τα στυ εὡς τὸ ἄνθρωπός ἐστι. καὶ γὰρ καὶ τὸ τρέχει, εἰς τὸ τρέχων ἐστὶν ἀναλύεται. πανταχου ουν ρή-ματος ἐνόντος, καὶ χρόνος προδηλοῦται. οὐ σημένων ὅτι ἄμφω ἐνἕνι χρόνω. οὐδὲ ὅτιπρότερον τὸ ἕτερον, ἀλλὰ τὴν τοῦ συμβεβηκότος μόνην πρόςτε τὸ ὑποκείμενον καὶ τὴν χρό-νον σχέσιν, παρίστησι. τοῦτο δὲ ἐπειδὴ κατὰ χρόνον παραγίνεται καὶ ἀπογίνεται τὰ κυρίωςσυμβεβηκότα ὡς εἴγε ἦν ἀχώριστα πρὸς τὴν οὐσίαν, καὶ ἀίδίως ὑπάρχοντα, οὐκ ἄνχρόνος προεσημαίνετο. καν γὰρ λέγωμεν ὅτι ὁ νοῦς νοεῖ τὸ χρονικὸν, ἡ μεῖς προστί-θεμεν. τὰ δὲ κατὰ συμπλοκὴν λεγόμενα καὶ τὰ ἄνευ συμπλοκῆς, ἀνερευνησομεντῆ φύσει τῶν πραγμάτων ἀκολουθοῦντες, καὶ τῆ τῶν νοημάτων διαφορᾶ. ὅτανμὲν γὰρ ἐν ἡ τὸ πρᾶγμα, καὶ τὸ νόημα ἓν, ἁπλοῦν ἔσται τὸ λεγόμενον. καὶ ἄνευ συμπλοκῆς κᾶν πλείονες αἱ λέξεις δοκῶσιν. ὡς ἐπὶ τοῦ νεαπολις, ἢ ἀγαθοδαίμων. ἓν γὰρτὸ σημαινόμενον. ὅταν δὲ καὶ τὰ πράγματα πλείω καὶ τὰ νοήματα, κᾶν μία ἡλέξις ἢ, μετὰ συμπλοκῆς εἶναι φήσομεν αὐτὰ. ὡς τὸ ζῶ. προσεπινοεῖται γὰρ τὸ ἐγ.καὶ τὸ ύει. δηλοῦται γὰρ ὅτι ὁ ζεὺς. ἀρχύτας μέντοι τοῦ τῶν κατηγοριῶν βιβλίουἀρχόμενος, ἤτοι τῶν καθόλου λόγων, περὶ λόγου διδάσκει πρῶτον. καὶ τοῦτον ἐνδιανοία καὶ λέξει περιέλαβε. καὶ τὴν μὲν σημαίνουσαν, εἶπε λέξιν εἶναι. τὴν δὲσημαινομένην, διάνοιαν. τά τε ἁπλᾶ καὶ τὰ σύνθετα καὶ τέλεια καὶ ἐλλι πῆδι-ωρίσατο. καὶ ἀφὧν δεῖ τά τε κατὰ συμπλοκὴν καὶ ἄνευ συμπλοκῆς δοκιμάζειν ἐδί-ἴδαξε. Τῶν ὄντων τὰ μὲν, καθ' ὑποκειμένου τινὸς λέγεται. ἕως τοῦ, ἡ γὰρ τίς γραμ-ἡ ματικὴ, τῶν ἐν ὑποκειμένω ἐστί. Τισιν ἔδοξε τοῦτο τοῖς προειρημένοις μὴ ἀκολου-θεῖν. διο καὶ ὑπομνηματικὸν ἔδοξετο σύγγραμα. τὸ δὲ, οὐχ οὕτως ἔχει. ἀλλ' ἐπειδὴ περὶ τῶνἁπλῶν καὶ γενικῶν λέξεων ἦν ὁ σκοπὸς τῶν τὰ ἁπλὰ καὶ γενικὰ πράγματα σημαι-νουσῶν, πρὸ τοῦεἰς τὰ πλεῖστα διαίρεσιν αὐτῶν ποιήσασθαι, φημίδὴη τὴν εἰς δέκα,ων οὐκ ἦν πλείονα εὑρεῖν τὴν εἰς τὰ ἐλάχιστα προλαβεῖν ἐδοκίμασαν. ὧν οὐκ ἦν εἰς ἐλ-λάττονα συστεῖλαι. καὶ γὰρ ἐπιστημονικὸν ἦντοῦτο. καὶ ἡ δεκὰς ἐν τῆ τετράδι περιέχεται.τὰ γὰρ ἓν. δύο. τρία. τέσσαρα συνθέντες, τὸν δέκα ποιοῦμεν. καὶ τὴν τετράδα πά-λιν εἰς δυάδα συνεῖλε. τὰ δὲ τέσσαρα ταῦτα ἐστὶν, οὐσία. συμβεβηκός. καὶ τὸ καθόλο. καὶτὸ κατὰ μέρος. τὰ γὰρ ὄντα διαιρεῖται διχῶς. εἴς τετὰ καθ' αὐτὰ εἶναι δυνάμενα καὶ μηδενὸςετέρου δεόμενα πρὸς ὑπόστασιν. ἅπερ καὶ οὐσία καλοῦνται, διὰ τὸ ἐξαρκεῖν ἑαυτοῖςπρὸς τὸ εἶναι, καὶ εἰς τὰ ἐν ἑτέροις ὑφεστῶτα. ἅπερ καὶ συμβεβηκότα λέγεται, διὰ τὸἐν ἑτέροις συμβεβηκεναι. καὶ ἔχομεν εἰς δύο τῶν δέκα κατηγοριῶν τὴν διαίρεσιν. αἱ γὰρἐννεα συναιροῦνται ἐν τῶ συμβεβηκότι. καὶ οὐσία πρώτη τῶν ἄλλων ἀπηρίθμηται. καὶτούτων δὲ ἑκάτερον ἢ εἰς πλείονα τὰ ὑφ' ἑαυτὸ τοῦτο δίδωσιν ἑαυτὸ, ἢ εἰς ἓν μόνον. καὶδιὰ τοῦτο ἄλλη γίνεται συζυγία. καὶ αὐτὴ λογικὴ τοῦ καθόλου, καὶ τοῦ κατὰ μέρος. ὧν συμπλεκομένων ἀλλήλοις, ἕξ μὲν αἱ ᾶσαι γίνονται συμπλοκαὶ. δυεῖν δὲ ἐν αὐταῖς ἀσυστάτων οὐσῶντῶν τὰ ἀντιφάσκοντα συναγουσῶν, τῆςτε ἐν ὑποκειμένω καὶ οὐκ ἐν ὑποκειμένω, καὶ τῆςκαθ' ὑποκειμένου καὶ οὐκ ἀθ' ὑποκειμένεο, τὰς λοιπᾶς τέσσαρας ὁ ἀριστοτέλης ἐκτίθεται. ἢ ςκαθόλου οὐσία ἐστὶν, ἢ συμβεβηκὸς μερικὸν. ἢ καθόλου συμβεβηκὸς, ἢ μερικὴ οὐσία.