non peccem tibi.In corde meo abſcondi) id eſt in abſcondito cordis mei ſcꝫ in memoria mea retinui (eloquia tua) ſacra ſicut theſaurū precioſuꝫ in arca(vt) eorum memoria auocatus (non peccem tibi) et ſic repellar dum in ꝓmptu habeo in abſcondito memorie regulā ſcd̓m quam me componam. Sacra enim eloquia ſemper in corderetinere magnū confert preſidiū contra omnepeccatū. Nam vbi eſt diuini verbi memoria etdelectatio inde ꝓculdubio fugit omnis delectatio ⁊ memoria peccati. diuinū enī eloquiū nutrit virtutes: extinguit vicia: generat amorē deiadducit odium peccati. Et ne in corde eius eloquia dei ſine fructu operrū abſconderent̉ ideogratias agens de ꝑceptis orat ꝯſequenter. Etdicit.BBenedictus es dn̄e: doce me iuſtificationes tuas.Benedictus) id eſt laudatus (es dn̄e in donis tuis et de beneficijs mihi impenſis. q. d. qꝛeloquia habeo gratias ago et de reliquo (doceme) et p̄ſta facere (iuſtificatōes tuas) id eſt mādata tua et iuſticie opera ſcꝫ vt ſciam non ſolūea ſpeculando ſed etiam ſcd̓m ea oꝑando ⁊ qd̓didici factis oſtendendo: fruſtra enim abſcondi in corde eloquia niſi ſequant̉ iuſticie opera.q. d. Quia dando mihi eloquia tua dediſti mihi legem da etiam benedictionē gratie qua legem implere valeam. Et qꝛ abſcondi eloquiatua in corde ideo cum tempus vidi.In labijs meis: ꝓnunciaui omnia iudicia oris tui.In labijs meis) cordi vicinis (pronanciauialijs ſcꝫ ore p̄dicādo exhortādo inſtruēdo Etbene dicit meis nō alienis ne queras tibi vicarium in predicando vel pſallendo ſic non queris in comedendo vel dormiendo (omnia iudicia) nō vniuerſaliter ſed que ſcripta ſunt vel dicta. Unde ſubdit̉ (oris tui) id eſt que per ꝓphetas vel per apl̓os qui ſunt os dei locutus es etper eloqͥa tua innoteſcere voluiſti. Que omniaiudicia vſqꝫ quaqꝫ nō ceſſat eccīa in labijs ſuisꝓnunciare. Et ne fieret reprobꝰ ſermo meus.In via teſtimoniorū tuoruꝫ delectatusſum: ſicut in omnibꝰ diuitijs.In via teſtimonioꝝ tuoꝝ) id eſt in oꝑe et impletione mādatoꝝ tuoꝝ que nobis in lege tuaſub teſtificatione data ſunt ⁊ de te teſtificantur(delectatus ſum et gauiſus nō modice ſed (ſicut in omnibꝰ diuitijs) ſpiritualibꝰ vt pote queſunt omnimode diuitie. Uel (ſicut in oībꝰ diuitijs) temporalibꝰ delectant̉ terreni hoīes. Immo multo amplius ſancti qui cōtempto mundo a deo ſunt ditati delectant̉ et iocundant̉ deconſcientia pura in operibꝰ mandatoꝝ dei nōdeficientes etiā tormentis ⁊ tribulatōibꝰ multis afflicti. Ita ꝓnūciaui ⁊ delectatus ſum ⁊ adhūc ibi immorab̓or. Unde ſequit̉.An mandatis tuis exercebor: et conſiderabo vias tuas.In mandatis tuis exercebor vſu meditationis ⁊ operis ſcꝫ in eis frequenter meditando etipſa oꝑe ad implendo. Et ſic merito boni operis (conſiderabo) id eſt cognoſcam (vias tuasquid iuſte quid miſericorditer facias ſicut dicitur a mādatis tuis intellexi. vniuerſe enim viedomini ſunt miſericordia ⁊ veritas ſcd̓m quasopera noſtra remunerat quas cōſiderabo etiādiligenter attendendo vt ſic firmior ſim in meditatione ⁊ operatione mandatoꝝ. Et ꝑ hancexercitatione fit etiam iſtud quod.In iuſtificationibꝰ tuis meditabor: nonobliuiſcar ſermones tuos.In iuſtificationibꝰ tuis) id eſt in mādatis etp̄ceptis que iuſtificāt et ꝑfectā iuſticiā cōtinent(meditabor) ꝓfunde de eis cogitando. Obliuioni enim que ex originali venit pctō oppoſita eſt meditatio vnde ſequit̉ vt (non obliuiſcarſermones tuos) id eſt ne poſſim obliuiſci quodexpedit retineri ⁊ vt illa obliuioni non tradenspoſſim ea intelligere ꝑfecteqꝫ cōplere. Ecce ſatis horret cōfuſionem que tantam ſpondet correctionem.Gymel.Etribue ſeruo tuoviuifica me et cuſtodiam ſermonestuos.In hac tercia littera humanam indigentiāoſtendit ⁊ contra eam gr̄am dei poſcit. Et hecindigentia eſt infirmitas carnis: igͦrantia mentis exilium: hoſtes: ⁊ contra hec auxiliū multiplicis gratie petit. Unde huic octonario premittitur littera Gymel) que interpretat̉ retributio qꝛ ſibi multipliciter gr̄am retribui petit. dixerat enim ſupra in quo corrigit adoleſcentiorviam ſuam et ſubiunxit in cuſtodiendo ſermones tuos nunc vt id faciat petit auxiliū dicensRetribue o dn̄e bonū ꝓ malo (ſeruo tuo) qͦnihil meritis ſed totuꝫ gratie deputat ſcꝫ mihiqui nō dignus vocari filius tuus: hͦ ſcꝫ (viuifica me) intus qui iuſtificas impiū faciendo mereſurgere a morte anime ſcꝫ a peccato qd̓ morſanime eſt ⁊ infundendo gratiā que animā viui