gentia et ſollicitudine vt nec vnum iota pretereatur vbi nec aliquid poteſt ſine culpa preteriri nec aliquid aliunde admitti. Unde in euangelio. Si vis ad vitam ingredi ſerua mandata. Ergo qui non ſeruauerit in eternū peribit.Et quia mandaſti et non eſt hominis dirigereviam ſuam: ergo.Utinā dirigantur vie mee: ad cuſtodiendas iuſtificationes tuas.Utinam dirigant̉) a te ſcꝫ rectore ⁊ duce (viemee) ſcꝫ affectiones ſeu deſideria eloquia ⁊ opera (ad cuſtodiendas iuſtificatōes tuas) .i. mandata tua que iuſtificant ⁊ ꝑfectam iuſticiā continent niſi enim a te dirigant̉ infirmi erimus ꝓpter fragilitateꝫ carnis p̄cepiſti quidem tu ſedvtinam quod precepiſti fiat mihi. Dirigunturautem vie noſtre per charitatē a deo nobis infuſam qꝛ ẜm Auguſtinū bona oꝑa extra charitatem ſunt curſus extra viam ideo auteꝫ petoet opto cuſtodire iuſtificatōnes qꝛ.Tunc nō confundar: cum proſpexero inomnibus mandatis tuis.Tunc non confundar) coram te in preſentivl̓ in futuro (cum ꝓſpexero) quaſi in ſpeculo .i.ꝑfecte inſpexero cuſtodiendo et oꝑe adimplendo non ſolum aſpexero legendo ⁊ intelligendo(in omnibꝰ mandatis tuis) nullū tranſgrediēsſed omnia opera cōplens qꝛ in vno offendensfit omniū reus ſcꝫ quo ad penam damni et damnationē. Mandata dei ſunt ſicut ſpeculū inquibus homo debet opera ſua inſpicere in cōſcientia vtrum conſonet mandatis an nō. Snon reſpondent eis debet confundi ſi concordant poteſt letari. Et tunc cum ꝓſpexero ⁊ cuſtodiero omnia mandata.Confitebor tibi in directione cordis: ineo ꝙ didici iudicia iuſticie tue.Cōfitebor tibi) confeſſione laudis id eſt laudabo te gratias agendo ⁊ nō ero ingratus tanto beneficio (in directione cordis) id eſt ꝙ direxiſti cor meū ⁊ animū ad intelligenda predictaet ꝙ directū cor habeo directis vijs ad illa cuſtodienda (in eo) id eſt ꝓ eo (ꝙ didici) te reuelante (iudicia iuſticie tue) quibꝰ nunc ⁊ in fine mūdus iudicat̉. Uel (iudicia iuſticie tue) id eſt mādata tua que tu ex iuſticia tua iudicas facienda. Et.Iuſtificationes tuas cuſtodiam: nō mederelinquas vſqꝫ quaqꝫ.Iuſtificationes tuas cuſtodiam) opera iuſticie faciendo et precepta tua iuſtificantia oꝑeadimplēdo ⁊ vt cuſtodiā nō me derelinquas)ſubtrahēdo auxiliū ꝓtectionis tue (vſqꝫ quaqͣꝫ)et valde et nimis vel ex toto et penitus. quaſi. d.ſi derelinquis aliquando ad ꝓbationē vt virtus ꝑficiatur et meritū augeat̉ vel vt infirmusſine auxilio tuo mihi videar ⁊ ne de me gloriernon tamen derelinquas omnino ne peream etſic gloriabor in te nō in me. Nemo ergo debetinflari ꝙ nunquā derelinquat̉ vel dolere ꝙ aliquando derelinquat̉.BechN quo corrigit adoleſcentior viam ſuā: in cuſtodiendo ſermones tuos.In prima littera partes beatitudinis poſuitin quibus precat̉ ſe cuſtodiri in hac ſcd̓a tempus cōuerſionis aperuit in quo potiſſimū a lapſu et confuſione fluxe etatis ad deum quis cōuerti debet. Unde huic octonario premittit̉ littera Beth) que interpretat̉ confuſio quia hicoſtendit precepta dei liberare hoīem de confuſione id eſt de lapſu peccati qui enim viam ſuācorrigit non confundit̉ iuſtificationes inquaꝫtuas cuſtodiā que vere ſunt cuſtodiēde. Nam¶ In quo corrigit adoleſcentior) ⁊ iuuenis etate (viam ſuam) lubricā ⁊ prauam ad peccandūUel (adoleſcentior) ad deū nouitate gratie percepta conuerſus (viam ſuam) id eſt cōuerſationem ⁊ conſuetudinē ſuam prauam. Et reſpondet dicens (in cuſtodiendo ſermones tuos) ſcꝫoꝑando non tm̄ legendo vel memorando hocenim loco cuſtodia ſermonuꝫ dei intelligendaeſt operatio preceptoꝝ eius que fruſtra cuſtodiuntur memoria ſi nō cuſtodiunt̉ ⁊ vita. namquidam verba dei tenendo agunt ne obliuiſcātur nec agunt viuendo vt corrigant̉. Et qꝛ inhis correctio eſt ideo.In toto corde meo exquiſiui te: ne repellas me a mandatis tuis.In toto corde meo) id eſt ex toto affectu cordis mei quia mens diuiſa nō impetrat ꝭ exquiſiui te et amaui ex dono tuo. Non enim ambulando ſed amando nō motu corporis ſed affectu cordis exquirit̉ et inuenit̉ deus: hoc autemnobiſcū agit ẜmo diuinus vt dn̄s diligat̉: hocnobiſcū agit dilectio dn̄i vt ſermo diuinus impleatur ⁊ ideo (ne repellas) nō adiuuādo (me)quaſi indignū (a mandatis tuis) intelligendiset implendis. Minus dicit ⁊ plus intelligit ideſt admittas me ad intelligentiaꝫ et impletionēmādatoꝝ tuoꝝ. Quia ergo repelli metuit agitquod ſequitur.In corde meo abſcondi eloquia tua vt