pro futuro ponit. quia tam certum eſt quaſiiam factū ſit. (de affligentibꝰ nos) mō ꝓpter teſcꝫ ab inimicis viſibilibus et inuiſibilibusqui nos hic affligunt. (et odientes nos) .i. inodio nr̄o ꝑſeuerantes (cōfudiſti) .i. cōfundeset erubeſcere facies qn̄ damnabunt̉ oſtendendo eis mala que fecerunt: damna bonoꝝ queamiſerūt: penas eternas quibꝰ puniendi ſuntConfuſis aūt inimicisIn deo laudabimur tota die: et in noīetuo confitebimur in ſeculum.In) te (deo laudabimur) nō arrogantes degloria qꝛ tu es laus et gloria noſtra (tota die)id eſt in ꝑpetuitate que nō eſt interpolata noctibus ſꝫ tota eſt dies. Tunc enī erit vnus dies cui nō ſuccedit nox: vna eternitas tūc lauserit vnicuiqꝫ a deo (et in noīe tuo) .i. ad honorem noīs tui (cōfitebimur) tibi ꝯfeſſione laudis (in ſeculūꝫ .i. ſemꝑ et ſine fine. hoc eſt laudabimus te qui es gloria nr̄a. laudabimusergo et laudabimur nos in te et tu in nobis.Ita ergo feciſti antiquis in p̄terito et ita facies nobis in futuroNunc aūt repuliſti et ꝯfudiſti nos: et nōCegredieris deus in virtutibꝰ nr̄isNunc aūt) in hoc tꝑe meo (repuliſti nosid eſt videris repuliſſe ꝑ hoc ꝙ ꝑmittis nosaffligi (et cōfudiſti nos) in facie iniquoꝝ quibus hic habemur obprobrio tanqͣꝫ fruſtra inte ſperauerimus (et nō egredieris (vlterius. o(deus euidenter .i. nō videris egredi manifeſtus et apparere (in virtutibꝰ noſtris) oſtēdendo tuā preſentiā in virtute et fortitudine nr̄axpt it.cōtra hoſtes ſicut olim patribus faciebas. inhoc tꝑe ad exercitationē repellimur et ꝯfundimur vt ineternū glorificemur. nūc nō egredieris in virtutibꝰ nr̄is vt nos in poſterū ꝑpetua virtute corrobores.Auertiſti nos retrorſum poſt inimicosnr̄os: et qui oderūt nos diripiebāt ſibi.Auertiſti) .i. auerti ꝑmiſiſti (nos retrorſuꝫpoſt inimicos noſtros) vt nos vinctos poſtſe trahant. vt illi ſint ante: nos retro. vt illi victores: nos victi deputemur. (et qui oderuntnos diripiebāt) nos tanqͣꝫ in predam (ſibi) alios trahentes: alios flagellantes: alios in carcerem mittentes: alios occidentes: alios diuerſis tormentis vexantes. Hoc cōtra illosqui de clauſtro reuertuntur ad ſeculū: quosdemones faciunt ſibi predam:Dediſti nos tanqͣꝫ oues eſcaꝝ: et in gentibus diſperſiſti nos.Dediſti nos) ꝑ̄ſecutoribꝰ ad interficiendūvel feris ad vorandū hoc eſt viliter occidi ꝑmiſiſti (tanqͣꝫ oues eſcarum) que interficiunt̉vt ab hominibꝰ vel lupis deuorentur. (et ingentibus diſperſiſti nos) id eſt diſpergi permiſiſti per captiuitatem et venditionem vtnos in ſeruitutē redigerent et ad tꝑus dominarentur noſtri. In gentibꝰ etiā diſperſi ſuntquando Petrus rome crucifigitur: et Thomas in india moritur: et innumeri martyresꝑ innumera loca occiduntur.Uendidiſti ppl̓m tuū ſine precio: et nonfuit multitudo in ꝯmutatōnibꝰ eoꝝ.Uendidiſti) .i. vendi et in mortē tradi permiſiſti (populū tuum ſine precio .i. ſine compenſatōne et lucro. Quaſi ſine precio populus ſanctoꝝ martyrum vendebatur quandotam precioſus ſanguis fundebatur: et exemplo eoꝝ nullus ad redemptionē et ſalutē cōuertebatur qn̄ occidebantur et neminē lucrabantur: et ſi aliqui erant qui ꝯuerterentur adcomꝑationeꝫ martyrū pauci erant. et hoc eſtquod ſubdit (et nō fuit multitudo in cōmutationibus eoꝝ) ſcꝫ martyrū .i. pauci pro eisacquirebantur: quia martyres occidebanturet pauci de occidentibꝰ ꝯuertebantur. Inſuꝑpreter dura etiā turpia patimur. namPoſuiſti nos obprobrium vicinis noſtris: ſubſannationē et deriſum his quiſunt in circūitu noſtro.Poſuiſti nos obprobriū vicinis noſtriscirca nos exiſtentibꝰ. Grauis eſt afflictio quea vicinis ingeritur quia non tranſitorie dicitur nec cito finitur. Uel (vicinis noſtris) id ēad fidem appropinquantibꝰ et venire volentibus qui videntes mortem noſtraꝫ ita probroſam retrahebant ſe a fide et poſuiſti nos(ſubſannationē) naſo (et deriſuꝫ ore (his quiin circūitū noſtro ſunt et nobiſcū non ſuntet tamē ſubſannant et derident nos. vel quinos circundant vt capiant et occidant.Poſuiſti nos in ſimilitudinē gentibus:cōmotionē capitis in populis.Poſuiſti nos in ſimilitudinē) et exemplū(gentibus) vt cum alicui maledictuꝫ inferre:vel malum cōtingere velint: de nobis formāmaledictōis ſumāt: ⁊ nos in exemplū ꝓponātnoſtram miſeriaꝫ ſibi imprecando dicentes:ſic pereas vt Laurentius et hmōi. et poſuiſtinos (ꝯmotionem capitis in populis) ad inſultandum nobis vt videntes nos continuecum deriſione et indignatōne mouendo capita inſultent nobis ſicut et chriſto inſultauerunt mouentes capita ſua.