bona quanta mala. Incipiunt grauare peccata mea ⁊ vincit in ſua mīa. Miſeret̉ inqͣꝫ qꝛ.Cuſtodiens paruulos dn̄s: humiliatusſum et liberauit me.Cuſtodiens) eſt vt paſtor (ꝑuulos) .i. humiles (dn̄s) vt grandes faciat heredes ſi quis ſehūiliat huius miſeret̉ dn̄s ⁊ eū cuſtodit ⁊ quanto minor quis eſt apud homīes tāto maior eſtapud deū. Et exꝑto credite qꝛ ego (humiliatusſum) veraciter corā) ip̄o (et) ideo (liberauit me)ab anguſtijs meis ſua gr̄a ⁊ virtute. Deīde hortatur animā ſuā vt conuertat̉ ad deū. Unde requies eſt. q. d. Et qꝛ dn̄s eſt miſericors ⁊ cuſtodiens paruulos ergo.Conuertere anima mea in requiē tuamquia dn̄s bene fecit tibi.Conuertere) o (anima mea affectōe et deſiderio (in requiē tuā) .i. ad deuꝫ in qͦ ſolo eſt tibimentis reqͥes non tn̄ deſidia vt oꝑari ceſſes. Etmerito cōuertere (qꝛ dn̄s bene fecit tibi) ⁊ multis ꝑiculis te liberando ⁊ cuſtodiendo ac variadona tibi dando. Talis actio debet eſſe animeque tendat ad quietaꝫ ſecuritatē nō que augeatinquietū laborē. Requies nr̄a chriſtus eſt deꝰnoſter. Si qn̄ fuerimꝰ in anguſtia et cepit noscogitatio captiuare in pctm̄ dicamus cōuertere anima mea in requie tuā. Ita bene fecit.Quia eripuit animam meam de morte:oculos meos a lachrymis: pedes meosa lapſu.Quia eripuit animā meā de morte) infidelitatis: peccati: ⁊ eterna (oculos meos a lachrymis) ꝓ lapſū ⁊ peccatis (pedes meos) ⁊ affeci(a lapſu) ⁊ ꝑiculo peccandi de morte infidelitatis: poteſt intelligere homo fidelis iam ereptaeſſe animā ſuā eo ip̄o quo ex infideli fidelis effectus eſt. Eripuit etiaꝫ in pn̄ti a morte peccatiſed in futuro eripiet a morte eterna. Cetera ꝟoduo ſpe cōpleta ſunt in eis que nōdum ex hacvita emigrauerūt ſed nō in re. Nunc enī cumlapſus nr̄os ꝑiculoſos cogitamus nō ceſſantoculi a lachrymis: tunc aūt eripiet oculos noſtros a lachrymis qn̄ ⁊ pedes a lapſu. Un̄ ſubiungens nō ait placeo ſed.Placebo dn̄o in regione viuoꝝ.Placebo dn̄o) ꝑfecte in futuro qn̄ nullꝰ eritlapſus nullū infirme carnis lubricū et hoc (inregione viuoꝝ) .i. eternaliter viuentiū ſcꝫ in celeſti regno ⁊ gloria btōꝝ vbi nemo morit̉. Ibienī anima ſemꝑ viuit ibi cū corꝑe de immortalitate letat̉ vbi ſatis oſtendit ab ea ꝑte nōduꝫſe placere deo que eſt in regione morientiū .i. incarne mortali qm̄ in pn̄i ſeculo ꝑfectus iuſtusnemo eſſe poteſt nec enim mūdus a pctō nec ſivnius diei fuerit vita eius.Oratio.Ablutor peccaminū dn̄e qui animā teⁱ fideliter inuocantē velociter ꝯſolaris rogamus vtnos a ꝑiculis inferni erutos in regione viuoꝝablata peccati morte reſtituas. Per dn̄m.Pſalmus de conſtantia fideliū et ſanctorum martyrū in fide et cōfeſſione ꝓpter chriſtū alios ad hoc ip̄m ſuis verbis et exemplis ꝓuocantium.pͣs. Cxv.Redidi propterquod locutus ſum: ego aūt humiliatus ſum nimis.Auctor pſalmi ꝓpheta dauid. Titulus eſt alleluia: voce laudis ꝯgrue p̄titulat̉ iſte pſalmusqꝛ in hͦ pſalmo v̓ba ſunt martyꝝ qui ꝯfeſſioneviguerūt et premia dei ꝯſecuti ſunt. Materiaꝯſtantia fideliū ac ſctōꝝ martyrū in fide ⁊ ꝯfeſſione. Intentio: monere ad dei laudē: ꝓ donisiſtis fidelibꝰ collocatis. Sententia in generaliꝓpheta in iſto pſalmo loquit̉ in ꝑſona martyrūinuictoꝝ quāta ꝓ fide ꝑtuler̄t alijs referētiū vtſui exēplo ꝯſtanter in paſſionibꝰ ſe habeāt ⁊ cōmemorat dei bn̄ficia ſcꝫ fidē ⁊ ꝯfeſſionē qꝛ crediderunt in fidē chriſti nō obſtantibꝰ multis etmagnis tribulationibꝰ publice cōfeſſi ſunt acglorioſam mortē ꝓ chriſti noīe ⁊ catholica fideꝯſtanter ſuſceperunt. Snīa in ſpeciali ꝓph̓a gͦin ꝑſona martyꝝ cōmemorans dei bn̄ficia ait(Credidi) ſcꝫ vere ⁊ ꝑfecte (ꝓpter qd̓ locutꝰ ſuꝫ).i. cōfeſſus ſiue ꝯſtanter ea que credidi nō negaui cibaria ꝯſeruis: non tacui corā ſpiculatore.Credenti neceſſe eſt loqui nō eniꝫ ꝑfecte creditqui qd̓ credit vel pigritia vel timore non loquit̉debet enī loquendo alios lucrari vt mereat̉ audire intra in gaudiū dn̄i tui. Si martyres quidam moriendo tm̄: quidā etiam loquendo ſubdiſcrimine gladij ꝯfeſſi ſunt quātomagis nosꝯfiteri debemꝰ in ſecuritate (ego aūt humiliatꝰſum nimis) ab eis qui veritati ꝯtradicūt .i. paſſus ſum multa ꝓpter verbū dei qd̓ fideliter tenebam. Et ne vera confeſſio viribꝰ hominis detur ſubiungit.Ęgo dixi in exceſſu meo: omnis homomendax.Ego) aūt nō attribuens mihi cōfeſſionē (dixi in exceſſu meo) .i. in extaſi ſcꝫ mēte rapta adſuꝑna ⁊ ad pure ꝟitatis cognitōꝫ vel in pauorepaſſionū ſeu infirmitatis mee dixi inqͣꝫ hoc ſcꝫ(oīs homo) de ſe p̄ſumens (mendax eſt ex ſe etfragilitate ſue nature et nō audet ꝯfiteri deum