exaudiri cupio ad hoc intendit mea oratio vthabitare merear in tua domo.Quia melior eſt dies vna in atrijs tuisſuper milia.Quia melior eſt dies vna) īmutabilis queeſt in atrijs tuis) .i. in celeſtibꝰ manſionibꝰ (ſuper milia) dierū in terris qui finem habent. etponit finitū ſcꝫ milia ꝓ infinito. qd̓ dicit̉ diesvna ſpectat ad illam vnam de qua alibi dicit̉vnā petij a deo hāc reqͥraꝫ. Milia dieꝝ hoīesdeſiderant ⁊ multuꝫ hic viuere volunt. Contemnant milia dierū deſiderent vnum diem qͥnon habet ortum ⁊ occaſuꝫ. diem ſempiternūcui nō cedit heſternꝰ quem nō vrget craſtinusDuius diei amore iſte ab negās ſemetip̄ꝫ ſubiungit ꝓpter qd̓.Elegi abiectꝰ eſſe in domo dei mei: magiſqͣꝫ habitare in tabernaculis pctōꝝ.Elegi) et ſi poſſem regnare diu abiectusedeſpectus (eſſe) opinione hominū .i. vilis ⁊ cōtemptibilis haberi ⁊ in humilitate viuere deoqꝫ ſeruire (in domo dei mei) .i. in ſancta eccl̓iamilitante ⁊ ſociate bonoꝝ in quibꝰ habitat deus tanquaꝫ in domo ſua (magiſqͣꝫ habitare intabernaculis pctōꝝ) vbi ſunt qui honoribꝰ tument .i. magis qͣꝫ eſſe in gloria ſeculi ⁊ excellentia inter pctōres potentes ⁊ ſuꝑbos. Ideo aūtvolo eſſe abiectus magis qͣꝫ glorioſus et in domo dei magis qͣꝫ alibi.Quia miſcd̓iam ⁊ veritatē diligit deusgratiā et gloriā dabit dn̄s.Quia miſcd̓iam ⁊ veritatē diligit deus) quein eccl̓ia preſtat humilibꝰ ⁊ abiectis. Miſcd̓iaeſt qua prius ſubuenit ac donat pct̄ā ⁊ iuſtificat. ꝟitas qua poſtea reddit ꝓmiſſa ⁊ coronatEt ne hoc ex meritis dari putes adiunctuꝫ eſt(gratiā) hic in preſenti (et gloriā) ibi in futuro(dabit dn̄s) vere humilibꝰ. Eſto ergo abiectꝰet humilis vt de loco infimo vocari ſuꝑius acgratiā ⁊ gloriā conſequi merearis. Unde bene ſubditur.Non priuabit bonis eos qui ambulantin innocētia: dn̄e virtutū beatus homoqui ſperat in te.Non priuabit bonis) ſpiritualibꝰ ſcꝫ gratie⁊ glorie (eos qͥ ambulant in innocentia) ſcꝫ aboffenſa dei ⁊ ꝓximi cauendo ⁊ mūdos ſe ip̄oscuſtodiendo. Innocētia enim vera eſt que necſibi nec alteri nocet. Cur ergo ꝓ bonis terrenis deſerit̉ innocentia. Acquirit̉ aurū ⁊ perditur celū. Et cōuertens ſermonē ad deum ſubdit. Et qꝛ nō priuabis ergo o (dn̄e virtutū dator ⁊ ꝯſeruator. deus miſcd̓iaꝝ et totius ꝯſolatōnis qui tanta facis nobis (beatus homo inpreſenti ꝑ ſpem ⁊ in futuro ꝑ rem (qui ſperat)et ſpem ponit (in te) et in eternis nō in tranſitorijs ⁊ caducis. paucis verbis om̄ia ꝯcludit q̄reſtant nobis facienda in preſſura.Oratio.Tabernaculoꝝ celeſtiū fundator eterne diſpone queſumꝰ aſcenſiones in cordibꝰ noſtrisquibꝰ ad tua tabernacula mereamur ſine lapſu ꝯſcendere. Per dn̄m.¶ Pſalmus de aduentu chriſti primoet incarnatōis myſterio ac de pluribꝰ beneficijs inde humano generi miſericorditer collatisps. lxxxiiij.Enedixiſti domine terram tuam: auertiſti captiuitatem iacob.Auctor pſalmi ꝓpheta dauid. Titulus eſt.In finem pſalmus filijs chore. Et eſt ſenſuspſalmus iſte dirigens nos in finem .i. in chriſtum ꝑ quem fit benedictio: cantat̉ filijs choreid eſt nobis agens de noua benedictōe data ꝑgratiā chriſti incarnati. Eſt enim de pͥmo aduentū ꝑ quem fit bn̄dictio omniū gentiū quaad ſupradicta eterna tabernacula et atria ꝑuenitur que per pctm̄ ade maledictōni ſubiacebant ⁊ ab illis excludebant̉. Materia aduentus chriſti ⁊ incarnatio ac bn̄ficia ex hoc collata generi humano. Intentio monere nos vtper fidem ad chriſtū accedamꝰ ⁊ ſic eius benedictionē habeamꝰ. Snīa in generali ꝓph̓a iniſto pſalmo hiſtorialiter agit primo de reuerſione iudeorū a captiuitate babylonica factaꝑ tyrū ſed myſtice ⁊ ꝯſequenter agit de primoaduentu ⁊ incarnatōis myſterio ac liberatiōeque fienda erat ꝑ chriſtū et ſic figure reſpōdetfiguratū. Dicit autē futura tanquā p̄terita ꝓpter certitudinē et qͥat apud deū iam erant facta. Snīa in ſpeciali. Maledictioni ergo adeopponens benedictionē chriſti ait. (Benedixiſti) o (dn̄e) .i. miſcd̓iter reſpexiſti (terra tuaꝫ) ſcꝫiudeā reducendo ppl̓m tuuꝫ de babyloniā adeam (auertiſti captiuitatē iacob .i. ppl̓i deſcendentis ab iacob. Uel (benedixiſti) o (dn̄e) perchriſtū (terrā tuā) .i. carnē noſtrā ⁊ eccl̓iaꝫ tuādedit enī fructū ſuuꝫ ⁊ natus eſt ſaluator ſuuset per eum (auertiſti captiuitatē iacob) .i. nouippl̓i liberando nos a pctīs noſtris in quibꝰ captiui a diabolo tenebamur qui ꝑtinemꝰ ad iacob imitando abrahe fidem et ſumus minorppl̓us cui ſeruiat maior. Et ſubiūgit quomodo auertit.