eum bonus exerceat̉ (et cōturbatus ſum a voceinimici) vitugia loquentis (et a tribulationepeccatoris) flagella inferentis. Adhuc enim eccleſie inimici nō ceſſant membris xp̄i aut mala facere ſi poſſunt: aut ſi nō poſſunt vel detrahere ⁊ derogare. Dein̄ reddit ſingl̓a ſingul̓. d.Quoniam declinauerūt in me iniquitates: et in ira moleſti erant mihi.Quoniam) ip̄i inſultantes mihi (declinauerunt in me) quaſi de vaſe in vas) iniquitates (ōeorum erant: qꝛ mala ſua mihi imponebāt accuſando ⁊ criminando ⁊ qd̓ de eis iuſte dici poterat in me retrorſum ecce quomodo ꝯturbatꝰeſt a voce inimici: ⁊ ſequit̉ quomodo a tribulatione pctōris (et in ira) id eſt ꝓpter iram ſuā nōob iuſtam cauſam in furore ſuo non in meritomeo (moleſti erant mihi) moleſtias mihi de facto ſine ratione inferendo. Moleſti quippe mihi ſed ruinoſi ſibi. Et ꝑ hoc.Cor meum conturbatū eſt in me: et formido mortis cecidit ſuper me.Cor meum conturbatū eſt in me) ẜm homnem (⁊ formido mortis cecidit ſuper me) ſimiliter ẜm hoīem cepit enim tedere ⁊ triſtis eſſe ⁊ angelus dn̄i confortabat eum. Uel (cor meū conturbatum eſt in me) ratione maloꝝ predictoꝝ(et formido) id eſt metus (mortis) ſcꝫ corꝑalisvl̓ ſpiritualis puta odij fraterni qd̓ ē mors anime ſicut vita eſt dilectio (cecidit) vt pondus (ſuper me) qꝛ timebā fraternū odiū in currere eoscorripiendo. Ecce quam abominabile eſt fraternum odium qd̓ hic dicitur mors. Et indeTimor et tremor venerunt ſuper me: etcontexerunt me tenebre.Timor) animi intus (et tremor) corporis foris ꝓueniens ex timore cordis (venerunt ſuperme et me opprimunt ꝓprietas enī mortis eſt vteam prius timeamus inde cōtremiſcamꝰ (⁊ cōtexerunt) .i. circūdederūt et cooꝑuerunt (me tenebre) id eſt iudei tenebroſi et ceci. Uel (cōtexerunt me tenebre) .i. mali homines qui ꝑſecuntur eccl̓iam et cōtegunt ip̄am odio: qꝛ qui oditfratrem ſuū in tenebris eſt. Sed in hac exercitatione ⁊ infirmitate poſitus: quid ait: quid fecit oſtendit cum ſubiungit.Et dixi quis dabit mihi pēnas ſicut columbe: et volabo et requieſcam.Et dixi) .i. ita patrem meum oraui reſuſcitame pater apud temetip̄m naͣm (quis) alius preter te (dabit mihi) exiſtēti (ſicut columbe) .i. innocenti ⁊ ſine felle amaritudiuis (pennas) id ēagilitatē et poſſibilitatē (et volabo) .i. tranſibode hoc mūdo ad patrē de iudaico ppl̓o ad gentilem (et ibi (requieſcaꝫ et caput reclinem. Uel(et dixi) .i. in corde meditādo: et in oratōe optādo (quis dabit mihi pennas) virtutū et motūdeſiderioꝝ bonoꝝ (ſicut columbe) que ſimplexeſt et felle caret (et) eis habitis ac mente relictisterrenis (volabo) ꝑ celeſtiū ꝯtemplationē a tribulationibus ⁊ ſtrepitu mundi in ſolitudinē (⁊ibi requieſcā) in contemplatōne in ſinu ⁊ amore dei mei videns iſte vndiqꝫ mala eſſe ⁊ ſe malis nō ꝓficere: malos vero ſibi officere vult adtempus ſeꝑari a tot ſcandalis ne pctā infirmꝰaugeat manens cū eis: ſignanter autē dicit columbe columba enī a moleſtijs querit auolareſed dilectionē nō amittit ⁊ ſemꝑ gemit ſic ⁊ bonus vult ſe ſeparare corpore ab hijs quibꝰ nōpoteſt ꝓdeſſe ſed nō amore amans eoꝝ correctionem ⁊ dolens preuaricatōis ruina. Et nōfruſtrabit̉ oratio mea Nam.Ecce elongaui fugiens: et manſi in ſolitudine.Ecce elongaui) me fugiēs a iudeis vel a mūdo (et māſi in ſolitudine) .i. in gentilitate ſiue incelo. Illud etiam ad litterā xp̄s tangit ꝙ vitabat ꝑſequentes vt occaſionē ire demeret ⁊ manebat in deſertis orans in quo docebat nos indeſerto conſcientie quieſcere cum a malis premimur. Uel (ecce) habitis pennis (elongaui)me diſtantia corporali vel ſaltē diſſimilitudine(fugiens) a malis vel a terrenoꝝ deſiderioꝝ accarnaliū cogitationū tumultibꝰ ⁊ turbis (et) ſicelongatus (manſi in ſolitudine) corꝑis vel ſaltem mentis. in quiete mētis delectabit̉ requieſcens. Eſt ſolitudo loci et corꝑis que quādoqꝫeſt vtilis ſed parum ꝓdeſt ſine ſolitudine mentis. Eſt etiam ſolitudo mentis ab amore mundi et inquietatione vicioꝝ que ſemꝑ etiam ſineprecedente eſt vtilis. Eſt et ſolitudo eternitatisin quam dominus poſt reſurrectionē auolauitquando in celū aſcendit. Et vt hoc mihi ꝯtingeret.Expectabam eum qui ſaluum me fecit:a puſillanimitate ſpiritus et tempeſtateExpectabā) patienter (eum) ſcꝫ dominū id ēnon confilebā in viribꝰ meis: ſed ſpem meamponebā in domino (qui ſaluū me fecit) et ſaluabit (a puſillanimitate) et timiditate (ſpiritus) .i.ab inordinato timore qui puſillanimitas vocatur ne cederem malis ⁊ ſuccumberē in preſſuris (et tempeſtate .i. ab omni animi cōmotōnene iraſcerer impetuoſe. Puſillauimitas eſt remiſſio animi qua timent aliqui offendere ꝓximum et offendunt deum. Tempeſtas vero eſtrigor et impetus iuſticie circa proximum et abvtroqꝫ gaudebat iſte ſe ſaluatum. De reprobis