſupra. Materia oratio vere penitentis ꝓ liberatōne a peccatis. Intentio: monere homīes ad penitentiaꝫ. Sententia in generali: ꝓpheta in iſtopſalmo in ꝑſona vere penitentis clamat ad dominū vt a pctōꝝ ꝓfundo liberet eum allegansip̄ius magnā miſericordiā vnde ſperat cōſequiveniam. Undecimus gradus eſt penitentialiſſupplicatio. qui cōgrue poſt predictos gradusponitur qꝛ nec timens deuꝫ nec omnia ferensdignū ſe penitus ſentit chriſto qꝛ in corꝑe nullus eſt ſine peccato et ideo vna ſecuritas eſt precibus inclinari. Sententia in ſpeciali hic ergo penitens ſciens ſe eſſe in ꝓfundo a ſimili ione clamat dicens. De ꝓfundis) ſcꝫ peccatoꝝet maloꝝ ſeu de magnis tribulationibꝰ ꝓ peccatis. Uel (de ꝓfundis id eſt a ꝓfundo cordisde alta humiliatōne mentis ab intimis animeet ſpiritus (clamaui) orando corde et ore (ad tedn̄e) qͥ ſolus potes me liberare (dn̄e exaudi vocem meam) id eſt orationē mei pctōris que deꝓfundo ad te ꝑueniat. deinde alijs verbis ideꝫrepetit ⁊ precibꝰ deum placat vt clementer audiat dicens. Et.Fiant aures tue intendentes: in vocemdeprecationis mee.Fiant aures tue intendentes) id eſt audituspietatis ⁊ miſericordie tue intendat (in vocemdeprecationis mee) vt meam petitionē diligenter audiat et clementer impleat. pietas et miſericordia ſunt aures dn̄ice quibus nos pctōresdignat̉ exaudire. Tunc autē dn̄s intentas aures habet noſtris orationibꝰ quādo nos intenta mente ⁊ deuota preces ad ipſum fundimus.Sed illam orationē deus nō exaudit cui ipſequi orat non intendit. De quo autem ꝓfundoclamet oſtendit dicens.Si iniquitates obſeruaueris dn̄e: dn̄equis ſuſtinebit.Si iniquitates obſeruaueris dn̄e) ad iudicandum ⁊ puniendū eas ſcd̓m quantitatē culpe ⁊ rigorē iuſticie (dn̄e quis ſuſtinebit) te iudicem vindicantē ſi nobiſcū ſeuerus iudex agerevolueris nō miſericors pater quis ſtabit in iudicio ante oculos tuos. q. d. nullus. qꝛ vix aliquis ſine peccato reperitur. Si ergo nō eſt caſtum cor quod preſumat de ſua iuſticia preſumat omniū cor de dei miſericordia ⁊ dicat deo.Nullus poteſt te iudicem ſuſtinere ſed tamē detua miſericordia nō deſpero.Quia apud te ꝓpiciatio eſt: et ꝓpter legem tuam ſuſtinui te dn̄e.Quia apud te ꝓpiciatio eſt) ſcꝫ ſacrificiū qd̓ꝓ nobis oblatum eſt ⁊ peccata ſoluit ſcꝫ innocens ſanguis ꝓ nobis fuſus ⁊ oblatus delensomniū peccata nocentiū (et ꝓpter legem tuam)ſcꝫ euangelicaꝫ que eſt lex charitatis et amorismiſericordie ⁊ gratie ⁊ ꝓmittit vere penitentibꝰveniam de peccatis (ſuſtinui te dn̄e) expectando beneficiū et effectuꝫ tue miſericordie in ſpeilonganimitate qꝛ dignatus es legē miſericordie afferre ⁊ omnia peccata dimittere. Et conuertens ſe ad auditores dicit nobis ad edificationem quid egerit.Suſtinuit anima mea in verbo eius ſperauit anima mea in dn̄o.Suſtinuit anima mea) id eſt patienter tulitdilationē conſolatōnis ꝓmiſſe (in verbo eius)quod penitentibꝰ veniaꝫ ⁊ regnū ꝓmittit ⁊ reddit qꝛ nō fallit. Securi ergo in eius verbo ſperamus qꝛ falli nō poſſumus. Unde ait (ſperauit anima mea in dn̄o) id eſt in miſcd̓ia eius qͥeſt immenſe pietatis et clemētie et potens eſt abomni malo liberare. Et qꝛ ſperauit ideo ſuſtinuit. Nam ſpes fortitudo patiētie eſt Ideo enīſancti viri patientes ſunt in tribulatōe qꝛ gaudent in ſpe. Deinde iam dicit quid facere debeamus.Acuſtodia matutina vſqꝫ ad noctē: ſperet iſrael in dn̄o.A cuſtodia matutina vſqꝫ ad noctem) id eſta mane iuuentutis vſqꝫ ad noctem mortis (ſperet iſrael) id eſt ppl̓us videns deum ꝑ fidem formatam hoc eſt om̄is fidelis (in dn̄o) miſericordiam eius expectando. Aliter enim nō valet n̄ſi vſqꝫ ad finem ſperet qꝛ qui ꝑſeuerauerit vſqꝫin finem hic ſaluus erit. Nam ſi non vſqꝫ adfinem ſperaueris deletur totum quod ſperaueras. Ab illa ergo hora matutina qua in vineādn̄i locatus eſt fidelis ſpem ſuam in illam defigat horam qua denariū mercedis accipiat ab 2eo quod ei lumen veritatis illuxit indeſinenter qceleſtia contemplet̉. Ideo autem ſperet.Quia apud dn̄m miſericordia et copioſa: apud eum redemptio.Quia apud dominū) eſt (miſericordia) in relaxatione peccatoꝝ. Ergo ſi premimur peccatis noſtris non deſperemus quia adeſt miſericordia dei parcens nobis (et copioſa) id eſt ſufficiens immo ſupereminens (apud eum eſt (redemptio) ſcꝫ ſanguis precioſus quia non auro neqꝫ argento ſed precioſo ſanguine ſuo nosredemit quia totus mūdi peccata deleuit. Copioſa fuit redemptio noſtra quantuꝫ ad id perquod redempti ſumus ſcilicet paſſionem chriſti ⁊ ſanguinis effuſionem que multiplex fuit ⁊