Iin mente habui .i. in memoria ⁊ deſiderio. q.d. vidi bona que ꝑdidi ⁊ mala que inueni ⁊ iōturbor qꝛ homo ſtultus antiquos et labentesdies magnopere deſiderat ⁊ illos annos eternos qui ſtant negligit ⁊ nō querit.Et meditatus ſuꝫ nocte cū corde meo:et exercitabar et ſcōpebā ſpm̄ meū.Et meditatus ſum) de diebꝰ illis (nocte) inſecreto. nox enim ad meditationē ꝯgruit. tractans (cum corde meo) .i. cum ratōe ſi quomōpoſſem redire ⁊ ꝑuenire ad annos eternos. nōquerit huius rei conſciū niſi cor ſuuꝫ) ⁊ exerciubar) in hac meditatiōe hec ⁊ alia cogitando(et ſcopebā ſpiritū meū) .i. ſcrutādo purgabāmentē meam ⁊ mundabā ab omnibꝰ culpis ⁊dei offenſis vt videre poſſem. hoc exercitiū cōmendat Augꝰ. d. O ꝑtinaces anime date mihi hoīem qui ꝯpungat̉ in cubili ſuo qui quotidie reſculpat ſpiritū ſuuꝫ. qui reſiſtat laudibꝰhominū. qui nō acquieſcat ꝯcupiſcentijs voluptatū. huic de ſecretario ſapientia effulgebitIſta gͦ huc ⁊ illuc volui ſic apud me tractās .ſNunquid ineternū ꝓijciet deus: aut nōapponet vt cōplacitior ſit adhuc.Nunqͥd ineternū) .i. ſine termino ⁊ ſine remedio (ꝓijciet deus) nos a ſua gratia ⁊ ꝯſolatione dimittendo nos in afflictōne. Abſit (autnō apponet) .i. nōne addet (vt cōplacitior ſit)miſerēdo qͣꝫ iratꝰ fuerit puniēdo (adhuc) .i. vltra ⁊ de cetero ⁊ nōne apponet mīam ire vt ip̄equi fuit iratus repellendo ⁊ mala inferēdo ſitmanſuetior liberando ⁊ reuocādo. q. d. immoapponet vt qͥ ſemꝑ placidus ⁊ qͥetus eſt in natura ſua ꝯplacitior ſit ī creatura ſua. Non enīculpa creature vim miſericordie creatoris poterit ſuperare.Aut in finem mīam ſuam abſcidet: a ge(neratione in generationē.Aut in finem) .i. totaliter ⁊ omnino ſcꝫ a bonis ſicut a malis (mīam ſuā abſcidet) a nobisid eſt terminabit ⁊ completā oſtendet ita vt exnunc mīam de cetero nō faciat ⁊ nō ampliusin poſteris generationibꝰ fiat vn̄ ſequit̉ (a generatōne in generatōeꝫ) .i. in generatōibꝰ ſibi ſuccendentibꝰ vt iniquītatē patrū portet nō ꝯſentiens generatio filioꝝ. q. d. non qꝛ ipſe naturaeſt miſericors ⁊ eius ꝓprietas eſt miſereri ⁊ parcere. Deinde idem alijs verbis repetit. d.Aut obliuiſcet̉ miſereri deus: aut ꝯtinebit in ira ſua miſericordias ſuas.Aut obliuiſcet̉ miſereri deus) cui ſemꝑ eſteadē memoria ⁊ cui naturaliter ſemꝑ ineſt miſcd̓ia. q. d. qꝛ incepit ⁊ ꝯſueuit miſereri iō noneſt deſiſtendū. in alio nō eſt mīa niſi eam deusdonet et ipſe erit ſine ea. Riuus currit et fonsſiccatꝰ eſt (aut ꝯtinebit in ira ſua miſcd̓ias ſuas) ſolitas ita ꝙ nō extendat eas amplius adnos et vincet ira mīam in eo qui nunquā in ſeiram pōt habere nec mīam ꝑdere. q. d. nō ſedpotius in miſcd̓ia iram ꝯtinebit ⁊ miſcd̓ia irāvincet. Ita cogitabā hec apud me.Et dixi nūc cepi: hec mutatio dextre excelſi.Et) poſt hec redeundo ad rationē ⁊ reſipiſcendo a deſperatōne diuine miſcd̓ie (dixi) incorde meo .i. huic meditatōi mee reſpōdi (nūc)primo (cepi) .i. incepi ſaꝑe ⁊ intelligere veritatem ſcꝫ ꝙ homo reducet̉ ad annos eternos (ethec mutatio) in nobis eſt (dextre excelſij .i. fauoris ⁊ ꝓpiciatōis dei ⁊ effectus diuine miſericordie et pietatis qꝛ ab ira ad miſcd̓iam ſcꝫ ꝙde ſeruis mutamur in filios. iſtud poteſt dicere penitens qui reſipiſcens exclamat nunc cepi ſcꝫ viuere ⁊ ſimilia. vir etiā ſanctus quantūcunqꝫ ꝓfecerit ⁊ in bono ꝑſeuerauerit debꝫ tn̄dicere nunc cepi quaſi totū qd̓ fecit paruꝫ velnihil ei videat̉. Et ego.Memor fui operuꝫ dn̄i: qꝛ memor eroab initio mirabiliū tuoꝝ.Memor fui operū dn̄i) .i. huius mutatōisin me facte nunquā dans obliuioni vt meliora mererer Sꝫ ne de ſe tm̄ letare videret̉ addit(qꝛ etiā memor ero mirabiliū tuoꝝ ab initio)mūdi .i. reducā ad memoriā q̄ deus hūano generi ab initio indulſit ſcꝫ ꝙ adam ad imaginēſuā fecit ꝙ noe ꝙ abrahe ⁊ pl̓ibꝰ alijs ſanctisfecit ⁊ tandē ꝙ ip̄e deus venit. q. d. tota mea cogitatio de virtutibꝰ tuis eſt. Conſidero quomōillis miſertus es et de me nō deſpero. Deindevniuerſalius repetit.Et meditabor in omnibꝰ operibꝰ tuis ⁊in adinuentionibꝰ tuis exercebor.Et meditabor in omnibꝰ oꝑbꝰ tuis) ſcꝫ creationis. diſpoſitōis. ornatus. gubernatōis. etalijs omnibꝰ que tu mihi reuelaſti (⁊ in adinuentionibꝰ tuis) ad noſtrā ſalutē ꝑtinentibꝰ .i.in oꝑbꝰ gr̄e que ꝓ redemptōe noſtra adinueniſti. primo enim on̄dit deus oꝑa potentie ſueqn̄ in principio fecit celū ⁊ terraꝫ ⁊ omnia quein eis ſunt. poſtmodū oꝑa noua adinuenit qͥbus humanū genus redimeret in vtriſqꝫ operibus debet excereri fidelis animus vt in illisagnoſcat dei potentiā in iſtis attendat dei miſericordiā. his aūt eruditꝰ ille in laudē ꝓrumpit ⁊ iam oꝑa miſcd̓ie dei circa nos explanare incipit dicens. O.