ὀφείλουσι ποιεῖν τὸ ἀπὸ τῆς διαιρέσεως πλῆθος. καὶ τὸ κακὸν κατὰ συμβεβηκὸς ἐπι-γινόμενον, καὶ μηδαμῶς προηγούμενον ἀποφαίνεσθαι. ὡς δὲ νυνὶ λέγετα καὶ πρὸς ἑαυτὸἀναντίως διώρισται. διότι μὲν γὰρ ἀρχὴ λέγεται, δόξειεν ἂν εἶναι πρῶτον. διότιδὲ ἐν ὑστάτοις κατὰ τὴν ἀπὸ τοῦ ὄντος ἔκστασιν παρυφίσταται, ἔσχατον εἰκότως λέγε-ται. τὸ δὲ τοιοῦτον, πῶς ἂν ἔχοι πρὸς τὸ πρώτιστον ἐναντίωσιν. εἰ δὲ ἀπὸ τοῦ πρώτουπαράγεται, καὶ πᾶν ὅ ἐστιν ἐκείνου ὑπάρχει, οὐκέτι ἔσται ἐναντίον. οὐδὲνδὲ τῶν ἐναντίων μετα λαμβάνει τῆς οὐσίας ἀπὸ τῶν μαχομένων πρὸς ἑαυτὰ. εἰ δὲ παντηκε-χωρίσθαι λέγοιτο, τὸ ἔσχατον ἀπὸ τοῦ πρώτου. πρῶτον μὲν, ἀδύνατόν ἐστι τὶ τῆς αἰτίαςτῆς ἑαυτὴν παντελῶς ἀπεσπᾶσθαι. κομιδῆ γὰρ οὕτω καὶ ἑαυτοῦ ἀπολειπόμενον, ἑαυτὸἀπολέσειεν ἄν. ἔπειτα δὲ, οὐδὲ οὕτως ἐναντίον ἔσται. ὁ γὰρ μηδὲν ἔχει κοινὸν, οὐδὲ τὸντῆς ἐναντιώσεως ἂν ἔχοι λόγον κοινόν. ἀλλ' οὐδὲ τὸ μὴ κατ' οὐσίαν τὸ κατ' οὐσίαν, ὥσ-πέρφασὶν ἔσται ἐναντίον. αὐτὸ γὰρ τὸ τῆς οὐσίας, αὐτοῖς ὑπάρξει κοινόν. καὶ οὐκέτιτὸ μὲν, ἔσται ὄν. τὸ δὲ, μὴ ὄν. ἐχρἣν δὲ τοῦ μὴ ὄντος καὶ τὴν ἐναντίωσιν ἀφαιρεῖν, ἵνα ὄντωςεἴημηόν. ἐπεὶ ὄν γετί ἐστι τὸ ἐναντίον, καὶ τάναντία ποιοῦν. ἐπεὶ οὐδὲν τὸμηὸν δύναταιποιεῖν ἢπάσχειν, ἀσθενέστερον γάρ ἐστι καὶ τούτων ἀμφότερα, ἄρα οὐδαμῶς ῥητέονὅτι, καὶ μήἔστι καὶ ἐναντίον καὶ ἔσχατον. καὶ ἀρχή. καὶ ταναντία ποιεῖ. καὶ οὐ δὲνὅλως δύναται ποιεῖν. εἰ δὲ μὴ, οὐ περι τούτου ἔσται ἡ ἀμφισβήτησις, εἰ τῆ οὐσία ἐστὶνἐναντίον τὸ μὴ ὄν. ἀλλὰ πολυ δικαιότερον ζητηθείηαν, εἰ τὸ μὴ ὂν αὐτὸ πρὸς ἑαυτὸἐναντίως διάκειται. εἰ γὰρ τοῦτο ὃ καὶ ἑαυ τὸ ἀναιρεῖ, πῶς ἂν ἐτι δύναιτο ἢ εἶναι, ἢ πρὸς τὴνοὐσίαν ἀνθίστασθαι. ἀλλὰ ταῦτα καὶ ὑπὲρ τὸν τῆς εἰσαγωγῆς ἂν εἴη λόγον. οἰκειότερονγὰρ τοῖς περὶ τῶν πρώτων ἀρχῶν ἐστι, καὶ ἐν ἐκείνοις ἀκριβέστερον διακρίνεται.Δοκεῖ δὲ ἡ οὐσία οὐκ ἐπιδέχεσθαι τὸ μᾶλλον καὶ τοῆττον. ἕως τοῦ, ὥστε οὐκ ἄν ἐπιδέχοιτοἡ οὐσία τὸ μᾶλλον καὶ τὸ ἡττον. Εκαστιν τῶν ὄντων γινώσκομεν ταῖς οἰκείαις διαφο-ραῖς, καὶ ταῖς ἀντιδιηρημέναις πρὸς αὐτὰς. καὶ γὰρ αἱ μὲν οἰκεῖαι διαφοραὶ, τὰ παρόν-τα καὶ τὰ συμβεβηκότα ἑκάστω δηλοῦσιν. αἱ δὲ ἀντιδιηρημέναι πρὸς αὐτὰς καὶ ἐνἕτέραις οὖσαι, ταῖς ἰδιότησι τὰ χωρὶς ὄντα αὐτῶν ἰδιώματα ἐπιδεικνύουσι. καὶ οὕτωςλεία γίνεται ἡ γνῶσις. ἐπειδᾶν γνωμεν τί τέ ἐστιν ἕκαστιν, καὶ τί οὐκ ἔστι. καὶ ἐνταυθα οὖντὸ μὲν συνωνύμως λέγεσθαι, ἀπὸ τῶν δευτέρων οὐσιῶν τὰ ἄλλα καὶ τὸ τόδέ τι σημαίνεινκαὶ ὅσα τοιαῦτα, τὴν τὴν ὑπάρχειν ἰδιότητα ἐδήλου. τὸ δὲ μηδὲν ἐναντίον εἶναι ταῖςοὐσίαις, καὶ τὸ μὴ ἐπιδέχεσθαι τὸ μᾶλλον καὶ τὸ ἥττον, ἐν τῶ μὴ ὑπάρχειν θεωρεῖται. καὶγέγονεν οὕτως αὐτῶν ἡ θεωρία κατ' ἀμφότερα τέλεια. κατ' ἄλλον δὲ αὐτρόπεν, τὰ πε-φυκότα κοινῶς, ἐπὶ πλειόνων κατηγορεῖσθαι γενῶν. οἷα καὶ ἡ ἐναντίωσις ἐστὶ καὶ τὸ μᾶλονκαὶ τὸ ἤττον, δεῖ καθ' ἕκαστον γένος ἐπισκοπεῖσθαι. πότερον ὑπάρχει αὐτῶ ταῦτα, ἢοὐχ ὑπάρχει. ἐπειδὴ δὲ ἐν τοῖς πρὸ τούτων εἰρημένοις μᾶλον οὐσία ἐλέγετο τὸ εἶδος τοῦ γέ-νους, νῦνδε λέγεται ἡ οὐσία μὴ ἐπιδέχεσθαι τὸ μᾶλλον καὶ τὸ ἤττον, εἰκότως ἐφιστάνει καὶδιαλύει τὴν ἔνστασιν. ὅτι οὐχ ὡσαύτως ἑκάτερον λέγεται, ἀλλὰ τὸ μὲν, καθ' αὐ-τό. τὸ δὲ, κατὰ συμβεβηκός. μᾶλλον μὲν γὰρ τὸ εἶδος οὐσία, ἢ τὸ γένος. οὐχ ἡ οὐσία,