cti (ſeruo tuo) nō libero ſuo .i. nō quaſi oblitustardes ſed quaſi memor redde promiſſum quinunquam fallis: promiſit enim deus mercedem cuilibet fideli ſibi ſeruienti ⁊ ſpecialiter tribulationes mundi patienter pro eo ſuſtinenti(in quo) verbo promiſſionis (mihi ſpem dediſti) de expectatione promiſſorum. quia enim ꝓmiſiſti ſperare feciſti eterna et deſpicere preſentia quaſi diceret ideo ſic ⁊ ſic ago qꝛ te ꝓmittente eterna ⁊ auxiliū in tribulatōe ſpero et tu dn̄eꝓmiſſi memor eſto. Unde in aduerſis ſpe ſe cōſolans ſubdit.Hec me cōſolata eſt in humilitate mea:quia eloquiū tuū viuificabit me.Hec) ſcꝫ ſpes tue ꝓmiſſionis (me conſolataeſt) et confortauit (in humilitate mea) .i. in deiectione ⁊ tribulatōe vt nō timerē ſed potius gauderem. Ergo aduerſa facile ſuperant̉ ſi ſit ſpesque cōſolet̉ qui enī meliora ſperat leuioribꝰ nōfrangit̉ (qꝛ eloquiū tuū). id eſt ꝓmiſſio tua (viuificabit me afflictum ⁊ firmauit meū animū.Temꝑe nanqꝫ tentationis de verbo et eloquiodei viuitur quo eterna ꝓmittunt̉. Unde petrusdn̄o dixit verba vite eterne habes. Et neceſſemihi erat quia.Superbi inique agebāt vſqꝫ quaqꝫ: a lege autem tua non declinaui.Suꝑbi) ſcꝫ ꝑſecutores mei (inique agebāt)cōtra me (vſqꝫ qͣqꝫ) .i. valde vl̓ nimis nō tm̄ impie agendo ſed etiam pios ad impietatē cogendo qd̓ nimis eſt iniquum ſed fruſtra inſtabantqꝛ non conſenſi Unde ſequit̉ (a lege autem tuanon declinaui) quantūcunqꝫ me ad hoc impellerent ſed in ea ſtabilis ꝑmanſi. lex enim dei eſtremediū vt non curetur ꝓſperitas ſuperboꝝ etnon timeat̉ deiectio iuſtoꝝ hic nanqꝫ nos docet recta et iuſta dei iudicia meditari et qͣli nosregere debeamus cautione. Ideo ſubdit qꝛ.Memor fui iudicioꝝ tuoꝝ a ſeculo dn̄e:et conſolatus ſum.Memor fui iudicioꝝ tuoꝝ a ſeculo o (dn̄e)ex quo genus humanuꝫ cepit que exercuiſti invaſa ire ⁊ in vaſa miſericordie (et ꝯſolatus ſū)qꝛ iudicia tua vera eſſe cognoui. Qui enim preterita repetit ⁊ ſemꝑ colligit ſeriē vetuſtatis: cōgnoſcit qꝛ nec pctōr potētia ſue īprobitatꝭ euadat nec iuſtus equitatis ſue premijs defraudet̉Et qui bene ſibi cōſcius hec nouit retexere habet vnde gratiā ſue cōſolationis poſſit accipere. Quantū autē vir ſanctus iniquos quos tolerabat diligeret oſtendit cum ſubiūgit. In mequidem conſolatus ſum. Sed.Defectio tenuit me: ꝓ peccatoribꝰ derelinquentibus legem tuam.Defectio) et tediu cordis et anime .i. afflictioet dolor (tenuit me) et occupauit (ꝓ pctōribusderelinquentibꝰ legem tuam) .i. ꝓ exceſſibꝰ peccantium a quibus legem tuā derelinqui videbam: dolebat ꝑfectus iſte non qꝛ ip̄e appetebat̉ſed qꝛ lex dei relinquebat̉ et non de ſuo ſed dealieno cōtriſtabat̉ damno. Tanta enim eſt virtus pietatis ꝙ vir ſanctus plus grauatur ⁊ dolet de aliena culpa ⁊ miſeria qͣꝫ de ſua pena ⁊ iniuria. Sed nos hodie magis dolemus noſtraincōmoda qͣꝫ ſalutis ꝓximi detrimenta. Nectm̄ de tribulatione ſua nō dolebat immo gaudebat quod oſtendit cum ſubdit.Tantabiles mihi erant iuſtificatōes tuein loco peregrinationis mee.Cantabiles) .i. ſicut cātilene delectabiles qꝛcantus eleuat labores tollit tediū ⁊ delectatꝭmihi erant iuſtificatōes tue) .i. iudicia tua iuſta qͥbus noſtri purgant̉ exceſſus. Ex eoꝝ quideminiquitatibꝰ dolebat ſed in dei iuſtificationibꝰꝙ a malis tribulabat̉ cantabat ⁊ exultabat (inloco ꝑegrinationis mee) .i. in via pn̄tis vite inqua ꝑegrini ſumus ⁊ differimur a pr̄ia hec enīmiſera vita locus ꝑegrinationis dicit̉ eo ꝙ homo deiectus eſt de ꝑadiſo in has miſerias vbipenā ſue improbitatis fleat. Sed qꝛ omni tꝑecirca dei laudes eſſe debet intentꝰ adiūgit. Et.Memor fui nocte nominis tui domineet cuſtodiui legem tuam.Memor fui) nō ſolum die ſed etiam (nocteſid eſt omni tꝑe (nominis tui dn̄e) laudibꝰ diuinis ⁊ oratōni intendendo. Uel (memor fui nocte) ſcꝫ tribulationis id eſt in aduerſitate nō tm̄in ꝓſperitate (nominis tui) oſdn̄e) te coram hominibus confitendo ⁊ tibi gratias agendo vbimagiſqͣꝫ in ꝓſperis deo eſt adherenduꝫ ⁊ gratie ſunt agende: non eſt enim magnum ſi hocagas in ꝓſperis (et) ſic (cuſtodiui legem tuammandata tua adimplendo quam non cuſtodiſſet ſi in virtute tua confidens nominis dei memor non fuiſſet adiutoriū enī noſtrū in nomine dn̄i. Et merito memor fui et cuſtodiui. Nā.Hec facta eſt mihi: qꝛ iuſtificatōes tuasCexquiſiui.Hec) ſcꝫ nox ⁊ tribulatio (facta eſt mihi .i. ꝓme ⁊ ad vtilitatē meam ꝓdeſt enim his qui ſalubriter exercent̉ in ea vt diſcant non ſuperbirenam virtus in infirmitate ꝑficitur. Et bene facta eſt mihi ⁊ ad vtilitatē meam quia ſic (iuſtificationes tuas) ⁊ precepta iuſtificantia exqui