γορούμενον. ὥστε καὶ ἔμψυχον καὶ οὐσία. ἀλλ' εἰ τὸ καθ' ὑποκειμένου λέγεσθαι, ταυτόν ἐστι τῶσυνωνύμως κατηγορεῖσθαι, ἐπειδὴ καὶ ὁ ὁρισμὸς συνωνύμως κατηγορεῖται τοῦ κεφα-λαιώδους. ὁ γὰρ ἄνθρωπος, ζῶον λογικὸν θνητόν ἐστιν. εἴη ἂν καὶ ὁ ὁρισμὸς τοῦ ἀνθρώπου.καθ' ὑποκειμένου τν ἀνθρώπου λεγόμενος. εἰ δὲ τοῦτο, οὐκ έτι τὸ καθόλου σημαίνετα ὑπὸ τοῦκαθ' ὑποκειμένου. Ηδιὰ τοῦτο ὁ ἀριστοτέλης οὐχ ἁπλῶς εἶπεν, ὅταν κατηγορη-ταίτι ὡς καθ' ὑποκειμένου, ἀλλ' ὅταν ἕτερον καθ' ἑτέρου κατηγόρηται ὡς καθ' ὑπο-κειμένου. τὰ δὲ ὑπὸ τοῦ ὁριστικοῦ λόγου σημαινόμενα, οὐκ ἔστιν ἕτερα τοῦ ὁριστοῦ. τινὲςδὲ αὐτὸ τοῦτο αἰτιῶνται, τὸ ἕτερον εἰρῆσθαι τὸ καθ' ὑποκειμένου κατηγορούμενον, τοῦοὐ κατηγορεῖται. κατὰ γὰρ τοῦ ἀνθρωπου κατηγορεῖται τὸ ζῶον ὡς ζώου. καὶ τὸ χρῶμα τοῦλευκοῦ ὡς χρώματος. καὶ φησίν ὁ πορφύριος, ὅτι διττὴ ἡ ἐπίνοια τοῦ ζώου. ἡ μὲν, τοῦ κα-τατεταγμένου. ἡ δὲ, τοῦ ἀκατατάκτου. κατηγορεῖται οὖν τὸ ἀκατάτακτον τοῦ κα-τατεταγμένου. καὶ ταύτη ἕτερόν ἐστιν. ὁ μέντοι ἰάμβλιχος, οὐ τὰ γένη φησὶ τῶνὑποκειμένων κατηγορεῖται, ἀλλ' ἕτερα διὰ ταῦτα. ὅταν γὰρ λέγωμὲν σωκράτην ἄνθρω-πον εἶναι, οὐ τὴν γενικὸν αὐτὸν φαμὲν ἄνθρωπον εἶναι, ἀλλὰ μετέχειν τοῦ γενικοῦ.ὥσπερ τὸ λευκὴν εἶναι τὴν ἄμπελον, ταὐτόν ἐστι τῶ λευκοὺς τοὺς βότρυας φέρειν, κατὰἀναφορᾶν τὴν ἐπὶ τὴν καρπὸν, οὕτως αὐτῆς καλουμένης. περὶ δὲ τούτων ἐν τοῖς μετὰ τὰφυσικὰ ἀκριβῶς διώρισεν ἀριστοτέλης. νῦν δὲ κοινότερον κέχρηται ταῖς σημασίαις.ὡς καὶ ἡμεῖς ὅταν λέγωμεν τοὺς ὁρισμοὺς ἐκ γένους εἶναι καὶ διαφορῶν, οὐ κυρίως ἐνταῦθα τὸ γένος λαμβάνοντες, ἀλλ' ἀντί τῆςπτώσεως ἡς ἐξηγητικόν ἐστι τὸ μετέχειντοῦ γενικοῦ, ἀλλ' ὅτι μὲν καθόλου βούλεται εἶναι τὸ καθ' ὑποκειμένου, ἐδήλωσεν εἰπὼν,τὰ ἄτομα μὴ λέγεσθαι καθ' ὑποκειμένου. ὅτι δὲ συνωνύμως αὐτὸ δεῖνατηγορεῖσθαι,ἐδήλωσε διὰ τοῦ καὶ τοῦ ὑπ' αὐτὰ κατηγορεῖσθαι. τοῦτο γὰρ ὑπάρχει τοῖς ἐν τῶ τί ἐστι κα-τηγοροιμένοις. τὸ δέ γε ἐν ὑποκειμένω, ἔστι μὲν ἐν τῶ ὑποκειμένω. οὐ μέντοι συνωνύ-μως κατηγορεῖταν τὴν ὑποκειμένου. οὐ γὰρ λέγεται ἡ ψυχὴ ἐπιστήμη. ὅταν οὖν τὸ αὐτὸἐνὑποκειμένω τε ἡ καὶ καθ' ὑποκειμένου, τοῦτ έστιν ὅταν ἡ καθόλο συμβεβηκὸς, δύο ὑπο-κείμενα θεωρητέον. τὸ μὲν, ἐνω ἐστι. τὸ δὲ, καθ' οὗ λέγεται. καὶ τῶ μὲν ἐν ὑποκειμένω, τὸ ἐστινἀποδέδοται. τῶ δὲ καθ' ὑποκειμένου, τὸ λέγεται. εἴτε γάρἐστι τὰ καθόλου,ἐπι-νοία μόνη τὸ εἶναι ἔχει, ἄλλης ἂν εἴη πραγματείας ζητεῖν. ὅτι μέντοι λέγεται κατὰ τοῦ ὑικειμένου, δῆλον. νῦν δὲ καὶ ὡς οὖσιν ἀριστοτέλης ἐχρήσατο. καὶ πρόδηλον μὲν ἐκ τῶν εἰρη-μένων, τίνιδια φέρει τὰ ἐν ὑποκειμένω τῶν καθ' ὑποκειμένου. λέγεσθω δὲ καὶ νῦν, ὅτι ἄλλοτὸ καθόλου ἐστι καὶ ἄλλο τὸ ἐν ἑτέροις ἐγγινόμενον. καὶ μέντοι καὶ τῶν μὲν καθ' ὑποκειμένου, καὶ τὸὄνομα καὶ ὁ λόγος κατηγορεῖται τὴνῦ ὑποκειμένου. τοῦ δὲ ἐν ὑποκειμένω, ὁμὲν λόγος οὐδέπο-τε. τὸ δὲ ὄνοα, πολλάκις κατηγορεῖται. καὶ μέντοι ἑκάτερον αὐτῶν, ποτε μὲν συνδυά-ζεται τῶ ἑτέρω. ποτεδὲ οὔ. τὸ γὰρ καθ' ὑποκειμένο, ποτέμὲν ἐν ὑποκειμένω ἐστι, πο-τε δὲ οὔ. καὶ τὸ ἐν ὑποκειμένω, ποτὲ μὲν καθ' ὑποκειμένου. ποτε δὲ οὔ. καθόλου δὲ,καὶ τὰ γένη καὶ τὰ εἴδη. ἐάντω' ἐπ' οὐσιῶν ἧ, ἐάντε ἐπὶ συμβεβηκότων, κυρίως καθ' ὑπο-κειμένου λεχθήσεται. ἔδήλωσε δὲ τοῦτο, καὶ αὐτὸς εἰπὼν. ὅτι τὰ ἄτομα καὶ ἐν ἀριθμῶ,οὐκ ἔστι καθ' ὑποκειμένου. Ιστέον δὲ ὅτι καὶ ἀνδρόνικὸς καὶ ἄλλοι τινὲς, οὐ μόνοντα ἐν τῶγ γ