Tota die verecundia mea contra me eſt:et cōfuſio faciei mee cooperuit me.Tota die) .i. aſſidue (verecundia mea) ſeupudor et erubeſcētia tantoꝝ obprobrioꝝ (cōtra me eſt) .i. corā me ⁊ ante ꝯſpectū meū (et cōfuſio) ſeu rubor et ignominia (faciei mee) qꝛin facie maxime apparet verecūdia et cōfuſio(cooperuit me) .i. ex omni ꝑte mihi occurrit:tanqͣꝫ eſſem ea opertus. Per hoc enim ꝙ dicitme: nō faciē. non ſolū faciei ſꝫ etiā totius corporis indicauit horrorē. Et hec cōfuſio ꝓcedit et euenit mihiA voce exprobrātis et obloquētis: a facie inimici et ꝑſquentis.A voce exprobrantis) .i. inſultātis et in faciem maledicentis aꝑte. (et obloquētis .i. doloſe mordentis et in abſentia detrahentis occulte (a facie) .i. a p̄ſentia ⁊ inſtantia (inimiciin volūtate et odio habentis corde. (et ꝑſeq̄ntis) in actu et oꝑe. q. d. aduerſarij mei ꝑſequūtur me ore corde et opere.Hec oīa vener̄t ſuꝑ nos nec obliti ſumꝰte: et inique nō egimꝰ in teſtamēto tuo.Hec) p̄dicta (oīa) valde grauia ſimul) venerunt ſuper nos et amore tui ea toleramus(nec obliti ſumus te) dimittendo cultū tuumtanqͣꝫ obliti eſſemꝰ tui (et inique nō egimusin teſtamento tuo) .i. in lege: mandata eiustranſgrediendo. vel fidem tuam quam in baptiſmo pacti ſumus abnegādo. q. d. inter totaduerſa ẜm p̄cepta tua nos habuimus nec fide nec oꝑatione a te receſſimus. Magna hicmartyrū ꝯſtantia et ꝑfectio ꝯmendatur. Sꝫnos ſi vel leue verbū iniurie audimus moxad iracundiā inardeſcimus: vindictā ſi poſſumus exquirimus: ſi nō poſſumus odiū incorde qd̓ eſt venenū diaboli portamus. Obliuiſcimur deū: obliuiſcimur charitatē et ptientiam: inique agimus in teſtamēto dei mādatoruꝫ eius p̄uaricatores facti. Ad hoc igitur hec ſcripta legimus vt quāta ꝓ amore deimartyres ſancti ꝑtulerunt vigilanter attendamus: attendentes nr̄am fragilitatē et impatientiam deploremus et corrigamus. Sꝫ Cabſcondita cordis.adhuc quid dicant audiamusEt nō receſſit retro cor nr̄m: et declinaſti ſemitas noſtras a via tua.Et nō receſſit retro cor nr̄m) bona deſerendo et ad mala declinādo. vel de bonitate tuadeſperando ſꝫ ſemꝑ ad ea que ante ſunt nosextendimus ad ꝓmiſſum brauiū feſtinantes(ct) dum ſic tribulamur (declinaſti) .i. declinare feciſti: qꝛ deriuaſti et tuliſti (ſemitas no-ſtras) ſcꝫ carnaliū cogitationū: deſideriorumvoluptatū et ꝓſperitatū (a via tua) certa ⁊ anguſta. et oſtendiſti nobis viam tuā ſequendāque ducit ad vitā. Cōmendatio diuine gratie eſt. Quiſquis viā dn̄i ingreditur ne tanqͣꝫ de iuſticia ſua glorietur: p̄teritas vias ſuas ad memoriā debet reducere et penſare dequātis cōcupiſcentijs et deſiderijs malis: dequantis voluptatibꝰ et negligentijs: ꝑ gr̄amſuam liberauerit eum miſericors deus. In hͦaūt et ideo declinaſtiQm̄ hūiliaſti nos in loco afflictōnis: etcooperuit nos vmbra mortis.Qm̄ hūiliaſti nos in loco afflictōis .i. inhoc mundo vbi affligimur ꝓpter te. qui eſt locus afflictōis ac vallis ploratōnis et miſerienō leticie. ſed mali vtuntur mundo ꝓ paradiſo: et ꝑegrinatōne terre ꝓ habitatōne patrie.Quia hūiliauit nos deus affligēdo ideo declinauit nos a ſuꝑbia nr̄a quatenus humiliati ſemitas nr̄as relinqueremus et ſequeremur vias dn̄i. etiā ex illa hūiliatōe (cooꝑuitnos) .i. vndiqꝫ tanqͣꝫ operimento circūdedit(vmbra mortis) nō vera mors ſꝫ vmbra. nōmors aīe: ſed mors carnis. Umbra mortis:carnalis mortalitas. vera mors: dānatio cūdiabolo. Uel (vmbraꝫ .i. timor (mortis) quicauſatur a morte ſicut vmbra a corꝑe. Sꝫ ꝓpter hec oīa mala nō ſumus obliti te. qꝛSi obliti ſumus nomen dei nr̄i: et ſi expandimus manus nr̄as ad deū alienū.Si obliti ſumus nomē) .i. honorificentiā(dei nr̄i) vt ab eius fide ⁊ cultu tanqͣꝫ eius obliti recederemus (et ſi expandimꝰ manus noſtras) ſcꝫ ꝑ modū orantiū vel offerentiuꝫ (addeū alienū venerandū et colenduꝫ. qui neqꝫnos creauit neqꝫ bonum nobis fecit: et ſi ſumus idolatre. Et nō ſolum idola ſed etiā vicia ꝑ hec pn̄t intelligi. quorundā enī deus vēter eſt ⁊ auaritia: que eſt idoloꝝ ſeruitus. et cetera hmōi. Expandit etiā manus ad deū alienum: qui oꝑatur ob fauorem humanū.Nonne deus requiret iſta: ipſe enī nouit̉Nōne deus requiret) et exiget (iſta) ſcꝫ itamanifeſta in diſtricto examine et iuſto iudicio ad puniendū ea. q. d. vtiqꝫ ſic. nam et occulta requiret. vnde ſequitur (ipſe enī nouitabſcondita .i. occulta et cogitatōes (cordis)quo ſcꝫ corde magis religio geritur qͣꝫ deuotione corꝑis. et ideo ſolus poteſt iudicare nōſolum de manifeſtis ſed etiā de occultis propter qd̓ nō requiret a nobis. ip̄e enī teſtis eſt