πολλαχῶς γὰρ λέγεται τὸ ἔν τινι. καὶ τὸ, γε ἐλάχιστον, ἑνδεκαχῶς. ἢ γὰρ ὡς ἐντόπω ὡς τὸ ἐνλυκείω, ἢ ὡς ἐν ἀγγείω, ὡς οἶνος ἐν τῶ ἀμφορεῖ. ἢ ὡς ἐν χρόνω, ὡς ἐν τῆδε τῆ ὀλυμπι-ἄδιτὰ πελοπονησιακά. ἢ ὡς μέρος ἐν ὅλω, ὡς ἡχειρ ἐν τῶ ὅλω σώματι. ἢ ὡς ὅλονον τοἐν τοῖς μέρεσιν. ἢ ὡς ἐν τῶ γένει τὸ εἴδος. οἷον ἐν τῶ ζώω ὁ ἄνθρωπος. περιέχεται γὰρ ἐν αὐτῶ.ἢ ὡς ἐν τῶ εἴδει τὸ γένος. μετέχει γὰρ τὸ εἶδος τοῦ γένους. οἷον, ὁ ἄνθρωπος τοῦ ζώου. ἢ ὡςἐν τέλει, ὡς ἐν τῶ οἰκω ἀγαθῶπαντα. ἢ ὡς ἐνύλη τὸ εἶδος, ὡς ἐν τῶ χαλκῶ ἡ τοῦ ἀνδριἄντος μορφή. ἢ ὡς ἐν τῶ κινοῦντι. ἢ ὡς ἐν τῶ ἄρχον τι τὰ τῶν ἀρχομένων. ποῖον οὖν τοῦ ἔντινι σημαινόμενον ἐφαρμόζει τῶ ἐν ὑποκειμένω. ὡς μὲν οὖν ὁ θεῖος ἰάμβλιχος δοκεῖ λέγειν,.το, ὡς ἐνὕλη οἰκεῖον ἐστὶ τῶ ἐν ὑποκειμένω. λέγει δὲ τοῦτο, τῶ ἀριστοτέλει κατακολουθεῖνδοκῶν. αὐτὸς γὰρ ἐν τῶ τετάρτω τῆς φυσικῆς ἀκροάσεως δηλῶν τὰ τοῦ ἔν τινι σημαινό-μενα, τὸ, ὡς ἐν ὕλη, καὶ τὸ, ὡς ἐν ὑποκειμένω συνήψεν εἰς ἐν. εἰπὼν, ἔτι ὡς ἡ ὑγεία ἐνθέρ-μοῖς καὶ ψυχροῖς. καὶ ὅλως τὸ εἶδος ἐν τῆ ὕλη. κατὰ τὴν κοινὴν ὡς ἔοικε μίαν τὴν μορφωτικὴντου ὑπουεβλημένου φην. ὡς ἐν αὐτὴν λαβῶν. καὶ ἔστι τὸ ἐν ὑποκειμένω ἑνδέκατον τοῦίνι σημαινόμενον. πολλὴ γὰρ διαφορά ἐστι τοῦ ἐν ὑποκειμένω πρὸς τὸ, ὡς ἐνύλη.τρ ἐν ὑποκειμένω, ἐν οὐσία ἐστι. καὶ ὡς ἐν οὐσία. σύνθετος δὲκαὶ εἴδους, ἢγεφυσικὴ οὐσία. τὸ δὲ ἐν ὕλη εἶδος, ὡς ἐν ἀνειδέω καὶ μέρει οὐσίας. καὶμὲν ἐν ὑποκειμένω.τὸ εἶναι παρὰτοῦ ὑποκειμένου λαμβάνει. τὸ δὲ εἶδος, δίδωσι τηὕλη τὸ εἶναι καὶ τὸ μὲνἐν ὑποκειμένω, οὐ συμπληροῖ τὴν τοῦ συνθέτου οὐσίαν, ὡς δηλοῖ ὁ ὁρισμὸς αὐτοῦ. τὸ δὲο Ει δἐν ὕλη, συμπληροῖ. ἔτι δὲ λέγω ὅτι τὸ μὲν ἐν ὑποκειμένω συμβεβηκός ἐστι. καὶ ὑπὸ μίαντινὰ τῶν ἐννεα κατηγοριῶν τελεῖ. τὸ δὲ εἴδος ἀκούσομεν σύνθετον καὶ τὸ ὑποκείμενον.