alij nō merentur. Confiteor tibi ſciens quia ethoc ipſum ꝙ funes circūplectunt̉ me iuſto iudicio dei eſt quod incipit a domo eius. Et itaaffectus.Particeps ego ſum oīm timentiū te: etcuſtodientiū mandata tua.Particeps ego ſum ex tua bonitate (omniūtimentiū te) timore filiali et ſancto qui cauet offenſam: membrū enim eſt particeps boni cōmēbri ſui ⁊ totius corꝑis. Nā coīa ſunt bonaiuſtoꝝ vt quicquid boni agitur a ſingulis proſit omnibꝰ: iuſticia enī cōmunis eſt virtus. Tāta quippe eſt virtus eccleſiaſtice vnitatis ꝙ oēsſunt vnū in dn̄o (⁊ cuſtodientiū mandata tua)ꝑ ſanctā operationē vt timor nō ſit ocioſus. q.d. cum omnibꝰ timentibꝰ te corde et cuſtodientibus mandata tua oꝑe: ego cōmunico ⁊ participo beneficia tua que nō ſunt pauca ſed copioſa quia.Miſericordia tua domine plena eſt terra: iuſtificatōnes tuas doce me.Miſericordia tua) o (dn̄e) id eſt effectibꝰ miſericordie tue ſpiritualis ⁊ tꝑalis (plena eſt terra) qꝛ fidem vbiqꝫ dilatauit ⁊ impios iuſtificatſolem ſuum oriri facit ſuper bonos ⁊ malos etpluit ſuper iuſtos ⁊ iniuſtos omneſqꝫ paſcit: etꝓpter hoc ꝯfidenter rogo (iuſtificatōes tuas) etmandata (doce me) illuminando intellectū adcognoſcendū eas ⁊ dirigendo affectū ad faciēdum. iam ſe cuſtodiſſe dixit ⁊ hic amplius doceri petit qꝛ ſemꝑ debēt queri ad ꝓfectū. Nunquam enim eſt bone rei ſacietas eis quibus vere ſapit bonitas.Theth.Onitate feciſti cuſeruo tuo dn̄e: ſcd̓m verbū tuū.In hac nona littera gratias deoagit de ſua humiliatōne ⁊ patientia ꝑ quam venit ad iuſticiā ⁊ qꝛ bonū eſt humiliari ⁊ patientiam habere que tollit triſticiā et preſtat in tribulatione etiam iocunditatē ideo huic octonario preſcribit̉ littera (Theth) que interp̄tat̉ bonum vel excluſio qꝛ hic agit de patiētia que excludit triſticiā de aduerſis et facit bonū et iocūdum pati. q. d. doce me iuſtificationes qꝛ iam.GBonitatē feciſti cum ſeruo tuo) o (dn̄e) id eſtfeciſti vt me delectaret bonū et facerē illud liberaliter delectatione iuſticie nō ſeruiliter timorepene quod magnū eſt donū qꝛ ſic de eo qui ſeruus fuit feciſti filiū (ẜm verbū tuū) quo iubesliberaliter ⁊ ex charitate ſeu amore nō ſeruiliteret ex timore tibi ſeruire. Uel (ẜm verbū tuum)id eſt ſcd̓m ꝓmiſſum tuū vt ablato ſpū ſeruitutis firma ſit ꝓmiſſio de ſpiritu adoptōis filiorum. Nō ſunt ergo vera bona niſi illa que ẜmverbum dei ſunt. deinde quod ſe accepiſſe confeſſus eſt augeri ſibi petit ⁊ ꝑfici dicensMonitatem et diſciplinā et ſcientiā doceme: quia mandatis tuis credidi.Bonitatē .ſ. mecū factā (doce me) aſpirādoamplius charitatem vt mihi gratia tua magismagiſqꝫ augeat̉ ⁊ bonitatis dulcedine innoteſcat (⁊ diſciplinaꝫ) dando patientiā vt adeo ſitdulcedo boni ꝙ amore dei vel ꝓximi quaſlibꝫferam paſſiones (⁊ ſcientiā) illuminando intelligentiam ad diſcernendum inter bona mala.Bonitas ergo eſt ꝟtus qͣ fit delectatō boni. diſciplina eſt virtus qua fit tolerantia mali. ſcienentia eſt virtus qua fit cognitio boni ⁊ mali. iōdoce (quia mandatis tuis credidi) ſcꝫ ꝙ tu illamādaueris quaſi diceret fides qua credidi iſtatua eſſe mandata impetret a te gratiā qua faciam iſta que tu mandas. Sed.Prius qͣꝫ humiliarer ego deliqui: propterea eloquiū tuum cuſtodiui.Prius qͣꝫ humiliarer) id eſt affligerer penaliter per tuam correctionē ⁊ diſciplinā (ego deliqui) eloquiū tuū non cuſtodiendo et ſic culpaꝫincurrendo: ꝓpterea ne iterū humiliarer ⁊ affligerer (eloquiuꝫ tuum cuſtodiui) ſcꝫ ſcd̓m illudoperando. Ex diuina enim correctione experitur homo quantū bonū ſit deo obedire ⁊ eruditur vt magis ſollicitus ſit mandata dei cuſtodire. Sepe enim contingit vt culpa generet penam ⁊ pena excitet cor ad penitentiā ⁊ penitentia operiat culpam. Nam ſi peccatis tuis tribuas ꝙ humiliatꝰ es et quicquid acciderit inte retorqueas: ex reo incipis eſſe iuſtus qui te vtreum condemnas Sed quia hoc non niſi pergratiam dei fieri poteſt recte ſubdit̉.Bonus es tu: et in bonitate tua doce meiuſtificationes tuas.Bonus es tu) in te ⁊ ex te eſſentialiter ⁊ etiaꝫſperantibꝰ in te cōfidenter (et) ideo (in bonitate tua) ⁊ ſuauitate nō in meis meritis (doce meiuſtificationes tuas) .i. opera iuſticie effectualiter adimplere vel opera bona quibus poſſimiuſtificari. Iuſtificatō enim eſt opus iuſticie. q.d. doce bonitatē exꝑientia qui es bonus in natura. Ecce liber in quo debet homo ſtudere etꝓficere ſcꝫ in dei bonitate et iuſtificationes nōcurſus planetarū nō diuinatōnes futuroꝝ velvanitates ceteras ibi querere. Et neceſſe eſt vtme doceas qꝛ adeſt colluctatio vt oſtendam re