Redime me a calumnijs hominum: vtcuſtodiam mandata tua.Redime mea calumnijs) id eſt falſis criminationibꝰ ⁊ criminuꝫ impoſitionibꝰ (hominum) ſcꝫ impugnantiū me ⁊ cōtrouerſijs viasmeas impedientiū hoc eſt dato ſpiritu tuo ſancto tu age et fac ne criminatōnes eorum falſaspertimeſcā ne me calumnie eoruꝫ terroribꝰ vincant et a tuis mandatis ad ſua mala traducantita vt data mihi patientia etiam inter ipſas calumnias (cuſtodiaꝫ) quietius ⁊ deuotius) mandata tua) viuendo ſcd̓m ea. qui enim opprimit̉calumnijs non facile ſeruat mandata. Et.Faciem tuam illumina ſuper ſeruum tuum: et doce me iuſtificationes tuas.Faciem tuam) vel gratie vel ſpiritualis inſcripturis intelligentie (illumina ſuper ſeruumtuum id eſt preſentiā gratie tue manifeſta ſubueniendo ⁊ opitulando vel fac me clare cognoſcere ſcripture ſacre veritatem per quam tanquam per faciem ⁊ ſpeculū cognoſceris (et) ſicilluminando (doce me iuſtificatōes tuas) in lege ⁊ ſcriptura cōtentas vt faciaꝫ eas ſcꝫ p̄ceptaquibus iuſtificas. Non enim ſufficit ſcire ſi nōdetur ⁊ facere. Ex operibꝰ enim ꝓbatur quantum quis in ſcriptura ſacra ꝓfecerit ita fac ſicut deprecatus ſum ⁊ debes qꝛ.Exitus aquarum deduxerunt oculi meiqꝛ non cuſtodierunt legem tuam.Exitus aquarum) id eſt effuſiones lachrymarum ꝓ recordatione peccatoꝝ (deduxeruntoculi mei) copioſe lachrymando (quia non cuſtodierunt legem tuam) idem ipſi oculi mei perquos tanquam ꝑ feneſtras mors intrauit. Ul̓(quia non cuſtodierunt legem tuam) ipſi calūniantes ⁊ vtraqꝫ de cauſa plorandū eſt ⁊ ꝓ peccatis ꝓprijs ⁊ ꝓ alienis. Ideo autem ita flet nectedio vincitur nec labore laſſatur quia ſic flendo impetratur gratia dei delens iniquitatem etadiuuans voluntatem.Sade.Oſtus es domineet rectum iudicium tuum.Uicta carne clauiſqꝫ cōfixa et peccatis ꝑ lachrymas deletis in hac decimaoctaua litera iudicia dei laudat et eloquia ignota veneratur petens intellectū vnde viuat ⁊ ſe conſoletur. Unde huic octonario premittitur littera¶ Sade) que interpretatur cōſolatio. Ubi precedit pura confeſſio ibi ſequitur ſalubris conſolatio qui ergo ſupra iniuſticiam ſuam deflendo accuſabat et triſtis de errore calumniantiūlachrymas fundebat hic ſe conſolatur per iuſticiam dei quam confitetur ⁊ laudat. quaſi diceret ideo ſic ploro peccata qꝛ ſcio ꝙ. IIuſtuses) in teip̄o o (domine) tu qui punis peccata (etrectum) eſt (iudiciū tuum) quo alios ſcd̓m iuſticiam tuaꝫ iudicas hec itaqꝫ iuſticia dei rectūqꝫ iudicium omni eſt metuenda peccanti. hacenim damnant̉ diuinitus quicūqꝫ damnant̉.nec omnino eſt qui de ſua damnatōe cōtra deūiuſtum conqueri poſſit. O pctōr attende iſtumverſiculū et deſine facere malū qꝛ iuſtuꝫ eſt deiiuſti iudiciuꝫ reddit enim vnicuiqꝫ iuxta ſuummeritū ⁊ demeritū. Et vere iuſtus qꝛ.Mandaſti iuſticiā teſtimonia tua: et veritatem tuam nimis.Mandaſti) id eſt precepiſti ſcꝫ tu qui ſic iuſtus es ⁊ alios iuſte iudicas (iuſticiā) id eſt mandata tua iuſta ſcꝫ (teſtimonia tua) qꝛ probant teiuſtum (et veritatē tuā) qꝛ probant te verum (nimis) id eſt valde cuſtodiri. precepta diuina ꝓpter diuerſas ſignificatiōes diuerſis nominibꝰnuncupant̉. Iuſticia dicunt̉ eo ꝙ iuſte viuerenos docent. Teſtimonia appellant̉ qꝛ dei volūtati ac bona bonis mala malis atteſtant̉. veritas nuncupant̉ qꝛ veritatē cōtinent ⁊ vera ſuntque dicunt ⁊ qꝛ mandaſti ideo.Tabeſcere me fecit zelus meus: qꝛ obliti ſunt verba tua inimici mei.Tabeſcere) .i. pene merore deficere (me fecitzelus meus) .i. charitas ⁊ feruēs amor circa legem quo feruebā vt cuſtodiret̉ lex tua ab alijs(qꝛ inimici mei) qui me odiunt ꝓpter legem tuāquam teneo (obliti ſunt) .i. ſic agunt ac ſi oblitieſſent (verba tua et p̄cepta. facientes ꝯtra ea acſi nihil reputarent illa. Iſte nō ingratus gratiedei ꝑ quam fuerat ex inimico recōciliatus deoetiam ſuos inimicos diligebat ⁊ eos deo. zelabat tabeſcēs ⁊ dolens ꝓ eis. Iō aūt ſic zelo qꝛ.Ignitū eloquiū tuū vehementer: et ſeruus tuus dilexit illud.Ignitū) eſt ſpiritu ſancto (vehementer .i. valde(eloquiū tuū) a te in lege datuꝫ .i. verba ſacrieloquij tui qꝛ purgat corda vt fornax aurū accendit ⁊ inflāmat ad dilectōnē illuminat ad cognitōnem hunc ignem venit dominus mitterein terram (et ideo ſeruus tuus) ſcꝫ ego ⁊ quicūqꝫ tibi obediens (dilexit illud) zelando ꝓ ipſo.Qui enim eloquia dei diligit id in opere cumferuore perficit ⁊ oblitos ad hoc adducere flagrat qd̓ ip̄e ardēter amat. Et cū hoc itaſit ⁊ ſi.Adoleſcentulus ſum ego et cōtemptus