τοῦ ἀριστοτέλους παραλέλειπται ἴσως ἐν τούτοις, ὡς οὐ πάντη πραγματώδης. ἀλλ' ἐπὶτὴν τρίτην ἀντίθεσιν τῶν καθ' ἕξιν καὶ στέρησιν, τρεπτέον. Ετέρησις δὲ καὶ ἕξις λεγε-ὅται μὲν περὶ ταὐτόντι. οἷον, ἡ ὄψις καὶ ἡτυφλότης περὶ ὀφθαλμὸν. καὶ καθόλουδ' εἰπεῖν ἐν ὧ ἂν ἡ ἕξις πέφυκε γίνεσθαι, περὶ τοῦτο λέγεται ἑκάτερον αὐτῶν. ἐστερή-σθαι δὲ τότε λέγομεν ἕκαστον τῶν τῆς ἕξεως δεκτικῶν, ὅταν ἐν ὧ πέφυκεν ὑπάρ-όχειν, καὶ ὅτε πέφυκεν ἔχειν μηδαμῶς ὑπάρχη. νωδόντε γὰρ λέγομεν οὐτὸ μὴ ἔχονὀδόντας. καὶ τύφλον, οὐτο μὴ ἔχον ὄψιν, ἀλλὰ τὸ μὴ ἔχον ὅτε πέφυκεν ἔχειν. ἔνιαγὰρ ἐκγενετῆς οὔτ' ὀδόντας οὐτ ὄψιν ἔχει. ἀλλ' οὐ λέγεται οὔτε νωδάοὐτε τυφλὰ. τὸ δὲειἐστέρησθαι καὶ τὸ ἔχειν τὴν ἕξιν, οὐκ ἔστιστέρησις καὶ ἕξις. ἕξις μὲν γρ ἐστιν ἡ ὄψις. στέρησις δὲ,ἡτυφλότης. τὸ δὲ ἔχειν τὴν ὄψιν, οὐκ ἔστιν ὄψις. οὐδὲ τὸ τυφλὸν εἶναι τυφλοτης. στέ-ρησις γάρτις ἡ τυφλότης ἐστί. τὸ δὲ τυφλὸν εἶναι καὶ ἐστερησθαι, οὐ στέρησις ἐστὶν. ἕως.τοῦ, οὕτω καὶ τὸ τυφλὸν εἶναι, τῶ ὄψιν ἔχειν ἀντίκειται. Τρίτον εἶδος τῶν ἀντικειμένων,.τὸ κατὰ ἕξιν καὶ στέρησιν παρατίθεται, προηγούμενον τῆ φύσει τοῦ κατὰ κατάφασιν καὶ ἀπόφασιν.Π Ει Σδιό τι ἐκεῖνο μὲν, ἐν λόγοις ἔχει τὴν ὑπόστασιν. τοῦτο δὲ, ἐν πράγμασι. καὶ λέγει μνηστέρη-σις, πλεοναχῶς. ἡς δὲ νῦν ἐμνημόνευσεν, ἀπουσία τίς ἐστι πάντελης, ἀπὸ τοῦ πεφυκό-τος ἔχειν, καὶ ἐν ὧπέφυκε, καὶ ὅτε πέφυκε, καὶ ὅπου. τοῦ μὲν πεφυκότος, ἐπειδὴ τὴν τοῖχονοὐκ ἄντις εἶ ποιτυφλὸν, ἐπεὶ οὐδ' ὅλως πέφυκεν ὁρᾶν. ὅτε δὲ πεφυκὲ, διότι τὰ.σκυλάκια τὰ ἄρτι τε χθέντα, οὐκ ἄντις εἴποιτυφλὰ, ὅτι μὴ πωπέφυκεν ὁρᾶν.οὐδὲ τὰ παιδία νωδάάντις εἴποι τὰ ἀρτιγένή, ὅτι μήπω ὀδόντας ἔχει. τὸ δὲ ἐνὧ-πρόσκειται, ἵνα τὸ οἰκεῖον μόριον λαμβάνωμεν, ἐν ὧ ἐγγίνεται ἡ ἕξις. οὐ γρειτις μὴ ἐν-τοῖς ποσὶν ὀφθαλμοὺς ἔχει, ἐστέρηται ὀφθαλμῶν, ἀλλ' εἴτις ἐν τῶ οἰκείω τόπω μὴ.μετείληφεν ὀμμάτων. αὐτὸς δὲ διὰ βραχέων συνέλαβε πάντα. τὸ μὲν πεφυκὸς καὶτὸ μόριον ἐν ὧ ἐγγίνεται ἡ ἕξις, ὁμοῦ δηλώσας διὰ τοῦ ἐν ὧ πέφυκε. τὸν δὲ χρύνον καὶτὸν τόπον τὸν ἐπιβάλλοντα καὶ τὰ ἄλλα τὰ συνεμφαινόμενα, ἐν τῶ ὅτε πέφυκἐν.ὑπάρχειν συνέλαβε. τὸ γὰρ καθῆκὸν ἔχειν, καὶ ὡς προσῆκόν ἐστιν ἔχειν, ὅταν μη-δάμως ὑπάρχή, τότε ἐνστερήσει λέγεται εἶναι. διὸ τινὲς τῶ εἰρημένω τῆς στερήσεωςλόγω, προστιθέασι τὸ, καὶ ὡς πέφυκε. καὶ γὰρ ἀτραχήλους λέγομεν τοὺς βραχύ-τρα χῆλους, ἐπεὶ μὴ κατὰ φύσιν ἔχουσι τοὺς τρα χήλους. καὶ ἀπύρῥηνον τὴν ῥοιαν,ὡς ἐλάττονας τοῦ κατὰ φύσιν τοὺς πυρῥῆνας ἔχουσαν, τὴν τοῦ κατὰ φύσιν ἐλάττω-σιν, ὡς τοῦ παντὸς στέρησιν ὀνομάζοντες. οὐχ ἁπλῶς δὲ εἴπεν ὅτι περὶ ταυτὸν ἡ ἕξιςκαὶ ἡ στέρησις λέγεται, ἀλλὰ περὶ ταυτόντι. διὰ τῆς τοῦ τί προσθήκης ἐνδειξάμενος, πῶςπερὶταυτὸν λέγει. καὶ γὰρ τάναντία περὶ ταυτὸν, εἶγε ταὐτόν ἐστι τῶν ἐναντίων δε-κτικὸν. ἀλλ' ἱμὲν τῶν ἐναντίων οὐ πάντως περὶ ταυτὸν κατ' ἀριθμὸν ὑποκείμενοντὰ ἐναντία ἐστιν. ἄλλου γὰρ ὄντος μορίου λεύκου, οἷον τῶν ὀδόντων, οὐδὲν κεκώλυταιἄλλο εἶναι μέλαν, ὡς τὸ περὶι τὴν κορήν. ἐπὶ δὲ τῆς στερήσεως, οὐχ οἷοντε τοῦτο. ἀλλ' ἐν ὧμορίω ἡ ἕξις, ἐν τούτω καὶ ἡ στέρησις. καὶ τοῦτο εἰκότως. ἀπουσια γὰρ μόνον ἐστιν ἡ στέ-