¶ Pſalmus de mutatōne ire dei in miſericordiā: et de incarnatōe chriſti de diuerſis dei operibꝰ et miraculis ac liberatione ppl̓i ſui a tribulationibꝰ et pericupͣs. lxxvi.Oce mea ad dominum clamaui: voce mea ad deūet intendit mihi.Auctor pſalmi ꝓpheta dauid. Titulus in finem ꝓ idithun pſalmus aſaph. Et eſt ſenſuspſalmus ille attribuit̉ aſaph .i. fideli cōgregationi que hic loquit̉ ⁊ agit ꝓ idithun .i. de ſe ſcꝫcongregatōe tranſiliente in finem .i. in chriſtūvltra quem nihil eſt Quicunqꝫ ergo ad iſtumfinem vult venire debet omnia tranſitoria trāſilire ⁊ ad ip̄m qui incōmutabilis eſt totis niſibus anhelare. Materia. ꝯtemptꝰ ſeculi ⁊ tꝑalium ac deſideriū dei ⁊ eternoꝝ. Intentio: monere deſideria ⁊ illecebras ſeculi calcare ⁊ nihil niſi illū ex quo ſunt omnia ſibi ꝓponere adqd̓ nos ſuo exemplo iſte tranſiliens conat̉ inſtruere. Snīa in generali ꝓpheta in iſto pſalmo loquit̉ in ꝑſona fidelis ꝯgregatōnis ⁊ cuiuſſibet viri ꝑfecti qui ꝯtemptis terrenis deuꝫgemitu ⁊ oꝑatiōe requirit quo ꝯſecuto in eiusamore ⁊ ꝯtemplatōe ſuauiter requieſcit ⁊ agitde mutatōe iredei in miſcd̓iam. et de incarnatione chriſti de diuerſis dei oꝑbꝰ ⁊ chriſti miraculis. de liberatōe ppl̓i ſui ⁊ fideliū ab imminentibꝰ tribulationibꝰ ⁊ ꝑiculis. Snīa in ſpeciali. Aſaph ergo omnia tranſiliens et ſolumdeum querens ait (Uoce) .i. intenſione deuotionis (mea) non aliena ab affectu cordis (addn̄m clamaui) nō aliud ab eo petens niſi ip̄mclamor ad deū nō eſt tam ſonus vocis qͣꝫ deſiderium cordis. Qui multū deſiderat multuꝫclamat. Et ex intenſo affectu ingeminans addit (voce mea ad deuꝫ) ſcꝫ clamaui oſtendensſe clamare ad ip̄m qꝛ nō ſolū dn̄s ſed et deuseſt. q. d. ſic clamaui vt ſit mihi dn̄s ⁊ deus. Etnō fruſtra ſe clamaſſe oſtendit ſubdens (et intendit mihi) me exaudiendo ⁊ ꝯſolando qꝛ ꝓpe eſt omnibꝰ inuocantibꝰ euꝫ et ſemper adeſtquerentibꝰ ſe nō aliud ab eo. Et nō ſoluꝫ aliotꝑe ſed etiam.In die tribulationis mee deum exquiſiui manibꝰ meis nocte cōtra eum: ⁊ nōſum deceptus.In die tribulatōis mee) in qua alij querūtde ea exirc (deū) tm̄ nō ab eo aliud (exquiſiui)vt in eo ſit mihi quies nec ſolū voce ſed etiam(manibꝰ meis) .i. operibꝰ bonis. ecce qꝛ operanoſtra nobis tacentibꝰ clamant et nō ſolū dieſed etiam (nocte) in quo notat orandi aſſiduitatem. q. d. queſiui quotidie. Uel idē dicit̉ hicnox comꝑatōne lucis eterne qd̓ ſupra dies cōparatione vite maloꝝ qui diem nō habent ſcꝫvita iſta .i. hoc ſeculū qd̓ eſt tribulatio illi quideſiderat celū (ꝯtra eum) .i. corā deo nō coraꝫhominibꝰ vt viderer̄ ab eis (et nō ſuꝫ deceptꝰ)qꝛ inueni ⁊ cōſecutus ſum qd̓ querebā. Quisenim queſiuit deū ⁊ nō inuenit? Et merito nōſum deceptus qꝛ.Renuit cōſolari anima meamemor ſuidei ⁊ delectatus ſum et exercitatus ſumet defecit ſpiritus meus.Renuit cōſolari anima mea) in alijs qͣꝫ indeo ⁊ reſpuit omnē humanā ꝯſolationē diuites huius ſeculi tedio affecti ſolent bona tꝑalia ꝯſpicere ⁊ triſticiaꝫ delinire ſed vir ſanctusqui hic luget ꝙ ab eternis gaudijs cecidit cōſolationes de tꝑalibꝰ nō admittit. Et ideo (memor fui dei) in qͦ eſt ſuauitas ꝯſolatōnis (⁊ delectatus ſuꝫ) in hac memoria qd̓ plus eſt qͣꝫ cōſolatus. Et qꝛ amor dei vacare nō poteſt recteſubiungit̉ (et exercitatus ſum) in meditatōe etcontemplatōe ip̄ius (et defecit ſpiritus meus)Ibi enim ſpūs humanꝰ defecit vbi ſpūs diuinus cōualeſcit. fortis eſt em̄ vt mors dilectio.Et cum mortē ab omni delectatōe mundi necat. Et exponit exercitationē.Anticipauerūt vigilias oculi mei: turbatus ſum et nō ſum locutus.Anticipauerūt) .i. p̄uenerūt (vigilias) alioꝝ(oculi mei) ante tꝑs ſurgēdo ad orandū et laudandum deū qꝛ amor dei ſomniū a corꝑe excutit. torporē fugat. animū ſollicitat. paceꝫ qͦꝫmalā rumpit inter corpus ⁊ ſpiritū ⁊ verboꝝſtrepitū cōpeſcit ⁊ ideo bene ſubdit̉ (turbatusſum) de hūana fragilitate et miſeria. vel qꝛ nōdum potui ꝯſequi qd̓ quero (et nō ſum locutus) alicui querens ſolaciū humani colloquijvel cōtra deū murmurādo. Non tn̄ ceſſat ſedconat̉ inuenire remediū nec iam ab omni tumultū ſcl̓i intra ſecretū cordis ſe rapiens ocioſum tenet ſolaciū. Unde ſubdit.Cogitaui dies antiquos: et annos eternos in mente habui.Cogitaui dies antiquos) ade in quibꝰ corruit hō a ſua ſtabilitate qn̄ in primis ꝑentibꝰhunc defectū meruimꝰ .i. cogitaui quid ꝯtigitade ꝓ inobedientia ⁊ ex illo cognoui hūc defectum hominis eſſe ⁊ ecōtra (annos eternos)quos homo ꝑſiſtens haberet in quibꝰ nō eritiſte defectus et qͦs nulla mors interrūpere pōt