Ne autē videret̉ nō fuiſſe aniequā eſſet nobisrefugiū adiungit.Priuſqͣꝫ mōtes fierēt aut formaret̉ terra et orbis: a ſeculo et ī ſeculū tu es deꝰ.Priuſqͣꝫ montes) .i. angeli (fierent) de nihilo ⁊ priuſqͣꝫ (formaret̉ terra) .i. hoīes de limoterre. Ecce omnis rationalis creatura hac diſferentia diſtincta eſt vt montiū nomine ſignificaretur celſitudo angeloꝝ ⁊ terre noīe humilitas hoīm (ct) prius quam fieret ( orbis) .i. vniuerſitas rerū (a ſeculo ⁊ in ſeculū .i. ab eternoſine initio ⁊ ineternū ſine fineitu es deus .ſ. immutabilis ac ſi diceret. Tu qui ex virgine tꝑaliter carnē aſſumens humano generi refugiūes factus ante ip̄aꝫ ⁊ oēm creaturā ⁊ ꝑ omniaſecula es ⁊ ꝑmanes deus qꝛ tu es ſemꝑ ⁊ eternus. Sed qꝛ hic in magnis tentationibꝰ viuimus ne ab hͦ eterno et refugio auertamur erathomo dei. d. Cum ſis refugiū.Ne auertas hoīem in humilitatē: et dixiſti cōuertimini filij hominū.Ne auertas) .i. ne auerti ꝑmittaſ (hoīem) atuis bonis eternis ⁊ ſublimibꝰ (in humilitatē)id eſt in tꝑaliū et terrenoꝝ ꝯcupiſcentiā vt cōtemptis eternis tꝑalia ꝯcupiſcat. ſapiatqꝫ terrena (⁊ .i. qꝛ (dixiſti ꝯuertimini) ab amore mūdi et terrenoꝝ ad me ⁊ ad amorē eternoꝝ (filijhoīm) qui habetis libertatē ad hoc facienduꝫq. d. hoc a te peto qd̓ ip̄e iuſſiſti precē ergo petentis exaudi et fidē volentis adiuua dans eigr̄am ſine cuius adiutorio ꝑ arbitriū voluntaris tentatōes huius vite ſuꝑare nō poſſumusMagna eſt clementia dei que nos ad cōuerſionem inuitat. Ideo aūt debemꝰ ab his labētibus ad te ⁊ ad tuū refugiū cōuerti.Qm̄ mille anni ante oculos tuos: tāqͣꝫdies heſterna que preterijt.Qm̄ mille anni) .i. quantūlibet ſit longa vita iſta (ante oculos tuos) .i. ad comparationeꝫeternitatis quā tu vides ſunt (tāqͣꝫ dies heſterna que) ſcꝫ (p̄terijt) .i. ſil̓is eſt diei heſterne ẜmhoc qd̓ p̄terijt ⁊ que iam nihil eſt. Nec ſaltemtanquā dies craſtina que ventura eſt qꝛ om̄iaque tꝑis fine claudunt̉ ꝓ tranſactis habendaſunt ⁊ quaſi nihil ſunt reſpectu eternitatis qꝛ finiti ad infinitū nulla eſt comꝑatio. Si autemmille anni nullius ſunt momēti reſpectu eternitatis ꝑ ꝯſequens nec vita alicuius hominisque adhuc ad mille annos nunquā ꝑuenit. q.d. nihil eſt homo niſi des ei alterā vitaꝫ ⁊ ideobene neceſſe eſt iſtam vitam poſtponere ⁊ aliāꝯſiderare ⁊ ẜm apl̓m ea que retro ſunt obliuiſci .i. tꝑalia ⁊ ea q̄ ante nos ſunt appetere .i. eterna. Et nec tāquā dies vna ſunt mille āni. Sꝫ.Et cuſtodia in nocte: que pro nihilo habentur eoꝝ anni erunt.Et) tanqͣꝫ (cuſtodia in nocteꝫ .i. ſicut vna vigilia noctis que nō habet niſi tres horas. Etbene cuſtodie noctis vita pn̄s ꝯꝑatur quia inſollicitudine ⁊ tenebris huius ſeculi agit̉. Antiqui diuiſerūt noctē in quattuor cuſtodias .i.in quatuor vigilias in quibꝰ ſolent poni cuſtodie vt caueantur inimicoꝝ inſidie. Sic et nosqͣꝫdiu in nocte huius ſeculi ſumus cōtra inſidias diaboli vigilare debemus. Et vt minusdicam et vilitatem huius vite adhuc oſtendā.(anni) mille (erunt) de numero (eoꝝ .i. inter eacōputabunt̉. (que ꝓ nihilo) et ꝓ nullo p̄cio habentur .i. nulla reputabunt̉ vt ſomnia. Et merito illis ꝯꝑantur qꝛ hi anni anteqͣꝫ veniāt nōdum ſunt cum aūt venerint iam nō erūt. q. d.in tenebris agit̉ vita pn̄s et in ſollicitudine ettrepidatōe ⁊ quaſi nihil eſt. Sed nō accuſanste quaſi factorē mutabiliū hec dixi immo diuine iuſticie conſentiens dicoMane ſicut herba tranſeat: mane floreat et tranſeat: veſpere decidat: induretet areſcat.Mane) primo ſcꝫ pueritie (tranſeat) homoid eſt a ſua qualitate mutet̉ (ſicut herba) q̄ citomutat̉ a qualitate quā habet in nocte in deteriorem mane orto ſole et ſcd̓o (mane floreat ettranſeat) in aliaꝫ qualitatē .i. momentanee vigeat et cito ꝑagat florē ſuū: et poſtea (veſpere)frigide ſenectutis (decidatꝭ .i. cadat in morteꝫ(induret) in cadauer (et areſcat) id eſt ſiccet̉ inpuluerem. q. d. luat homo qd̓ meruit. Oīs enīcaro fenū et oīs gloria eius vt flos feni: ſenuꝫaruit et flos decidit. Hec aūt pena de peccatovenit vnde ſubdit.Quia defecimus in ira tua: et in furoretuo turbati ſumus.Quia) ab im mortali ſtatu (defecimusideſt in hūc defectum mortalitatis verſi ſumus(in ira tua) qua iratus es primis parentibꝰ etin vindicta tua nobis inflicta ꝓpter pctā nr̄aet nō tm̄ ſcd̓m corpus defecimus infirmitateſꝫ etiā ẜm aīam affligimur mortꝭ timore. vn̄ ſequitur (et in furore tuoſ .i. in effectu furoris tuiſcꝫ de morte (turbati ſumus) timentes mori etquod grauius eſt poſt mortē puniri. Infirmifacti ſumus et infirmitatē finire trepidamus.Iuſte aūt defecimus qꝛ peccauimꝰ. Et tuPoſuiſti iniquitates noſtras in cōſpectu tuo: ſeculū noſtruꝫ in illuminatōnevultus tui.