ἀριστοτέλης δὲ ἐνταῦθα τὸ αἰσθητὸν λαβῶν, καὶ τὸ τί, οὐκ ἄν ἐν ὑποκειμένω τὸ ἐντηύληλέγοι. τὸ γὰρ τί καὶ τὸ τόδε, οὐδὲ προσήκειν ὅλως τῆ ὕλη νομίζει. καν λέγη γὰρ καὶ τὴνὕλην οὐσίαν ἐν τῆ φυσικῆ ἀκροάσει, ἀλλ' οὐ τὴν κυρίως οὐσίαν ἐκείνην φησίν. ἐν δὲ τού-τοις, τὴν πρώτην οὐσίαν καὶ σύνθετον καὶ ὑποκειμένην καλεῖ. καὶ αὐτὸς δὲ ὁ ἰάμβλι-χος προελθὼν, ἐπέστησεν, ὅτι ἄλλο τὸ ὡς ἐν ὕλη, καὶ ἄλλο τὸ ὡς ἐν ὑποκειμένω. Ιστέονδὲ ὅτι, ἐν τῶ τε τάρτω τῆς φυσικῆς ἀκροάσεως τὸ ἔν τινι, εἰς ὀκτω διεῖλεν ὁ ἀριστοτέ-λῆς. τοῦ μὲν ἐν χρόνω, μὴδὲ μνησθεὶς ὅλως. ἴσως μὲν, διὰ τὸ μὴπωτί περὶ τοῦ χρόντοεἰπεῖν. τὸ δὲ ἐν ὑποκειμένω συνάψας τῶ ἐνὕλη. καὶ τὸ ἀγγεῖον δὲ καὶ τὸν τόπον συνή-ψε, διὰ τὸ μὴπωτότε τὴν διαφορᾶν εἰρηκέναι. ἐπειδὴ οὖν τοῦ ἔν τινι τὰ ἄλλα τὰ μὲν,ἐστὶν ὡς μέρη ἐκείνου τοῦ ἐν ῶ ἐστιν, ὡς τὸ κυρίως μέρος τοῦ ὅλου, καὶ τὸ εἴδος τοῦ γέ-νους. ἢ γὰρ μέρος καὶ τοῦτο, ἢ ὡς μέρος. ἀνεῖλε δὲ καὶ τὸ ὡς μέρος ὁ ἀριστοτέλης ἐπὶτοῦ ἐν ὑποκειμένω. ἀλλ' οὐχὶ τὸ μέρος μόνον, ἀλλὰ καὶ τὸ κατάτετα γμένον γένοςτοῦ εἴδους. συμπληροῖ γὰρ αὐτοῦ τὴν οὐσίαν ἀλλ' οὐτινὸς τοῦ συνθέτου. ὡς τὸ εἶ-δος μετὰ τῆς ὕλης μέρος γίνεται τοῦ συνθέτου. τὰ δὲ, μέρη μὲν οὐκ ἔστι. χωρί-ζεται δὲ τῶν ἐν οἷς ἐστιν. ὡς τὰ ἐντόπω, καὶ ἐν ἀγγείω, καὶ ἐν χρόνω, καὶ τὰ ἐντέ-λει. ἀποπίπτοντα γὰρ τοῦ ἐνῶ ἐστιν ἀγαθοῦ, οὐκ ἔχει ἐνω ὑποσταιη. ἔστι δόμωςτινὰ ὡς τὸ κινοῦν καὶ κὶ νούμενον. καὶ γὰρ ὑποσταίη ἄρχοντος χωρὶς, τὰ ἀρχόμενα.