ἀλλ' ὅτι οὐ πάνυσυνεἶθισται τὸ πρότερον ἐπὶ τῶν τοιούτων. τοὺς γοῦν πατέρας καὶδιδασκάλους, καί τοι τι μιωτέρους ὄντας, οὐκ εώθα μὲν κατὰ τοῦτο προτέρους λέγειν.οὐδὲ συμπέφυκε τὸ τοῦ προτέρου ὄνομα, ὡς ἐπὶ τῶν ἄλλων εἶχετρόπων. μήποτε δὲοὐδιὰ τὴν συνήθειαν ἀλλοτριώτατον εἴπεν εἶναι τοῦ προτέρου καὶ ὑστέρου, τὸν τρόπον τοῦτον. ἐν γὰρ τῆ συνηθεία πολλάκις πρῶτον, τὸ τιμιώτερον λέγομεν. ἀλλ' ὅτιτὸ πρότερον καὶ ὕστερον ἐν τοιαύτη φύσει βούλεται εἶναι, ὡς ἐν χρόνω καὶ ἀριθμῶτὸ ἐν καὶ δύο. καὶ ἐν λόγω τὸ προοίμιον καὶ ἡ διηγῆσις. καὶ τὸ ἐφεξῆς δὲ ἐπαχθησόμενον,ἐπὶ τῶν ἐξισαζόντων τίθεται, καὶ οὐχὶ βελτιόνων καὶ χειρονων, καθὸ τοιαῦτα.καίτοι τὰ τῆ αἰτία πρότερα, βελτίονα. ἀλλ' οὐ κατὰ τὸ βέλτιον τὸ πρότερον ἔχει καὶὕστερον, ἀλλὰ καθὸ τῆς αὐτῆς πῶς ὄντα φύσεως, προτερεύει καὶ ὑστερεῖ. προστίθη-σι δὲ καὶ πέμπτον τοῖς εἰρημένοις τρόπον τοῦ προτέρου. καθ' ὃν καὶ ἐν τοῖς ἀντιστρέφου-σικατὰ τὴν τοῦ εἶναι ἀκολούθησιν καὶ ἅμα ὑπάρχειν δοκοῦσιν. ὅμως λέγεται, τὸτὴν αἰτίαν περιέχον. ὡς ἐφ' οὗ παρέθετο παραδείγματος. τὸ γὰρ πρᾶγμα, αἰτιόν ἐστι τοῦἀληθοῦς λόγου, ἀλλ' οὐχὶ ὁ λόγος τοῦ πράγματος. γίνεται δὲ ἐπὶ τῶν ἀντακολου-θούντων ποτε μὲν, ὡς ποιητικὸν, ὡς ἐπί τε τοῦ εἰρημένου παραδείγματος. καὶ μέντοιπατρὸς ὄντος, καὶ ἱός ἐστι. καὶ ἀνάπαλιν. αἴτιον δὲ ποιητικὸν ὁπατηρ. ποτε δὲ ὡςὑλικὸν, ὡς ὁ κέραμος. ἅμα γὰρ ὕδωρ καὶ γῆ. μικτὸν δὲ, ὡς ἐκ γῆς καὶ πηλου. ἀλλὰ τὸ μὲνὕδωρ καὶ ἡ γῆ, ὑλικόναἰτιον. ἡ δὲ μίξις, εἰδικὸν τούτου. πάέντε μὲν οὖν αὐτὸς ἐνταῦθατοῦ προτέρου τοὺς τρόπους ἐξέθετο. τὸν κατὰ χρόνον. τὸν κατὰ φύσιν. τὸν κατὰ τὰξιν. τὸν κατὰ δύναμιν. τὸν κατὰ αἰτίαν. δῆλον δὲ ὅτι, ὁσαχῶς τὸ πρῶτον, τοσαυ-τα χῶς ἂν καὶ τὸ ὕστερον λέγοιτο. ὁδὲ τῆ θέσει τὸ πρῶτον ἀφορίζων, οἷον εἰπρῶτον τῶνκιόνων τὸν ἀνατολικὸν λέγομεν, εἰ μὲν κατ' ἐπίνοιαν ἔχει τὸ πρῶτον, οὐδεῖς λόγος. τὸ γὰραὐτὸ πρῶτον ἔσται καὶ ὕστερον. εἰ δέ τι καὶ φύσει ἔχει, ὑπὸ τὴν τάξιν ἀναχθήσεται.τὸ δὲ τῆ ἐπινοία πρῶτον, ὥσπερ τὸ τέλος. διότι προεννοοῦμεν τὸ τέλος, ὥσπερ καὶσκέπην πρὸς τῶν τοίχων, καὶ τῶν θεμελίων, καὶ τῆς ὀρύξεως. τοῦτο δ' οὖν ὑπὸ τὸ, χρό-νω πρῶτον ἀναχθήσεται. χρόνω γὰρ ἡ τοῦ τέλους ἔννοια προτερεύει. ἡ δὲ ὑπαρξις αὐτοῦχρόνω μν ὑστέρα, τῆ δὲ οὐσία πρώτη. πρῶταγὰρ τῆ οὐσία τὰ τελειότερα. ὅπερ τοῦ πρώτου σημαινόμενος οὐδοκεῖμοι παραλελεῖφθαι ὡς ἰάμβλιχος φησ, ἀλλ' ἐν τῶ τε τάρτω τρόπωπεριέχεσθαι, ἐν ὡ τὸ τιμιώτερον καὶ βέλτιστον, πρῶτον ἐλέγετο. ἐν ἄλλοις δὲ πρότερον λέγεικαὶ τὸ μέρος τὸ ἐν τῶ ὁρισμῶ τοῦ πραγματος, ὅπερ ὡς ὑλικὸν οἷμαι λαμβανόμενον αγτίον ἐντῶ πέμπτω τρόπω περι σχεθήσεται. τῶ αὐτῶ μὲτρόπω, ὡς ἡ ὕλη τῶ ὅλω ἑπόμενον. οὐ μέντοιἀντιστρέφει κατὰ τὴν τοῦ εἶναι ἀκολούθησιν. λέγει δὲ καὶ τὸ τέλος, πρότερόν τε εἶναι καὶ γνω-ριμώτερον αὐτοῖς, κᾶν ὕστερον ἡ τῆ φύσει. ἐνδὲ τοῖς μετὰ τὰ φυσικά, οὕτως τὸ πρότερον καὶὕστερον διαιρεῖται. πρῶτον φην ἐστὶ τὸ ἐγγύτερον ἀρχῆς τινὸς ὡρισμένης, ἢ ἁπλῶς καὶ τῆφύσει, ἢ πρός τι, ἢ ποῦ, ἢ ὑποτίνων. οἷον, τὸετὰ τόπον, τῶ εἶναι ἐγγύτερον ἢ φύσει τι-νὸς τόπου ὡρισμένου. οἷον, τοῦ μέσου, ἢ τεσχάτου. ἢπρὸς τὸ τυχόν. τὸ δὲ πορῥώτερον