Ut decipiant pauꝑem) qui ſibi non ſufficit (et inopē) qui nec opem ab alio habet. vel(pauꝑem) de aſtucia ſua nō ꝯfidentē (et inopem) de viribꝰ ſuis nō preſumentē. gladiū vero euaginauerūt (vt trucidēt) .i. occidant ⁊ interimāt (rectos corde) vt martyres fortes infide. Noīe pauꝑis et inopis deſignant̉ ſimplices ſcientiā et virtutē nō habentes. per rectos corde intelligimus ꝑfectos. Simplicesergo moliuntur arcu occulte deciꝑe. ꝑfectosvero ſtudent aperte ꝑſecutōnis gladio trucidare. SedGladius eoꝝ intret in corda ipſoꝝ: et arcus eorum confringetur.Gladiꝰ eoꝝ intret in corda ip̄oꝝ) vn̄ venerat vt noceāt ſibi priꝰ in mēte qͣꝫ alijs ī corꝑeIn corꝑe occidere voluerūt: in aīa moriunt̉.Quicūqꝫ enī aliū ledere molitur primum ſeip̄m ꝓprio iaculo ꝑcutit. (et arcus eoꝝ ꝯfringuntur) .i. inſidie eoꝝ fruſtrentur ne iuſto noceant: dolusqꝫ et mala volūtas ad effectū nōꝑueniat ne poſſint implere qd̓ ceperāt. Et licet poſſint iuſtoꝝ bona diripere et iuſtus ſpōlietur ꝑ eos tamenMelius eſt modicum iuſto: ſuꝑ diuitiasIpeccatorum multas.Melius et magis ſufficiens (eſt iuſto modicum) qd̓ habet (ſuꝑ diuitias peccatoꝝ multas) .i. qͣꝫ multe diuitie peccatoribꝰ. melior eſtiuſti pauꝑtas: qͣꝫ peccatoris diuitie. Iſte enīpaucis cōtentus eſt et abundat: ille aūt plenus ſitit ⁊ eget. Iſte in pauꝑtate aīam ſaluat:ille in diuitijs et corpus et aīam ꝑdit. Anteergo egit de malitia pcc̄oꝝ et ſuſtinentia bonorum: hic vero de diuitijs illoꝝ et pauꝑtate iſtoꝝ. Et vere meliusQm̄ brachia peccatoꝝ cōterentur: cōfirmat aūt iuſtos dn̄s.Qm̄ brachia peccatoꝝ ꝯterent̉) .i. potētia:diuitie: fortitudo et robur in quibꝰ cōfiduntdeſtruent̉ et ad nihilū redigētur ne ampliusinnocentibꝰ noceant. (cōfirmat aūt iuſtos dominus) eis fortitudineꝫ et robur p̄ſtando neab iniuſticia vincant̉: vt et neqꝫ in ꝓſperis neqꝫ in aduerſis a bono virtutis moueātur. etnec morte nec vita a charitate dei ſeparenturet hoc ꝑ ſpem futuroꝝ: ꝑ exempla martyrū etmaxime ꝑ exemplum ſue crucis: paſſionis etmortis. Sic aūt cōfirmat qꝛNouit dn̄s dies immaculatoꝝ: et hereditas eoꝝ ineternum erit.Nouit et approbat dn̄s in vita pn̄ti (diesimmaculatoꝝ .i. ꝯuerſatōem ⁊ vitā iuſtoꝝ inqua immaculate viuūt et mala patiuntur. nouit enī quō vixerint et in quibꝰ vitā finierintEt ſi miſeri videntur ignaris ſcit deus quidpoſt finem dieꝝ ſeruet eis. qꝛ et (hereditas eorum) que ꝓ vita immaculata et ꝓ maloꝝ tolerantia dabitur (ineternum) .i. in vita eterna(erit) et ſemꝑ durabit. Eſto ergo purus et mūdus omnibꝰ diebꝰ vite tue: vt placeas deo intua ꝯuerſatōe: et in vita eterna hereditabis.Nō ꝯfundent̉ in tꝑe malo: et in diebꝰ famis ſaturabunt̉: qꝛ pcc̄ores peribūt.Nō ꝯfundentur in tꝑe malo) ſcꝫ tribulationis pn̄tis in quo iuſti laborant et mala tolerant: et ſi deridentur: ſi ꝯtumelijs et penis dehoneſtant̉ nō ſolū nō erubeſcūt ſꝫ potius gloriantur et gaudent qꝛ nō ſuā ſed dei gloriamquerunt. Ccōtra eſt de malis et elatis. (et indie famis) qui modo ſunt qn̄ boni eſuriūt deum ⁊ iuſticiā (ſaturabunt̉) ꝑ ſcripturas et celeſtia ſacramēta: ꝑ ſpem ac dn̄i ꝓmiſſiōes et exempla ne deficiāt in via donec viſione ip̄iusſatientur in pr̄ia. Uel (nō cōfundent̉) .i. nonpriuabuntur ſpe ſua (in tꝑe malo) ſcꝫ iudicijquo punientur mali(et in die famis qn̄ malifame peribunt (ſaturabunt̉) interna ſacietate.(qꝛ) ecōtrario (peccatores) tm̄ carentes iſta ſacietate (peribūt) ſine om̄i ꝯſolatōne. Et oſtendit quomodo peribunt. d.Inimici vero dn̄i mox vt honorificatifuerint et exaltati: deficientes quēadmodum ſumus deficient.Inimici vero dn̄i) .i. ipſi peccatores (moxvt honorificati fuerint) gloria et reuerētia (etexaltati) dignitatibꝰ ⁊ potētia in vita pn̄ti quenō eſt momentū reſpectu future (deficientes)qͦtidie de malo in peius (quēadmodū fumꝰ)cuius nullū poſt exaltatōꝫ inuenit̉ veſtigiū:(deficiēt) penitus. Fumus enī in altū extollitur et ip̄a exaltatōe extenditur et euaneſcit: ſiiniqui in altū eriguntur et in ambitū extenduntur: et deinde deficientes euaneſcūt. quātoqꝫ gradus altior fuit: tanto hic caſus grauior et in futuro pena maior erit. Ideo autēhoc malis quiaMutuabitur peccator et non ſoluet: iuſtus aut miſeretur et retribuet.Mutuabit̉) .i. mutuo accipiet (peccator)corpus et aīam ac bona naturalia et gratulta atqꝫ tꝑalia a deo accipiēdo. Nihil enī hōhabet qd̓ mutuo nō accepit. (et non ſoluet) debonis acceptis ſeruiēdo et gr̄as agendo. vel(mutuabit̉) .i. audit verbū deiſet nō ſoluet)id ē nō reddit oꝑbꝰ qd̓ auditu ꝑcepit. q. d. no
Druckschrift
Expositio in Psalterium : Mit Vorwort von Jakob Wimpfeling
Entstehung
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten