diendo (⁊ vſqꝫ in ſeculū) .i. ſine fine qꝛ ex hͦ tempore vſqꝫ in eternū laudandus eſt dn̄s.Oratio.Eſto nobis dn̄e adiutor et ꝓtector in te ſperantibꝰ ⁊ memor nos feciſſe de terra da vt ſemper viuamus in laude ſuꝑna. Per. do.Pſalmus de gratiarū actione ꝓ exauditione orationis liberati a multis periculis et de oratione ꝓ requie inuenienda poſt huiuſmodi beneficiū liberatōis.pͣs. cxiiij.Ilexi quoniā exaudiet dn̄s vocem oratōis mee.Auctor pſalmi ꝓpheta dauid. Titulus eſt all̓a .i. laudate dn̄m: hic titulꝰ ſepe iteratur qꝛ laudatio dei ⁊ dignitas eſt operū ⁊ precium eſt laboꝝ .i. ⁊ meritū eſt ⁊ premiū. Materia gratiarū actio de exauditōe orōnis ꝓ liberatione a malis et oratio ꝓ reqͥe poſt huiuſmōigratiā liberatōis. Intentio: monere ad dei laudem ⁊ in omni afflictōe recurrere ad deū ꝑ orationē. Sententia in generali ꝓph̓a in iſto pſalmo in ꝑſona cuiuſlibet fidel̓ ad magnā ⁊ inſtātem petitōꝫ ſuā de ꝓfunda pctōrū fouea vel deafflictōne ſpirituali ſiue corꝑali ſe diuinitꝰ liberatum eſſe recognoſcens gr̄as agit ⁊ iterū oratvt liberatus ad requiē veniat. Et eſt iſte pſalmꝰꝯſolatio fideliū cōtra dolores ſeculi: in hoc etiam pſalmo ⁊ tribus ſequentibꝰ ip̄m: ſunt alie etalie ratōes laudandi deū. Sententia in ſpeciali ꝓpheta ergo in ꝑſona liberati gr̄as agēs deoait ¶Dilexi) ſcꝫ dn̄m nō ꝓpter tꝑalia bona mihidata vt infideles ſed (qm̄ exaudiuit) ipſe dn̄s)ſicut certitudinaliter ſpero (vocē oratōis meein anguſtijs. Quia dilectionē ſpes boni futuriſolet accendere inde dilexiſſe ſe dicit qm̄ ſperauit exauditurū deū voce oratōnis ſue. Tria nobis cōmendant̉ in hͦ verſu ſcꝫ fides ſpes ⁊ charitas: fides enim orat: ſpes futura p̄ſtolat̉: charitas corroborat fidem ⁊ ſpem ſed fides ⁊ ſpesnutriunt charitatē: maxime enī deū diligimusꝓpter inuiſibilia ⁊ eterna que ſperamꝰ ⁊ credimus. Inde aūt ſpero qm̄ exaudiet.Quia inclinauit aurē ſuā mihi: et in diebus meis inuocabo.Quia iam (inclinauit aurē ſuā mihi) dicit̉per ſimilitudinē auris dei miſericordia ipſiusquam videt̉ inclinare cū nos clementer dignatur audire: aurē ſingulariter ſuaꝫ inclinauit qn̄filiū ſuū nobis miſit ⁊ ꝓ nobis in mortē dedit.Inclinatio ergo ſue auris ꝓbatio eſt future exauditōnis ⁊ idcirco in hoc ego exꝑtus miſeri-cordiam (inuocabo) eum ⁊ eius auxiliū (in diebus meis) .i. in diebꝰ mee miſerie quos mihi feci peccando qui ſunt pleni laboris et doloris.Uel (in diebus meis) preſentibꝰ .i. in diebꝰ ſalutis mee tꝑe ſcꝫ acceptabili. Modo enim ⁊ inhac vita tm̄ ſunt dies noſtri ad inuocandū Exneceſſitate aūt magna cōpellor inuocare qꝛ.Circūdederūt me dolores mortis: et pericula inferni inuenerunt me.Circūdederunt me dolores mortis) .i. vehementiſſime tentatōes peccati que pariunt dolorem mortis vl̓ ip̄a etiā pctā que ſūt cauſa doloris ⁊ mortis eterne q̄ mors erit in inferno. vn̄ſequit̉ (et ꝑicula inferni) .i. debita ⁊ reatus penarum inferni (inuenerūt me aberrantē abſqꝫte ⁊ expoſitū malis ita vt in inferno puniar niſi adiuuer in tentatōnibꝰ iſtis ⁊ liberer a peccatis. Ego vero ea nō inueniebā qꝛ ꝓſperis ſeculi gaudebā in quibꝰ plus fallunt inferni pericula ⁊ ſuffuſus carnali voluptate nō animaduerti mala me circūdantia. Illa ergo mala prius inuenerunt me neſcientē ſed poſt etiam egotandem.Tribulationē et dolorē inueni: et nomēdn̄i inuocaui.Tribulationē) .i. afflictionē ex timore (et) perꝯſequēs (dolorē) interiorē de ꝑiculis (inueni)qꝛ ꝑ illā afflictionē ex timore inueni ⁊ cognouimeā miſeriā interiorē quam neſciens habebaꝫſcꝫ dolores mortis et ꝑicula inferni: pͥus enimvana me ſeducebant ⁊ vtilitas tribulatōis melatebat quam tribulationē deus infert hoī advtilitatem qꝛ ꝑ flagella exteriora cognoſcit homo ſuam miſeriā interiorē ⁊ ideo cognita meamiſeria (nomen dn̄i inuocaui) in his tribulationibus ⁊ ꝑiculis ſatagendo vt ꝑ eum liberarer ab ip̄is. Inuocaui inqͣꝫ. d.O dn̄e libera animā meā: miſericors dominus et iuſtus: et deus noſter miſeret̉.O dn̄e) qui potes om̄ia (libera animā meā)ab his miſerijs ne tantis ꝑplexitatibꝰ inuoluta pereat in eis et nullus dubitet liberari ſi deuote clamauerit qꝛ (miſericors) eſt (dn̄s) parcedo delictis ⁊ tn̄ iuſtus qꝛ flagellat ꝓ eis ne miſericordia remiſſio credat̉ inutilis (⁊ deus noſter) iteꝝ (miſeret̉) qꝛ recipit ad beatitudinē quēflagellat nec tam amaruꝫ debet eſſe ꝙ flagellatqͣꝫ dulce ꝙ recipit. Erige aures pctōr miſericors eſt dn̄s ſed noli eſſe negligens ſequit̉ enīꝫ(et iuſtus ⁊ deus) inquit (noſter miſeretur) nōdicit de preterito ſed preſenti vt ſemper eum miſericordem oſtendat. Semel etiam iuſtum poſuit et bis miſericordem quia nō tanta habeo
Druckschrift
Expositio in Psalterium : Mit Vorwort von Jakob Wimpfeling
Entstehung
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten