ἀνάγκης θάτερον ὑπάρχει ἀφ' οὗ πέφυκε. τινῶν δὲ, καὶ ἀπ' ἀρχῆς. ἀλλὰ κἀκείνωνοἷς φύσει τὸ ἓν ὑπάρχει, διοίσει τῶ ποτὲ καὶ τῶ ἀφωρισμένως. ἐκείνων μὲν γὰρ πάντωςἀεὶ τὸ ἕτερον. τούτων δὲ, τινῶν ποτὲ, κ ἀκείνων μὲν ἀφωρισμένως θάτερον. ἐπὶ τού-των δὲ, οὐκ ἀφωρισμένως, ἀλλ' ὁ πότερα ἔτυχεν. εἰπόντος δὲ ἀριστοτέλους, ὡς ἀναγ-καῖον ἦν παντι θάτερον ὑπάρχειν, δοκεῖ τισιν ἀσάφειαν ἐμποιεῖν τὸ παντίπρος-κείμενον. οὐ μὴν ἔχει γε οὕτως, ἀλλ' ἀντι διαστολὴν διασαφεῖ πρὸς τὸ τισιν ἀναγκαῖονὡς τοῖς συμφυτὸν ἔχουσιν ἓν τῶν ἐναντίων. οὐ πᾶσι δὲ. τί οὖν, εἰ ἀπὸ γεννήσεως ἐγγέ-νοιτο ἡ ὅρασις, ὡς ἐπ' ἀνθρώπων ἀεὶ, οὐχὶ καὶ ἐπὶ τούτων ἔσται ἡ ἕξις ἢ ἡστέρησις. καὶοὐδὲν διοίσει τῶν ἀμέσων ἐναντίων. τί δὲ, εἴτις λέγοι ὡς ἐπὶ μὲν τῶν μὴπεφυκότων τὰκατὰ ἕξιν καὶ στέρησιν οὕτως ἀντίκειται, ὡς τὰ ἔμμεσα ἐναντία. οὐδέ τερον γὰρ ἐξ ἀνάγκης.ἐπὶ δὲ τῶν ἤδηπεφυκότων, ὡς τὰ ἄμεσα. θάτερον γὰρ ἐξ ἀνάγκης. λύει τοίνυν καὶτὰς τοιαύτας πάσας ἀμφισβητήσεις, ἑτέραν διαφοραν αὐτῶν προστιθεὶς. ὅτι τὰμὲν ἐναντία ἐπαμείβεται ἐν τοῖς δεκτικοῖς. ἕξεως δὲ καὶ στερήσεως, οὐ δυνατὸν εἰςἄλληλα μεταβολὴν γίνεσθαι. τυφλότης μὲν γὰρ, ἐξ ὄψεως γίνεται. οὐκέτι μέντοικαὶ ἀνάπαλιν. ὅθεν καὶ ὁ χρύσιππος ἐζήτησεν, εἰτυφλοὺς ῥητέον τοὺς ὑποχυθέν-τας, δυναμένους δὲ ἐκ παρακεντήσεως ἀναβλέψαι, καὶ ἐφ' ὧν τὰ βλέφαρα κέκλει-σται. τῆς γὰρ δυνάμεως οὔσης ἐοἰκέναι τῶ καταμεμυκότι τοὺς ὀφθαλμοὺς, ἢ τῶ κω-λυομένω ορᾶν διά τι παραπέτασμα. οὗ ἀφαιρεθέντος, οὐδὲν κωλύεται ὁρᾶν.διὸ οὐδὲ ἀποστερήσεως εἰς ἕξιν ἡ τοιαύτη γίνεται μεταβολή. λαμβάνει δὲ νῦνστέ-ρησιν, τὴν κατὰ πήρωσιν. ἐκ γὰρ τῆς τοιαύτης, οὐκ ἔστιν ἐπάνοδος ἐπὶ τὴν ἕξιν. ἄλ-λη γὰρ στέρησις ἣν, ἡς ἐν φυσικοῖς μνημονεύει, ἡν κατὰ συμβεβηκὸς αἴτιον τῶν γινο-μένων φησί τὴν ἐν τῆ πρώτη ὕλη ἀπουσίαν τῶν ἐν αὐτῆ πεφυκότων γίνεσθαι εἰδῶνθεωρὸν, οὐδὲν ἔλαττον τῆς τοῦ εἴδους παρουσίας κατὰ φύσιν οὖσαν τῆ τῶν γεννη.τῶν ὕλη. ἡ δὲ ἐνταῦθα στέρησις, ἐν τοῖς συνθέτοις κατὰ τὴν παρὰ φύσιν αὐτῶν διά-θεσιν εἴληπται. ἔτι δὲ στέρησιν ληπτέον τὴν κατὰ φύσιν. οὐ γὰρ δὴ τὴν κατὰ ἔθος.ἀπὸ γὰρ τῆς κατὰ ἔθος στερήσεως, οἷον τῆς γυμνότητος, ἐπάνοδος γίνεται ἐπὶ τὴνξξιν. οἷον τὴν ἀμφίεσιν. ἀλλ' οὐ τούτων μνημονεύει νῦν ὁ ἀριστοτέλης, ὅσαι ἔθους ἔχον.ται, ἄλλ' ὅσαι φυσικαὶ τε εἰσι, καὶ ἐν ταῖς πηρώσεσι θεωροῦνται. φησὶ δὲ εἰς ἄλληλαμετα βολὴν γίνεσθαι τῶν ἐναντίων, ὅταν ὑπάρχη τὸ δεκτικὸν, ἐὰν μὴ τὸ ἐν φύσειτινὶ ὑπάρχη. οἷον τῶ πυρὶ τὸ θερμὸν. παραδείγματα δὲ τῶν τοιούτων λαμβάνει,τὰ μὲν, ὁμολογούμενα, ὡς ὑγίειαν καὶ νόσον. τὰ δὲ, ἀμφισβητούμενα, ὡς σπου-δαῖον καὶ φαῦλον. ἀπὸ μὲν γὰρ φαύλου φησὶ, τινὲς οἶονται σπουδαῖον γένεσθαι. ἀπὸδὲ σπουδαίο φαῦλον, ἀδύνατον. καὶ αὐτὸς μὲντοέτερον τούτων, διὰ πλειόνων κατεσκεύα-σε λέγων. ὅτι ἐὰν ὁ φαῦλος εἰς βελτίους ἄγηται διατριβὰς, εἴ τι σμικρὸν ἐπίδώσει, ἀεὶδὲ σμικρὰν ἐπίδοσιν λαμβάνων, καὶ ἐπιτηδειότερος γινόμενος ἐπὶ τῶ τέλει, τελέως ἂνμεταβάλοι, καὶ εἰς τὴν ἐναντίαν ἕξιν ἀποκατασταίη, ἐάνπερμη χρόνω ἐξείργηται, ἢ πλη-ρῶν τὸν χρόνον καὶ ἀποθνήσκων, ἢ πάνυ γεγηρακως. ὁ γὰρ τοιοῦτος, οὐκ ἔχει ἐπίδοσιν