εἰ δὲ τοῦτο, διαφέροι ἂν τῶν ἄλλων τριῶν εἰδῶν τοῦ ἀντικειμένου. καὶ οἱ ἀπὸ τῆς στοᾶςδὲ διίσχυρίζονται, ὅτι οὐδὲν τῶν κατὰ ἀπόφασιν λεγομένων οὐδενί ἐστιν ἐναντίον.ἦν γὰρ ἂν τῆ ἀρετῆ ἐναντία, ἡ οὐκ ἀρετη. καὶ τῆ κακία ἐναντία, ἡ οὐκακία. ὑπὸ μὲντὴν οὐκ ἀρετὴν καὶ τῆς κακίας πιπτούσης, καὶ ἄλλων πολλῶν. καὶ γὰρ λίθου καὶ ἵππου καὶ πάντων τῶν περὶ τὴν ἀρετὴν. ὑπὸ δὲ τὴν κακίαν καὶ τῆς ἀρετῆς καὶ τῶν ἄλ-λων πάντων. ἔσται οὖν ἑνὶπάντα ἐναντία. καὶ τὰ αὐτὰ τῆ ἀρετῆ καὶ τῆ κακίαἐναντία. εἰ μὴ ἡ ἀρετὴ τῆ κακία ἐναντία, ἀλλ' ἡ οὐκακία, συμβήσεται καὶ σπουδαίοιςμέσα ἐναντία εἶναι καὶ φαύλοις. ἄτοπον δὲ τοῦτο. καὶ μάλιστα εἰ καὶ τὰ αὐτὰ. καὶμὴ καὶ τὸ δυοῖν ἐναντίων. ὑφ' ὃ μὲν πάντα τὰ ὑποπίπτοντα ποιότητας εἶναι, ὡςὑπὸ τὴν ἀρετὴν καὶ τὴν κακίαν. ὑφ' ὃδὲ καὶ ποιότητας καὶ ποια, ὡς ὑπὸ τὴν ἀρε-τὴν καὶ τὴν οὐκακίαν. ὑπὸ ταύτας γὰρ, καὶ ποιότητες καὶ ποιὰ καὶ ἐνέργειαι, καὶ πᾶνὁτι οὖν ἐστι. καὶ ἔστι τοῦτο ἀπεμφαῖνον. οὕτως μὲν οὖν καὶ πάρὰ τοῖς στωϊκοῖς διώ-ρισται, τά τε ἐναντία, καὶ τὰ ἀντιφατικῶς ἀντικείμενα. ὁ δὲ νικόστρατος αἰτιάταικἀνταῦθα λέγων, μη ἰδιον εἶναι τῶν κατὰ ἀντίφασιν ἀντικειμένων, τὸ διαιρεῖν τὸἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος. οὔτε γὰρ μόνοις, οὔτε πᾶσιν αὐτοῖς ὑπάρχει. οὐ μόνοις μὲν, ὅτικαὶ τοῖς ὁμοτικοῖς καὶ τοῖς ἀπομοτικοῖς λόγοις ὑπάρχει τὸ ἐξαναγκης θάτερον. οἷον,νὴ τὴν ἀθηνᾶν, ἔπραξα τάδε. οὐμα τὴν ἀθηνᾶν οὐκ ἔπραξα. ἀλλὰ καὶ τοῖς θαυ-μαστικοῖς φησὶ τὸ αὐτὸ ὑπάρχει. ὡς καλός γε ὁπειραιεὺς. καὶ τοῖς ψεκτικοῖς. οἷον φαῦ-λός ἐστιν, οὐ φαῦλός ἐστιν. οὐκ ἄρα μόνοις ὑπάρχει τοῖς κατὰ ἀντίφασιν τοῦτο. ἀλλ' οὐδὲ πᾶσιφησιν. αἱ γὰρ εἰς τὸν μέλοντα χρόνον ἐγκλινόμεναι προτάσεις, οὔτε ἀληθεῖςεἰσὶν, οὔτε ψευδεῖς, διὰ τὴν τοῦ ἐνδεχομένου φύσιν. οὔτε γὰρ τὸ ἔσται ναυμαχία ἀ-ληθές, οὔτε τὸ οὐκ ἔσται. ἀλλ' ὁπότερον ἔτιπρὸς δὴ ταῦτα, ἔνεστι μὲν φασιλέ-γειν, ὅτι τεττάρων ὄντων τῶν ἀντικειμένων, τοῦ ἑνὸς ἴδιον τοῦτο. οὐ πρὸς πάντα, ἀλλ' ὡςπρὸς τὰ τρία ἀποδέδωκεν. ὁ γὰρ εἰπὼν τῶν τεττάρων τὸ ἐν μερίζει τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος, οὐ κ αθάπαξ τοῦτο ἀπεφήνατο, ἀλλ' ἐπὶ μόνων τῶν ἀντικειμένων τοῦτο ἐποίησε.χωρις δὲ τούτων φασι πάλαι λέλυται ταῦτα ἐν ταῖς ἐξηγήσεσι τοὺῦ ὅρου τοῦ ἀξιώ-ματος τοῦ ἀφοριζομένου τὸ ἀξίωμα, ὅ ἐστιν ἀληθὲς ἢ ψεῦδος. οὐ γὰρ τὸ ὁμοτικὸν οίοντεἀληθὲς εἶναι ἡ ψευδές. ἀλλ' εὐορκεῖν μὲν ἢ ἐπιορκεῖν ἐν τοῖς ὅρκοις εἰκός. ἀληθεύεινδὲ ἢ ψεύδεσθαι ἐν αὐτοῖς, οὐχ οἰοντε, κᾶν περὶ αληθῶν ὁμόση τίς ἢ ψευδῶν. καὶ τὸ θαυ-μαστικὸν δὲ πλεονάζον τῶ θαύματι παρὰ τὸ ἀξίωμα, καὶ τὸ ψεκτικὸν τῶ μονίμω, οὔτεἀληθές ἐστιν ἢ ψευδὲς. ἀλλὰ ὁμοια ἀληθέσιν ἢ ψεύδεσιν. ἀλλ' αὗταιἀπὸ τῆς στωικῆςἀκριβείας ἔστωσαν αἱ λύσεις. μήποτε δὲ ἁπλοϊκώτερον ἐπελθεῖν δεῖ τῶ λόγω. τὸ γὰρὁμοτικὸν νὴ τὴν ἀθηνᾶν, οὔτε ἀληθὲς οὔτε ψεῦδος δηλοῖ. συμπλεκόμενον δὲ πάντως προτάδιισει ἢ ἀληθεῖ ἢ ψευδει, εἰμὲν ἀληθῆς ἡ πρότασις, εὐορκεῖν ποιεῖ, ἀλλ' οὐκ ἀληθεύειν. ἡ γὰρπρότασις εἴχε τὸ ἀληθές. ψευδεῖ δὲ συμπλεκόμενον, ἐπιορκεῖν ἀναγκάζει, οὐ ψεύδεσθαι. καὶ τὸ θαυμαστικὸν δὲ τὸ ὡς προτάσει συνάπτεται, τῆ, καλος ὁπειραιεὺς ἐστι. καὶ τὸ ψε-κτικὸν ὁμοίως τῶν προτάσεων τὸ ἀληθὲς ἐχουσῶν ἢ τὸ ψεῦδος. περὶ δὲ τὸν εἰς τὸν μέλΥ β