hic et in futuro tanquā in hereditate ſua nullus in ea hereditabit niſi per dilectionē qꝛ ſola dilectio diuidit inter filios regni et ꝑditōisQui ergo non diligunt nec hic merito nec ibipremio in ea habitabunt. deus eſt dilectio et qͥmanet in dilectōne in deo manetet deus in eohic eſt finis hec eſt hereditas.Oratio.Benigniſſime dn̄e exaudi nos in veritate ſalutis tue vt eruti a ſqualore peccati mereamurin libro vite regni celeſtis ꝯſcribi. Per do.Oratio viri iuſti in tribulatōe poſitiet liberet̉ a ꝑiculis et ſpecialiter a ꝑſecutione iniquoꝝ ip̄m malicioſe ꝑſequenpͣs. lxix.tium.Eus in adiutoriūmeū intēde: dn̄e ad adiuuandū meſtina.Auctor pſalmi ꝓpheta dauid. Titulus hiceſt in finem .i. in chriſtū nos dirigēs. pſalmusiſte attribuit̉ dauid .i. cuilibet iuſto habitus inrememoratōe .i. agens de memoria huiꝰ rei eoqd̓ ſaluū fecit eum dn̄s ſpe ⁊ certitudine. Memor enī ſaluatōis ⁊ beneficioꝝ que deus mūdo cōtulit ſicut in p̄cedenti pſalmo monſtratūeſt ſecurus petit liberari licet multis malis vrgeatur. q. d. ⁊ ſi cōmutati ſint in meliꝰ vn̄ in titulo p̄cedentis pſalmi agit̉ nō tamen in ſe ſedin dn̄o qui ſaluat glorient̉. Materia petitio viri iuſti vt liberet̉ a ꝑiculis ⁊ miſerijs huiꝰ mūdi. Intentio monere vt vrgentibꝰ malis nō diffidamus ſed dei adiutoriuꝫ inuocemꝰ ⁊ nō innobis ſed in diuino auxilio ꝯfidamꝰ ⁊ in dn̄ogloriemur. Sententia in generali ꝓph̓a in iſtopſalmo loquit̉ in ꝑſona cuiuſlibet iuſti ⁊ fidelis dep̄cantis vt liberet̉ ab huius mundi ꝑiculis ⁊ miſerijs ſpecialiter a ꝑſecutōe iniuſti ⁊ iniqui ipſum malicioſe ꝑſequentis. Quāuis em̄ille pſalmus attribuat̉ chriſto ſiue cuilibet iuſto in tribulatiōe poſito cōmuniter tn̄ de iuſtoexponit̉ in cuius ꝑſona hic loquit̉ totus ⁊ hicpſalmus effectualiter ꝯtinet̉ ſupra in pſalmoexpectans expectaui dn̄m ab illo loco ſcꝫ complaceat tibi dn̄e vſqꝫ ad finem qui ibidē ꝑtimde chriſto ⁊ partim de membris eius exponit̉Sentētia in ſpeciali in ꝑſona ergo omniū iuſtorum ait o Deus) creator meus qui ſoles iuuare (in adiutoriū meū) miſericordit̉ (intēde)et reſpice p̄ſtando mihi auxiliū gr̄e tue qꝛ necmala declinare nec bona agere valeo ſine te. ⁊qꝛ ꝑiculū eſt in mora (dn̄e) gubernator meusqui omnia potes (ad adiuuanduꝫ me feſtina)id eſt cito ⁊ feſtinanter adiuua primuꝫ inſpiceinſtantem neceſſitatē. Deinde accelera auxilijconſolationē qꝛ ſi tardat miſcd̓ia creſcunt ꝑicula hic verſiculus in principio horarū p̄mittitur vt ꝑ adiutoriū diuinuꝫ p̄ualeamus cōtradiabolū qui magis inſurgit quando ad opusbonū accedimꝰ ⁊ maxime cum orare debemꝰſed in hoc ꝯfundimur orantes qꝛ deuꝫ nobisintendere volumꝰ cum oramus ⁊ nos nec deonec nobis intendimus. hic verſiculus dep̄catio vtilis eſt cōtra omnē aduerſitatē et tentationem ac maloꝝ impugnationē ⁊ nihilominusad omnē virtuoſaꝫ operationē ⁊ bonoꝝ impetrationē naͣm ⁊ cum tribulamur ⁊ cum operamur diuino adiutorio ſemꝑ opus habemꝰ deinde orat etiā ꝓ ꝑſecutoribꝰ cum ſubiūgit.Confundant̉ ⁊ reuereant̉: qui queruntanimam meam.Confundant̉) in ſe ip̄is de peccatis cognitione ſue turpitudinis qui prius pctā ſua defendentes quaſi gloriabant̉ de eis (reuereant̉)id eſt timeant te iudicē ne ꝓ culpa cōmiſſa puniantur reuereri enim eſt timere ne ꝓ leſa iuſticia pena ſequat̉ (qui querūt animā meā) .i. vitam ad opprimēdū ⁊ ꝑdendū nō ad imitandūhec vox ꝓprie ad martyres pertinet qui ad hocquerebant̉ vt occiderent̉. Et cum orant ꝓ ſuisiuimicis ꝑfectioneꝫ nobis inſinuant charitatis. Ideo ad huc ſubdit̉.Auertant̉ retrorſum et erubeſcant: quivolunt mihi mala.Auertant̉ retrorſum) ſcꝫ ab intentōne ſua:non precedant ſed ſequant̉: nō ſuo conſilio viuant ſed ſanctoꝝ (erubeſcant) ſcꝫ ꝑſequi qd̓ intendebant et etiam de cōmiſſis peccatis (qͥ volunt) .i. cogitant (mihi mala) et ſi non poſſuntpeccator enim ⁊ penitens quo plus defert verecūdie de recordatōe delicti eo liberiorē a dn̄oꝓmeretur gratiā. Nam hoc pretulit publicanus qͥ nec audebat oculus a celū leuare. Ideoiuſtificat̉ magis dn̄i iudicio qͣꝫ phariſeus quēdeformauit p̄ſumptio. ſil̓r.Auertant̉ ſtatim erubeſcētes: qui dicūtmihi euge euge.Auertant̉) a ſua iniquitate (ſtatim) indilatevt eorum ꝯuerſio nō moretur. facile enī emendatur culpa que cito corrigit̉ (erubeſcētes) demalis ſuis (qui dicunt mihi euge euge) adulatorie vel irriſorie. lingua enim adulantiū ⁊ vituperantiū nos ꝑſequit̉ ⁊ ſicut aurū igne ſicuthomo vtraqꝫ lingua ꝓbat̉. Duo qͥppe ſunt bona euge vnū adhortatoriū alterū aggratulatorium. duo etiā ſūt mala vnū detractoriū alterū