Opus) ſcꝫ miraculoſuꝫ (qd̓ oꝑatus es indiebꝰ eoꝝ) vt ē eductio de egypto: ꝑ mare traductio: cuſtodia in deſerto et in terrā ꝓmiſſionis inductio ⁊ cetera talia. (et in diebꝰ antiquis) ſcꝫ opꝰ qd̓ feciſti in exordio de creatōeceli et terre de his que contigerunt ante diluuium que oīa ſpūaliter implentur in nobis.Et hoc eſt opus qd̓ feciſti in diebꝰ eoꝝ. qꝛManus tua gētes diſꝑdidit et plantaſtieos: afflixiſti ppl̓os et expuliſti eos.Manus tua .i. virtus et potētia (gentes)terre ꝓmiſſionis diſperdidit) morte et alijsmodis (et plātaſti eos) ſcꝫ pr̄es noſtros in eadem terra firmando habitationē eoꝝ in illaſicut in terra firmatur planta q̄ ad hoc plantatur vt radicetur et fructificet. Nota ex hocordine ꝙ prius naturaliter remittuntur peccata qͣꝫ infundat̉ gr̄a. iuxta illud. Egreſſusvicioꝝ virtutis oꝑatur ingreſſuꝫ. Diſperſioenī gentiū ſignificat extirpationē viciorum.plantatio patrū infuſionē et conſeruationeꝫvirtutum. Et hoc factum eſt nō facile immoprius (afflixiſti) ꝑ multa bella (populos) quiibi erāt (et) ſic (expuliſti eos) de terra ſua. Cūmulta difficultate ſunt eiecti: et te oportet cūmulta difficultate inolitam maliciā vincere.vix enī dediſcitur vicium cui aliquis aſſueuit. Hec itaqꝫ tu feciſti nō pr̄es nr̄i.Nec enī in gladio ſuo poſſederunt terrā:et brachiū eoꝝ nō ſaluauit eos.Nec enī in gladio ſuo .i. in virtute armoruꝫſuoꝝ patres nr̄i (poſſederūt terram illam (etbrachium eoꝝ) id eſt fortitudo naturalis ⁊ robur (nō ſaluauit eos) de manibꝰ inimicoꝝ. ꝙd. Nec ꝑ ſe habuerunt terrā: nec ꝑ ſe ſunt ſaluati. Si enī ſeip̄os non potuerūt ſaluare abillis gentibꝰ: multo minus cōſtat vt ꝓpria vitute terram illoꝝ potuiſſent poſſidere. Brachium inqͣꝫ nō ſaluauit eosSed dextera tua et brachiū tuū et illuminatio vultus tui: quoniam complacuiſti in eis.Sed dextera tua) .i. ꝓpiciatio et fauor gr̄etue (et brachiū tuum) .i. potentia tua et fortitudo quā eis dediſti (et illuminatio vultustui) .i. claritas ⁊ manifeſtatio pn̄tie tue certisſignis oſtenſe ſcꝫ miracula que erant eis demonſtratio proſentie tue. Talibꝰ enī ſigniseis affuiſti vt effectu ſignoꝝ tuā p̄ſentiā inſinuares. et hͦ feciſti nō meritꝭ ſuis. ſed (qm̄ cōplacū iſti) tibi: et placitū tuū collocaſti (in eis)id eſt ex beniuolentia tua: quia placuit tibi vtillis hoc faceres: et qꝛ ita bene feciſti illis pa-tribus corꝑaliter ſpero ꝙ ſimi liter mihi facias ſpiritualiter. NamTu es ipſe rex meus et deus meus: quimandas ſalutes iacob.Tu ipſe) non mutatus qui hoc illis feciſti(es rex meus et rector regēs me ſpūaliter ẜmbonos mores et virtutes (et deus meus) creator et conditor quē adoro et colo: tu me ſolesducere vt rex: tu mihi ſoles ſubuenire vt deus. (qui mandas fieri (ſalutes) corꝑales (iacob) .i. illi ppl̓o antiquo deſcendenti de iacobEt per ſalutaria mandata tua ſpūaliter ſaluas eos qui luctantur et vicia ſupplantāt. q.d. tu es vnus et idem modernoꝝ et antiquorum fidelium. et ideo que illis tūc tꝑaliter feciſti: hͦ nobis et cuilibet fideli luctatori ⁊ ſuꝑplantatori viciorum ſpūaliter facies. et ſicutillos iuuiſti ita et nos. vn̄ ſequiturIn te inimicos nr̄os vētilabimꝰ cornuet ī noīe tuo ſpernemꝰ inſurgētes ī nob̓.In te) ꝓpugnatore noſtro et ꝑ te om̄es (inimicos noſtros) ſcꝫ carnem eius voluptatesfugiendo. mundū eius vanitates ꝯtemendo. diabolum eius tentatōnibus reſiſtendo.(ventilabimus) .i. ꝓijciemus et diſpergemꝰſicut paleam a granis ſeꝑantes (cornu .i. tuavirtute ſeu fortitudine et defenſione nō nr̄a.(et in nomine tuo) chriſtiano a te nobis datovel in nominis tui inuocatōne (ſpernemus)id eſt ſuppeditabimus et pro nihilo reputabimus aduerſarios (inſurgentes in nobis) id ēcōtra nos et nos impugnātes. Et bene dicoin te et in noīe tuo.Non enī in arcu meo ſperabo: et gladiusmeus nō ſaluabit me.Non enī in arcu meo ſperabo .i. in prouidentia et prudentia mea humana vel in calliditate et occulta defenſione. Arcus enī a longetrahit et occulte ferit. Et quaſi in arcu ſuoſperat qui prudentie ſue innititur et in ſenſuſuo confidit. (et gladius meus) .i. fortitudomea et violenta defenſio (non ſaluabit me) ſꝫtu. Sicut et patres noſtri nō ſperauerūt necſaluati ſunt in ſuo arcū vel gladio. Singulariter loquitur propter humilitatem qͣꝫuisin perſona pluriū vel eccleſie loquatur. Hecſunt duo in quibus valde confidunt homines ſeculi ſcꝫ in calliditate propria et virtute. Sed ille totam ſaluationē ſuam in deo cōſtituit vnde ſubiungitSaluaſti enī nos de affligentibꝰ nos: etodientes nos conſudiſti.Saluaſti enī nos) .i. ſaluabis. vbi p̄teritn