(poſuiſti) .i. apponi ꝑmiſiſti (eis) ſcꝫ diuitiasin quibꝰ ꝯfidunt quas fallacijs et dolis adepti ſunt. ecce qꝛ diuitie ꝯferunt̉ alicui in laqueum peccati ⁊ penā pctī. Quia enī doloſi ſuntfaciendo dolū alijs ideo et ipſi dolum et deceptionē patiunt̉ vt excecati terrena eligāt ⁊ eterna relinquāt: vnde ſubdit (deicciſti eos) interius (dum alleuarentur) exterius .i. in eo ip̄o ꝙalleuant̉ nō dico poſtqͣꝫ alleuati ſunt qꝛ taliseleuatio ſeu elatio caſus eſt. Superbiūt exterius excecant̉ interius: ꝓficiūt honoribꝰ et cadunt moribꝰ. Ita in pn̄ti eſt eis ſed et de futuro quaſi admirando adiungit.Quō facti ſunt in deſolationem: ſubitodefecerūt: ꝑierūt ꝓpter iniquītatē ſuāQuō facti ſunt in deſolationē) ab oībus rebus deſerti in morte q̄ et repente venit eis: vnde ſubdit (ſubito) et repentine (defecerunt) qn̄in maiori ꝓſperitate et ſecuritate ſe eſſe credebant ſubito tollunt̉ qui diu tolerant̉ et nō cōmuniter cū bonis moriunt̉. ſed poſtqͣꝫ defecerunt (perierūt) eternaliter (ꝓpter iniquitatē ſuam) qꝛ mortui ſunt in finali impenitētia. propter iniquitatē ſuam pereūt qui terrena cupierunt. qui in ſuꝑbia euanuerūt. qui in voluptatibus ſuis radicati ſunt. hec ſunt maloꝝ nouiſſima q̄ intelligit qͥ in dei ſctūariū intrauitUelut ſomniū ſurgentiū dn̄e in ciuitate tua imagine ipſoꝝ ad nihilū redigesUelut ſomniū ſurgentiuꝫ) a ſomno deficitqꝛ imago in ſomno viſa ſubito euaneſcit ſic o(dn̄e in ciuitate tua) .i. in celeſti hierl̓m (imaginem ipſoꝝ) gloriā et felicitatē tꝑalem quā ip̄iquerūt que nō eſt vera gloria ſed vult ei ſimilari (ad nihiluꝫ rediges excludēdo eos cū ſuaimagine ab ip̄a ciuitate ita vt tam vera gloriāet beatitudo qͣꝫ eius imago et ſil̓itudo eis oeficiat. q. d. ſicut quis dormiens ſomniat honores ⁊ diuitias ſed euigilans nihil inenit ſic etiſti dum de hac vita in qua ceci dormiūt moriendo euigilauerint et ſe cognouerint excluſia gloria nihil niſi miſeriā inuenient. Ita continget impijs ſed ſpero ꝙ non mihi qui temporalia contemnoQuia inflāmatuꝫ eſt cor meū: et renesmei cōmutati ſunt: et ego ad nihilū redactus ſum et neſciui.Quia inflāmatuꝫ eſt cor meū) .i. amore deiet eternoꝝ igneqꝫ ſancti ſpūs accenſuꝫ et ideonihil niſi ſpūalia deſiderare p̄t (et renes mei)id eſt carnales affectus ⁊ delectatōes (cōmutati ſunt) in ſpūales et ablate qꝛ dei amor carnalem cōſumit voluptatē. (et ego ad nihilū redactus ſum in mea reputatōne et penitus me nlhil eſſe reputaui abnegās me ip̄m (et neſciui)id eſt pro neſciente et ſtulto me habui. Tria inhoc verſu demonſtrantur nobis valde vtiliaPrimo feruor charitatis: deinde mortificatiocarnis: poſtmodū ꝑfectio hūilitatis. In verſuvero qui ſequit̉ duo .i. obedientia et ꝑſeuerantia cōmendantur. ait enimUt iumentū factus ſum apud te: ⁊ egoſemper tecum.Ut iumentū factus ſum apud te) .i. manſuetus ad obediendū tibi ⁊ ad portādū onus tuū(et ego ſemꝑ tecūero ⁊ firmiter ꝑſeuerabo neca te recedā ꝓ te aliqͥd diligendo. feli c anima q̄pōt eſſe iumentū dei vt ꝓ eius amore manſueta ⁊ mitis omnia libenter ferat. omnia patiēterſuſtineat. ⁊ ſicut bn̄ cepit ita ſemꝑ ꝓficiat: atqꝫin ꝓpoſito ſctō ſemꝑ cū deo ꝑmaneat: ita vt abeo nullis tentationibꝰ ſeparet̉ nullis aduerſitatibus moueat̉. Et hoc nō ſuis viribꝰ ſed gratie dei aſcribit d. Et hoc nō ex me ſed tu.Tenuiſti manū dexterā meā: et in volūtate tua deduxiſſi me: et cum gloria ſuſcepiſti me.Tenuiſti manū dexterā meā) .i. me ad oꝑabona ⁊ ip̄a oꝑa mea direxiſti. Manū ſuā dicit oꝑa dexterā ꝓpter eternā vitā. nō em̄ ꝓ terrenis oꝑabat̉ ſed ꝓ eternis (⁊ me) poſitū (in volūtate tua) implenda vt nunquā faciā niſi qd̓ tuvolueris Seduxiſti) de virtute in virtutē ne aberrarē; et tandē (cū gl̓ia) īmortalitatis (ſuſcepiſti) .i. ſuſcipies (me) ī ratōe. felix eſt illa animaque volūtati dei ſemꝑ eſt ſubdita vt illud veliqd̓ vult deus ⁊ illd̓ reprobet qd̓ reprobat deet ſe totaꝫ ita diuine volūtati cōmittat vt qͥcqͥdvoluerit tāquā de iumēto ſuo faciat qͦ volueritducat. ducturus eſt enim dn̄s talem animā ingloriā ſuam de qua admirans ait.Quid enim mihi eſt in celo: et a te quidvolui ſuper terram.Quid enī et quantū premiū(mihi eſt ꝑatū(in celo et ꝓmiſſuꝫ. q. d. īmenſum et ineffabileac tantū ⁊ tale ꝙ nō pōt dici ſcꝫ tu ip̄e et eſtuāscepit cogitare felicitatē illā celeſtē et arguere ſeqꝛ terrena deſiderauerit d. et cū tantū ſit qd̓ habeo in celo (a te quid) aliud vile et deſpicabile(volui) ⁊ deſideraui (ſuꝑ terrā) quaſi aliqͥd magnum. Cur vnquā terrena volui cur tranſitoria ꝯcupiui. Seruas mihi tu in celo diuitiasimmortales ſcꝫ teip̄m ⁊ ego volui a te in terraqd̓ habent etiā impij ſcꝫ aurū et argētū. Et qꝛtale premiū mihi eſt in celo ideo.Defecit caro mea et cor meū: deus cor