τὸ σῶμα θεωρούμενον. ἅρα οὐκ ἄν καὶ τοῦτο ἐκθέσιν ἐἔχόντων τῶν ἑαυτοῦ μορίων λέγοι τὸσυνεχές τεον, καὶ συνυπάρχοντα ἔχον τὰ μόρια ἀλλήλοις. καὶ πουαν κέοιτο. οὐδὲγὰρ πέρας ἐστὶ τινὸς τοῦτο. μήποτε οὖν ὅπερ ἡ τάξις ἐστὶν ἐν τοῖς διωρισμένοις, τοῦτοἡ θέσις ἐν τοῖς συνεχέσιν. ὥσπερ γὰρ τὰ διωρισμένα, διὰ τὴν ἀπὸ τοῦ ἑνὸς ἔκστασινἐδεήθη τάξεως, ἵνα κατὰ ταύτην πρὸς τῶ ἑνὶμένη, καὶ μὴ ἀτάκτως διεσπασμένα συγχέηται, οὕτως καὶ τὰ συνεχῆ τοῦ ἀμεροῦς ἐκπέσοντα, ἐνω πάντα ἐνταὐτῶ ἦν, ἐδε-ἤθη θέσεως καθ' ἣν ἄλλα ἄλλοις συνάπτει μόρια, κατὰ τὴν τοῦ εἴδους ἐπιπρέπειαν, ἵναμὴ συμπεφορημένη ἡ. καὶ κατά τε ταύτην τὴν ἔννοιαν, οὐκ ἀναγκαῖον ποῦ κεῖσθαιτὰ κείμενα ὡς ἐν ἄλλω. ἡ γὰρ θέσις, παρὰ τὸ θεῖν οἶμαι καὶ ἰεσθαι λεγομένη, τὴν ἔσιν σντα. ἀλλὰ ταῦτα μὲν περὶ τῶν θέσιν ἐχόντων. τὰ δὲ μὴ ἔχοντα θέσιν ἀπαριθμού-πρῶτων ἔταξε τὸν λόγον. καὶ φησὶν αὐτὸν, μήτε κεῖσθαι ποῦ, μήτε τὰ μόρια θεσινἔχειν πρὸς ἄλληλα. εἰ γὰρ ὑπομένειν δεῖ τὰ θέσιν ἔχοντα, ὁ δὲ λόγος ἅμα τε εἴρηταικαὶ οὐκ ἔστι ἐστὶ, πῶς ἂν ἔχοι θέσιν. καὶ ἐπὶ τοῦ χρόνου δὲ τὸ αὐτὸ ἀξιοῖ, ἀφ' οὗ καὶ σαφῶςἐνεδείξατο. ὅτι δεῖ τοῖς θέσιν ἔχουσι πρόσειναι τὸ ὑπομένειν τὰ μόρια. ὁ γὰρ μή ἐστιφησὶν ὑπομένον, πῶς ἂντοῦτο θέσιν τινὰ ἔχοι. τάξιν δὲ ἔχειν ταῦτα λέγεται, καθὸσον τοῦτε λόγου ἡ μὲν, προτέρα συλλαβὴ λέγεται. ἡ δὲ, ὑστέρα. καὶ τοῦ χρόνου τὸ μὲν, πρό-τερον γίνται μέρος. τὸ δὲ, ὕστερόν. διὸ καίτοι συνεχης ὧν ὁ χρόνος, θέσιν οὐ λέγεται ἔχεινἐπειδὴ γὰρ συνακολουθεῖ τῆ κινήσει. πᾶσα δὲ κίνησις, ἐν τῶ γίνεσθαι ἔχει τὸ εἶναι. καὶὁ χρόνος τὸ αὐτὸ πάσχει. καὶ διὰ τοῦτο καίτοι συνεχὴς ὧν, οὐκ ἔχει θέσιν. ὅτι οὐχ ὑπο-μένει αὐτοῦ τὰ μόρια. Αλλὰ δια τί ὁ ἀριθμὸς οὐκ ἔχει θέσιν. ὑπομένειν γὰρ αὐτοῦδοκεῖ τὰ μόρια. Οτι φησὶν ἰάμβλιχος, ἡ μονας, σημεῖον ἀθετόν ἐστιν. ὁ δὲ ἀριθμός,ἐκμονάδων συνέστηκε. καὶ ὅτι οὐδὲ τὰ μόρια ὑπομένει. οὐδὲ γὰρ εἰ ἔστι τὰ διηριθμη-μένα, ἔστι ποῦ ὁ ἀριθμός. ἐπεὶ οὐδὲ ὁ λογος ἔστι ποῦ. ὅτι ἐστὶ τὰ ὑπ' αὐτοῦ λεγόμενα.ὡς δὲ ὁ λόγος ἐν τῶ λέγεσθαι, οὕτως καὶ ὁ ἀριθμὸς ἐν τῶ ἀριθμῆσθαι ὑφέστηκε. καὶ δια-τοῦτο οὐχ ὑπομένει οὐδε τέρου τὰ μόρια. ὥστε οὐκ ἔχουσιν θέσιν. ταῦτα μὲν ὁ θεῖος φἰάμβλιχος. Θαυμάζω δὲ, εἰ ὁ ἀριθμὸς διὰ τὸ μὴ ὑπομένειν τὰ μόρια, λέγεται μὴἔχειν θέσιν. οὐ γὰρ ὡς ὁ λόγος ἐν τῶ λέγεσθαι ἔχει τὸ εἶναι, οὕτως καὶ ὁ ἀριθμὸς ἐν τῶἀριθμεῖσθαι. καν γὰρ μὴ ἀριθμῆται τοὺς πάντεμου δάκτυλους, ἠρίθμυνται κατὰ τὸἑαυτῶν εἴδος. ἀλλὰ μᾶλλον, διὰ τὸ μὴ συνεχεῖς εἶναι. δεῖ γὰρ καὶ συνεχῆ εἶναι, καὶἐκτετάσθαι τὰ θέσιν ἔχοντα. οὕτως γὰρ καὶ ἡ πρὸς ἄλληλα τῶν μορίων θέσις, ὁραθήσε-ται τίνα τίσι τῶν μορίων συνάπτεται. ἐν γὰρ τῆ τριαδιποία μονας πρὸς ποιᾶν σύγ-κειται, οὐκ ἔστιν εἰπεῖν. ὥσπερ ἐπὶ τῆς γραμμῆς ποῖον μόριον ποίω συνάπτειν, ἐναρ-γές ἐστιν ἰδεῖν. Αια τί δὲ οὐχ ὡς ἐπὶ τοῦ λόγου καὶ ἐπὶ τοῦ χρόνου σαφῶς ἀνεῖλε τὸ θέσινἔχειν, οὕτως καὶ ἐπὶ τοῦ ἀριθμοῦ. ἀλλ' ὅτι θέσιν, οὐ πανυλαβοις ἂν αὐτοῦ. Πῶς οἱ ἐξη-γηταὶ φασὶν, ὅτι δοκεῖ καὶ ὁ ἀριθμὸς ἐπιδέχεσθαι θέσιν, διὰ τὰ ἀριθμούμενα.μήποτε δὲ χαρακτηριστικοῦ ὄντος τῶν θέσιν ἔχόντων, μάλιστα τοῦ τὰ μέρια ὑπο-μένειν. ὁ μὲν λόγος καὶ ὁ χρόνος, οὐκ ἔχει τοῦτο. ὁ δὲ ἀριθμὸς ἔχει. καὶ εἴπερεἶχε